Tibetan
ག་པ་རྣམ་རྟོག་གི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་དེ་རྣམ་པར་རིག་པ་གནས་འགྱུར་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཟད་པར་འཁྱོལ་བ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུས་བྱེད་པས་ན། གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་སྤྱིར་བཏང་ཙམ་སྟེ། དམིགས་བསལ་གནས་ལུགས་ཕུ་ཐག་ཆོད་མིན་གྱིས་དབྱེ་བ་ཕྱེད་པ་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་པ་བློ་གྲོས་རབ་ (༢༣༣)གསལ་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོར་འདུ་ཤེས་དང་བཅས་པའི་ཁྲིམས་ལ་སྨད་པའི་གཤམ་དུ་གང་ལ་སྡོམ་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པའི་རློམ་སེམས་མེད་ཅིང་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མོད་ཀྱིས་ཆུ་ཕྲན་རྒྱ་མཚོར་ཕྱིན་པའི་ཚེ་བ་ཚྭ་ཅན་དུ་གནས་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱིས། བགྲོད་པའི་ལམ་དུ་རང་མཚན་ལོག་ཀྱང་འདིར་འཇིག་པའི་ཚུལ་གླེངས་གཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་གླེངས་གཞི་སྡོམ་གསུམ་གནས་འགྱུར་དུ་འདོད་པ་དག་ལ་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་དགོས་པ་མེད་དེ་སོ་སོ་ཐར་བའི་ངོས་ལ་ལྟོས་ནས་བྱུང་བའི་ལྟུང་བ་གཅིག་སོ་ཐར་རང་ངོས་ནས་འཆོས་པར་འདོད་ན་བྱང་སེམས་དུ་གནས་འགྱུར་ཟིན་པས་འགལ་བས་གནོད་ཅིང་། གོང་མ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ངོས་ནས་འཆོས་པར་འདོད་ནའང་མི་འཐད་དེ། གནང་ན་འགལ་མི་སྲིད་པས་ན་དེ་ཉིད་ལ་ལྟུང་བ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་འཆོས་མི་དགོས་ཏེ་བསྙོན་དོར་བའོ། །འོན་ཀྱང་ལམ་ཞུགས་ཀྱི་གང་ཟག་གསུམ་ལྡན་རིག་པ་འཛིན་པ་ཁས་འཆེ་སོ་ཅོག་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོས་ནས་གནས་འགྱུར་ཁྱབ་བརྡལ་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་ལུས་ངག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། སོ་ཐར་ནི་ལུས་ངག་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་ནམ། ཉོན་མོངས་སྤོང་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལ་ (༢༣༤)བདེན་པར་ཞེན་པའི་མཐུ་བརྟས་པ་དང་ལྡན་པའི་རིགས་ལ། གོང་མར་མི་འཆོལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་སྒྱུར་བ་དང་གོང་མའི་ལམ་འཁྱེར་སོགས་ཐབས་ཤེས་ཀྱིས་མ་ཟིན་བར་དུ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་དབང་བསྐུར་བ། ཙམ་ནོད་ནའང་སྡོམ་གསུམ་གནས་འགྱུར་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་གནས་འགྱུར་བའི་ཚད་སུས་ཤེས་སྙམ་ན་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། སྡོམ་པ་དག་པར་བྱེད་པ་ལ་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་དགོས་པ་ཡིན་པ་དང་། འདུ་ཤེས་དག་བྱེད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལ་རང་བྱང་ཆུབ་དགོས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་དག་བྱེད་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་པ་ཚད་དུ་འཁྱོལ་ན། བཅས་པའི་ལྟུང་བ་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འཕྲོག་པའི་ཕྱིར
Chinese
是因为那是分别念的影像。那么，这是因为以使心识转变为无自性的穷尽之智的力量所致。上面所说的是一般性的，以是否彻底了达特殊的实相来区分，这是有差别的。慧明（233）请问的经中，在呵斥有分别念的戒律的下面说：对于何者，没有持戒与非持戒的傲慢心，也没有分别念，那就是完全清净的寂灭之戒。这样说。虽然如此，就像小河流入大海时，会转变为咸水一样。在行进的道路上，即使自相改变，这里也以名为“毁坏之说”等来阐述。也就是说，对于认为根本三律仪会转化的那些人来说，没有必要进行修改，因为如果想要从别解脱的角度来忏悔所产生的堕罪，那么由于已经转化为菩萨，所以会受到违背的损害。如果想要从上层菩萨的律仪的角度来忏悔，那也是不合理的。如果允许，就不会有违背的可能性，因此对于那本身没有产生堕罪，所以不需要忏悔，这是舍弃狡辩。然而，对于进入道途的具有三种条件的自称持明者来说，从心识的角度来说，并没有普遍转化的方式，以名为身语等来阐述。别解脱是从身语产生的具有形象的律仪，或者对于具有不断串习断除烦恼之心的种子（234）并具有真实执著的力量增上的种类来说，不会混入上层，在没有以方便智慧摄持转变烦恼和修持上层道等之前，即使进入大乘道并接受灌顶，也并非是获得根本三律仪转化的金刚持。那么，如果认为谁知道转化的程度呢？以名为律仪等来阐述。要使律仪清净，就必须使意念完全清净，要使意念清净，就必须使天瑜伽自然生起菩提心，如果对于使那本身清净的显空无别的智慧达到纯熟的程度，那么，由于所制定的堕罪是依赖于他者的，所以会因为生起和因缘而中断。
English
It is because that is the image of conceptual thought. So, this is because of the power of wisdom that realizes the exhaustion of the transformation of consciousness into selflessness. What was said above is general; it is different to distinguish by whether or not the special reality is thoroughly understood. In the sutra requested by Huideng (233), below the condemnation of the precepts with conceptualization, it says: For whom there is no arrogance of holding precepts and not holding precepts, and there is no conceptualization, that is the completely pure precepts of Nirvana. It is said like that. Even so, just as when a small river flows into the ocean, it will be transformed into salt water. Even if the self-character changes on the path of progress, here it is explained by what is called "the theory of destruction," and so on. That is to say, for those who think that the three root vows will be transformed, there is no need to modify them, because if you want to confess the sins that arise from the perspective of individual liberation, then since you have already transformed into a Bodhisattva, you will be harmed by contradiction. If you want to confess from the perspective of the upper Bodhisattva's vows, that is also unreasonable. If it is allowed, there will be no possibility of contradiction, so there is no need to confess for that itself has not produced sins, this is abandoning sophistry. However, for those who claim to be Vidyadharas with three conditions who have entered the path, from the perspective of consciousness, there is no way to universally transform, it is explained by what is called body and speech, and so on. Individual liberation is a precept with form arising from body and speech, or for the kind that has the seed of constantly practicing the mind of abandoning afflictions (234) and has the power of clinging to reality increasing, it will not be mixed into the upper level, before transforming afflictions and practicing the upper path, etc., without being taken by skillful means and wisdom, even if one enters the Mahayana path and receives empowerment, one is not a Vajra Holder who has obtained the transformation of the three root vows. So, if you think who knows the degree of transformation? It is explained by what is called precepts, and so on. To purify the precepts, it is necessary to completely purify the mind, to purify the mind, it is necessary to naturally generate Bodhicitta in the yoga of the deity, if one is accustomed to the wisdom of the indivisibility of appearance and emptiness that purifies that itself to the extent of proficiency, then, since the established sins are dependent on others, they will be interrupted by arising and conditions.
Tibetan
་འཇིག་པར་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྐབས་འདིར་དེ་དག་རང་མཚན་པར་མི་འཛིན་པས་ཐོབ་པ་དང་ཤོར་བ་མེད་ཅིང་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་གང་དུའང་འགལ་བར་མི་གནས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པས་བསྡུས་ཕྱིར། སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་གནས་འགྱུར་གྲུབ་པ་སླའོ། །ཇི་ལྟར་གྲུབ་པའི་ཚུལ་སྐབས་སུམ་བབ་ལེའུ་བཅུ་པས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དམིགས་བསལ་གཞི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། གཞི་སོ་བྱང་སྔགས་གསུམ་གྱི་རྟེན་དང་བསམ་པ་གནང་བཀག་གི་སྐྱོན་ཡོན་གཉིས་ཀ་བདེན་གྲུབ་མངོན་གྱུར་ (༢༣༥)དང་ལྡན་པའི་རིགས་དེར། མོས་པས་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་དུ་ངེས་ཕྱིར་དེ་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ལ་གནད་དུ་ཆེ་བ། གནས་ན་གསུམ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་ཤིང་བསྲུང་ན་འཆོལ་བ་སྟེ་སོ་སོར་བསྲུང་དགོས་ལ། མ་ཉམས་པར་ལྡན་ན་ཡར་ལྡན་དང་འཆོས་ན་གང་ཉམས་པའི་རང་ས་ནས་ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་བའི་བཤགས་པས་ཕྱིར་བཅོས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་ན་གང་ཡང་འགོག་ཅིང་། དགེ་བ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་འདུག་ན་གནང་བའི་ཕྱིར། གནང་བཀག་གཉིས་ཀ་དོན་གྱི་ཁྱད་ཆེ་བ་ལས་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན་ཏེ་གང་ཟག་སོ་སོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། །སྤྱིར་བཏང་བ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ། །བསྟན་བཅོས་དག་ནི་ཀུན་ལ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྒྱུད་བསྡོམས་ནས་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་འབྲེལ་བའི་ཚོགས་ཆེན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པར་དང་། སྐྱེས་པ་སྤེལ་བ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་ (༢༣༦)པའི་དགེ་བ་ནི། །གང་དང་གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་པ་སྦྱིན་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་རང་འདོད་ཀྱི་ཁྲིས་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའོ། །བྱ་བ་དེ་ལ་ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་བསམ་གཏན་དང་། དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དུས་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད་དོ། །འདིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རིམ་གྲོ་མི་ལྷོད་པའི་ཆ་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཀྲལ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་རྣམ་གྲངས
Chinese
是必定会坏灭的。因为此时不执着于它们的自相，所以没有得到和失去，并且在始中末三者中的任何时候都不存在相违，因为被胜义谛所摄持。因此，作为律仪的自性，转变世俗谛是容易成就的。如何成就之理，将在《次第生起次第》第十章中阐述。即便如此，也通过“特别的基”等来阐述，即对于具备三乘（别解脱戒、菩萨戒、密乘戒）之基的所依和想法，以及允许和禁止的过患和功德二者，都具有真实成立和显现（235）的种姓者，因为以信解而行持的三种律仪是确定的，所以对于具备这些的补特伽罗来说，至关重要。如果安住，则三者分别安住；如果守护，则会混杂，因此必须分别守护。如果不损坏而具足，则是向上具足；如果修补，则是从哪里损坏，就从哪里取出损坏的部分，通过忏悔来完成修复。为什么呢？因为如果成为产生罪过的因，则要阻止一切；如果成为产生善和功德的因，则要允许。允许和禁止二者，意义上的差别很大，但并非存在于言辞的道路上，而是与各个补特伽罗的相续相联系而成立的。如《宝鬘论》中所说：“对于普遍的要特别区分，一切经论都赞叹。”如是，以律仪的戒律来调伏相续，然后通过“摄集善法的戒律波罗蜜多”等来阐述，即与布施等六波罗蜜多相关的两种广大资粮的功德，凡是未生起的，就使其生起；对于已生起的，使其增长，这被称为摄集善法的戒律，是被意乐的学处所摄持的。也就是被慈爱和悲悯所摄持（236）的善法是：无论在何处，凡是做众生利益的事情就是布施；对于此，没有自私的贪欲就是戒律；对于成办他利没有厌倦就是安忍；对于此事特别欢喜地进入就是精进；对于众生之事一心专注就是禅定；对于事物和相的执着舍弃就是智慧。因此，六波罗蜜多在任何时候都不会分离。这里是从不懈怠地服侍众生利益的角度，在一个方面进行了解释，并且从中产生各种类别。
English
It is certain to perish. Because at this time, there is no clinging to their self-characteristics, there is no gain or loss, and there is no contradiction in any of the three times, beginning, middle, and end, because it is encompassed by the ultimate truth. Therefore, as the nature of vows, the transformation of conventional truth is easy to accomplish. How it is accomplished will be explained in the tenth chapter of the "Stages of Arising." Even so, it is explained by "special basis" and so on, that is, for those lineages that possess the basis of the three vehicles (Pratimoksha, Bodhisattva, and Vajrayana vows) and the thought, and both the faults and merits of permission and prohibition, which have true establishment and manifestation (235), because the three vows that are practiced with faith are certain, so for the individuals who possess these, it is crucial. If they abide, the three abide separately; if they are protected, they will be mixed, so they must be protected separately. If they are possessed without being damaged, they are possessed upwards; if they are repaired, then from where they are damaged, the damaged part is taken out, and the repair is accomplished through confession. Why? Because if it becomes a cause for generating faults, then everything must be prevented; if it remains as a cause for generating virtue and merit, then it must be allowed. The difference in meaning between permission and prohibition is very great, but it does not exist on the path of words, but is established in connection with the individual's mindstream. As it is said in the "Garland of Jewels": "For the general, make a special distinction, all scriptures praise." Thus, by taming the mindstream with the discipline of vows, and then through "the perfection of the discipline of gathering Dharma" and so on, that is, the merits of the two vast accumulations related to the six perfections such as generosity, whatever has not arisen, make it arise; for what has arisen, make it increase, this is called the discipline of gathering Dharma, which is encompassed by the discipline of intention. That is, the virtue that is encompassed by love and compassion (236) is: wherever it is, whatever is done for the benefit of beings is generosity; for this, the absence of selfish desire is discipline; the absence of weariness in accomplishing the benefit of others is patience; entering into this activity with special joy is diligence; focusing single-mindedly on the affairs of beings is meditation; abandoning attachment to things and signs is wisdom. Therefore, the six perfections are never separate. Here, it is explained from the perspective of not being lazy in serving the benefit of beings, in one aspect, and from this arise various categories.