Tibetan
ཆ་ནས་དོན་དམ་བདེན་པའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་རེ་ཞིག་འཁྲུལ་བའི་བློར་དཔག་ན་ཡུལ་ལྔའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་མིག་སོགས་ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་ཚོན་རིས་མ་འདྲེས་པ་ལྟ་བུས། གཟུགས་སོགས་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཆ་བཟུང་བ། དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱིས་དགག་སྒྲུབ་བློ་རྟོག་གི་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་བརྒྱད་ཉིད་དུ་བརྟག་དགོས་སོ། །འབྲས་དུས་ལ་ལྟོས་ནས་མཐར་ཐུག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གལ་ཏེ་མཐར་ཐུག་པའི་ཆོས་ཉིད་བློ་ཡིས་རྣམ་པར་དཔྱད་བཟོད་པར་གྱུར་ན། དོན་དམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཅིག་དང་དུ་མར་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལས་འགལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས། བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ནམ་ཡང་གནས་མ་མྱོང་བ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། །དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཞེས་སོ། །འདིར་རེ་ཞིག་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། དབྱེ་ (༢༧༠)ན་ཐོག་མར་ཉན་ཐོས་བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། འདི་ལ་རྩ་བཤད་དང་། མཐའ་དཔྱད་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། ཤེས་པའི་དོན་དམ་བློ་ཡིས་དཔྱད་པའི་དུས་ཀྱི་ཐུང་ངུའི་མཐར་ཐུག་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང་། དངོས་པོའི་དོན་དམ་པ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ཡི་རྫས་ཀྱི་ཆུང་མཐའ་མཐར་ཐུག་པ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་འདོད་པ་གང་ཞིག་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་སྡེ་བ་སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་ལ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། འདིར་ནི་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རང་མཚན་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་གང་ཞིག་མདོ་སྡེ་བའི་ལུགས་ངོ་བོ་རྟོག་གེ་བར་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། བྱེ་མདོ་ཐུན་མོང་གི་འདོད་ཚུལ་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། སོ་སོའི་སྒེར་འདོད་ཆེར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། རིག་པས་དགག་པ་གཉིས་པོས་དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་དང་། རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་མཐར་ཐུག་དང་། ཀུན་གཞི་མེད་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་མེད་པ་དང་། ས་བཅུ་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་བདེན་པ་བཞི་སྟེ། མཛོད་ལས། ། (༢༧༡)བདེན་པ་དག་ནི་བཞི་བཤད་དེ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་དེ་བཞིན་ནོ། །འགོག་པ་ལམ་སྟེ་དེ་ལྟར་ན། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་རྟོགས་རིམ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་དངོས་ཀྱི་དོན་དམ་གཉིས་གཞིག་བཅོམ་མི་རུང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། །གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞལ། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་ལ། །བུམ་པའི་ཆུ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་པར། །མེད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མཐོང་སྤང་སྒོམ་སྤང་གི་ཕྲ་རྒྱས་སྤངས་པས་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱ་ངན་འདས་འཐོབ་པའོ། །བཞི་པ་ནི། མིག་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལས་ཀུན་གཞི་དང་། དེའི་རྣམ་ཤེས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མི་འདོད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། འདུལ་བ་ལུང་སྡེ་བཞི་སོ་ཐར་དང་བཅས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པ་སོགས་ལས་ཤེར་ཕྱིན་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་བ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཟིན་ནས་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཐོ་བརྩམས་པའི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་འགལ་བ་ལ་སོགས་འགལ་འདུ་མང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་པ་ལས་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས་ནས་ནུབ་གཅིག་གི་སྟན་ཐོག་ཏུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་ (༢༧༢)བཞི་ཡན་ཆད་མངོན་དུ་བྱས་ནས་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་དང་ཟག་པ་ཟད་པ་ལས་ས་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པར་མི་འདོད་དོ། །བདུན་པ་ནི། །སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷས་བྱིན་གྱིས་རྒྱོགས་འཕངས་པས་ཞབས་སྣང་བ་དང་། སྐུ་ལ་ཁྲག་ཟག་པ་དང་། སྐུ་རྒྱབ་བསྙུངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལྷག་མ་དང་བཅས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བཞེངས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་སོ་ཞེས་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། །མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་ཆད་པར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་གོ་རིམ་ལྟར་དགག་པ་ལས། དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དགག་པ་ནི། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྣང་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་སྟེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར། །མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་གསུངས་པ་དེ། །རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཀུན་འབྱུང་ཡང་། །དཔེར་ན་སྲོག་གཅོད་ལྟ་བུར་མཚོན་པ། བསད་བྱའི་དངོས་པོ་དེ་དུས་སུམ་དུ་ཕྱེ་ལ། ཕྲད་པ་བརྟགས་པ་དང་། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་དབྱེ་བས། གསོད་པའི་དུས་འགགས་པས་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་ལ་མཚུངས་སོ། །དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་རྨི་ (༢༧༣)ལམ་གྱི་རྟ་གླང་དང་མཚུངས་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། །རང་བཞིན་ལས་ནི་ཡོད་མིན་ན། །ཅི་ཞིག་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་གནོད་བྱེད་ལ། །ཀུན་འབྱུང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འགོག་པ་ཡང་། སྔ་མ་གཉིས་ཁེགས་པས་འདི་ཡང་ཁེགས་ཏེ། དགག་གཞི་མ་གྲུབ་ན་འགོག་ཅི་ལ་དགོས་ཏེ། ནད་མེད་ན་སྨན་མི་ཟ་བ་བཞིན་ནོ། དེ་ཉིད་ལས། སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ལ། །འགོག་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ལམ་དགག་པ་ནི། །ཉོན་མོངས་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་དུས་མཉམ་པར་བསྒོམ་མ་།།།མ་ཐ་དད་པར་བསྒོམ། མཉམ་ན་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སྤངས་གཉེན་རྫས་འགལ་ལ། །ཐ་དད་ན་བསལ་བྱ་བསལ་བྱེད་ཇི་ལྟར་རུང་སྟེ། །ན་ནིང་གི་ནད་ལ་ད་ལོའི་སྨན་བཞིན་ནོ། །སྔ་མ་ལས། གང་ཚེ་མར་མེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། །མུན་པ་དང་ནི་འཕྲད་པ་མེད། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་སྐྱེས་བཞིན་པས། །མུན་པ་སེལ་བར་བྱེད་མ་ཡིན། །མར་མེར་འཕྲད་པ་མེད་པར་ཡང་། །གལ་ཏེ་མུན་པ་སེལ་བྱེད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ན་གནས་པའི་མུན། །འདི་ན་གནས་པ་དེས་བསལ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ལམ་དང་དེའི་སྤང་བྱ་དང་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཕྲད་པ་མེད་པས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མི་རུང་སྟེ། །འགོག་པ་ཉིད་བཀག་པས་ (༢༧༤)མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཁོག་པ་ཉིད་དོ། །དགག་པ་འདས་ན་འགོག་པའི་རྒྱུ་མེད་ལ། མ་འགག་ན་མི་ཁེགས་པ་དང་། དེ་གཉིས་དུས་མཉམས་ན་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་། མི་མཉམ་ན་དགག་བྱ་དང་འགོག་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་ཅན་དང་། དུས་ཅན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རྡུལ་དེ་དག་ལ་བརྟག་པ་ལྔ་ལས། འཕྲད་མ་འཕྲད་རགས་པ་རྩོམ་ན་རྡུལ་རྣམས་མུ་སྟེགས་བྱེ་བྲག་པ་ཕྲད་པར་འདོད། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་བར་དང་བཅས་པར་འདོད། མདོ་སྡེ་བ་མ་འབྱར་ལ་བར་མེད་པར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་འཕྲད་ན་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་དེ་ཕྱོགས་དྲུག་གི་རྡུལ་དང་ཕྲད་པའི་ཚེ། ངོས་ཆ་དྲུག་གིས་འཕྲད་པར་འདོད་དམ། ཤར་སོགས་ཕྱོགས་གང་རུང་གཅིག་གིས་འཕྲད་པར་འདོད། དང་པོ་ལྟར་ན་རྡུལ་དེ་ཆ་དྲུག་ཏུ་ཐལ་ཏེ་ངོ་དྲུག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཤར་སོགས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །གལ་ཏེ་མ་འབྱར་ཞེ་ན། བར་ན་སྣང་མུན་རྡུལ་གྱིས་ཆོད་དམ་མ་ཆོད་དང་པོ་ལྟར་ན། སྣང་མུན་གྱི་རྡུལ་དང་འབྱར་རམ་མ་འབྱར། འབྱར་ན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་སྐྱོན་མི་ཁེགས་ལ། མ་འབྱར་ན་ཡང་འཆད་འགྱུར་གྱི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། ། (༢༧༥)མ་ཆོད་ན་ཡང་ག་ལ་འཐད་དེ། གཟུགས་ཅན་གྱི་བར་ལ་སྐྱ་ཐ་ལེ་བའམ་ནག་ཐིབས་སེ་
Chinese
就真实而言是真谛。虽然如此，暂时以迷惑的心识来衡量，宣说了所谓的五境等。也就是说，眼等五境的识，就像没有混杂颜色的彩绘一样，执取了色等欲妙受用的一部分。对此，以执着于彼的方式，必须将否定和肯定、思维的迷惑显现，视为无实、如幻等八种譬喻。观待果时，宣说了所谓究竟等，如果究竟的法性能够被心识分别观察，那就成了非真谛，因为心识是世俗的。因此，与执着于一和多的对境相违背的，法界体性的所有特征，从未成为心识的行境。如《入行论》云：“真谛非心识行境，心识应是世俗谛。” 此处暂时对宗派的安立是，区分（270）首先以了知声闻部的有部和经部的观点等来阐述。对此，有根本论述和边际辨析两种，其中第一种是：心识的真谛，以心识分析时的最短暂的究竟是不可分割的刹那；物质的真谛，用锤子击碎的物质的最小的究竟是不可分割的极微，凡是认为这样的，是声闻部有部宗派的总的观点。凡是具有作用能力的事物，在此就是真谛存在，其他的则是世俗存在。对此，以自相和共相来解释的，与经部的自性论理相同。第二方面，稍微详细地阐述有部和经部共同的观点，以及大大简略地阐述各自的独特观点两种，其中第一种又分为两种：陈述观点和以理证进行驳斥。第一种又分为七种：境是四种真谛，作者是真谛，阿罗汉是究竟，没有阿赖耶识，没有大乘，没有十地，以及佛是独立的。第一种是：苦谛、集谛、灭谛、道谛四种。如《俱舍论》云：（271）“真谛宣说有四种，苦集以及灭道谛，如是彼等之证悟，次第如何而生起。”
English
In terms of reality, it is the ultimate truth. However, for the moment, considering the deluded mind, the so-called five objects and so on are taught. That is, the consciousness of the five objects such as the eye, like a painting without mixed colors, grasps a part of the desired enjoyment of forms and so on. Regarding this, by clinging to it, the deluded appearances of negation and affirmation, conceptual thought, must be regarded as unreal, illusory, and so on, like the eight similes. Depending on the time of the result, the so-called ultimate and so on are taught. If the ultimate nature of reality could be analyzed by the mind, it would be contradictory to being the ultimate truth, because the mind is conventional. Therefore, all the characteristics of the essence of reality, which contradict the objects of focus on one and many, have never been within the scope of the mind. As it is said in the Bodhicharyavatara: "The ultimate is not the object of the mind; the mind is considered to be conventional." Here, the temporary establishment of philosophical tenets is that, dividing (270), it is first explained by knowing the views of the two, the Hearers' Vaibhashika and Sautrantika schools, and so on. Regarding this, there are two: the root explanation and the marginal analysis. The first is: the ultimate truth of consciousness, the shortest ultimate moment when analyzed by the mind, is an indivisible instant; the ultimate truth of matter, the smallest ultimate particle of matter broken by a hammer, is considered to be an indivisible atom, which is the general view of the Hearers' Vaibhashika school. Whatever has the ability to perform a function, that is truly existent here, and the others are conventionally existent. Regarding this, the explanation by self-characteristic and general characteristic is the same as the Sautrantika's theory of inherent existence. The second aspect is divided into two: explaining the common views of Vaibhashika and Sautrantika in a slightly detailed way, and explaining the unique views of each in a greatly simplified way. The first of these is further divided into two: stating the views and refuting them with reasoning. The first is further divided into seven: the objects are the four truths, the agent is the ultimate truth, the Arhat is the ultimate, there is no Alaya consciousness, there is no Mahayana, there are no ten Bhumis, and the Buddha is independent. The first is: the four truths of suffering, origin, cessation, and path. As it is said in the Abhidharmakosha: (271) "The truths are taught as four: suffering, origin, likewise cessation and path; how do these arise in sequential realization?"
Chinese
第二，如前所述，识体的胜义和世俗二者不可摧毁。如彼处所说：“何者被摧毁和以智慧衡量，如果消除则智慧不入，如瓶中之水般世俗，无有，胜义有其他。”如是说。第三，断除见断和修断的粗细，获得有余和无余的涅槃。第四，不承认从眼等五根和意的识之外的阿赖耶，及其识等的名相。第五，律藏四部连同别解脱戒，以及从一部经中引申出来的，如《般若波罗蜜多十万颂》等大乘经部，是佛陀涅槃后，为了对治邪魔外道的教法而造作的，因为与四法印相违等，有诸多矛盾。第六，不认为从异生位经过三大阿僧祇劫积聚资粮后，在一个晚上于一个座垫上现证四种决择分以上，从而了知不生和漏尽，进而次第经历十地等名相。第七，佛不是化身，因为提婆达多掷石击中脚趾，身体流血，背部疼痛等，还留有异熟果报的残余。从禅定中起身，去乞食等，不是恒常处于等持之中。并且认为涅槃后利生事业断绝。第二，按照顺序破斥，其中第一有四点：破斥痛苦，如此一切显现都是将不存在的事物执着为存在的显现，是依赖缘起之幻觉显现。龙树菩萨说：“若无依赖缘起者，痛苦何能得有耶？所说无常与痛苦，于自性中实无有。”如是说。关于集谛，例如以杀生为例，被杀之物分为三时，分析接触，以及前后刹那的区别，由于杀生的时间停止，因此事物本身并未成立。一切皆是如此。例如一切都与梦中的马牛相似。根本慧论中说：“若非自性有，何有
English
Secondly, as mentioned above, the two truths of the object of knowledge, the ultimate and the conventional, cannot be destroyed. As it says there: "What is destroyed and measured by wisdom, if eliminated, wisdom does not enter, like water in a vase, it is conventional, non-existent, the ultimate is other." Thus it is said. Thirdly, by abandoning the gross and subtle aspects of what is to be seen and what is to be cultivated, one attains the Nirvana with remainder and without remainder. Fourthly, they do not accept the Alaya consciousness apart from the five sense faculties such as the eye and the consciousness of the mind, and the names of its consciousness and so on. Fifthly, the Vinaya Pitaka in four parts together with the Pratimoksha, and the Mahayana Sutras such as the Hundred Thousand Verses of the Perfection of Wisdom, which are derived from one Sutra, were created after the Buddha's Nirvana in order to counter the teachings of demons and heretics, because they contradict the four seals and have many contradictions. Sixthly, they do not believe that after accumulating merit for three countless eons from the state of an ordinary being, one realizes the four stages of discernment or more on one seat in one night, thereby knowing non-arising and exhaustion of outflows, and then gradually progressing through the names of the ten bhumis and so on. Seventhly, the Buddha is not an emanation body, because Devadatta threw a stone and injured his toe, his body bled, his back ached, and so on, he still had remnants of the ripening of karma. He arose from that samadhi and went for alms, etc., he was not always in equanimity. And they believe that after Nirvana, the work of benefiting beings is cut off. Secondly, refuting in order, the first has four points: refuting suffering, thus all appearances are the appearance of clinging to non-existent things as existent, it is the illusory appearance of dependent origination. Nagarjuna said: "If there is no dependent origination, how can suffering exist? What is said to be impermanent and suffering, in reality does not exist in its own nature." Thus it is said. Regarding the origin of suffering, for example, taking the example of killing, the object to be killed is divided into three times, analyzing contact, and the difference between the previous and subsequent moments, because the time of killing ceases, the object itself is not established. Everything is the same. For example, everything is similar to horses and cattle in a dream. The Root Wisdom Treatise says: "If it is not existent by its own nature, how can it be