Tibetan
གས་པ་གསུངས་ཏེ། གཏོང་བའི་ཡན་ལག་གཞི་བསམ་པ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་བཞི་རྫོགས་པའི་དངོས་འབྱོར་གྱི་རྫས་དང་། དེས་ཀྱང་མཚོན་པར་མི་ནུས་པ་དཔེ་མེད་པ་ཡིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་བླ་ན་མཆིས་པ་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་འཕགས་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་མཆོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཕྲག་དོག་བགྱིད་པ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་ (༡༧༥)པ་གཅིག་ཏུ་ན་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་བཞིར་གསུངས་པའོ། །དེ་མཆོད་པ་ཅིས་འགྲུབ་ན་རྒྱལ་བ་དགྱེས་པའི་ཐབས་དེ་ལས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྡིག་པ་བཤགས་པའི་ཡན་ལག་ནི་མུ་ཅོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་སྡིག་པའི་སྒོ་དྲུག་ནི། དུག་གསུམ་ཀུན་སློང་ཡིན་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ནི་བྱེད་པོར་གྲུབ་ཀྱང་གཙོ་ཆེ་བའི་ངོས་ནས་ཁ་སྡིག་པའི་སྒོ་ཡིན་པས་དངོས་སུ་གསུངས་པ་འདི་ལྟར་མུ་ཅོར་སྨྲ་བ་ངག་གི་མི་དགེ་བཞི་ལ་བརྩོན་པའི་ལས་དང་ཡིད་ནི་དུག་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་བག་ཆགས་མཐའ་དག་དེར་བསགས་པའི་སྡིག་སྒྲིབ་བཅས་དགེ་བའི་ལས་ལ་འཇིགས་ནས་གཞན་དུ་བྲོས་པ་ལུས་མེད་པའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས། སྲིད་པའི་མུན་ནག་སྟེ་མ་རིག་གཏི་མུག་ཤིན་ཏུ་སྟུག་པོའི་ཀླུང་དེར་འཆབ་པ་ཀུན་མི་དགེ་བའི་ལས་སྤྱོད་ན་ལས་དེ་ལས་འགྱོད་པ་མང་བ་སུན་འབྱིན་པ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་སྤྱོད་ཀྱང་གཉེན་པོ་དགེ་བའི་ལས་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་། སྡོམ་པ་ (༡༧༦)ཡང་དག་པ་བླང་ནས་སྡིག་པ་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ཐོབ་པས་སོར་ཆུད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཆོས་དགེ་འདུན་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་གཏོང་བ་རྟེན་གྱི་སྟེ་སྟོབས་བཞིའི་ཉིན་བྱེད་འབར་བས་སྦྱངས་ཤིང་བཤགས་སོ། །བཞི་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཡན་ལག་ནི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། སྒོ་གསུམ་རྣལ་མར་བཞག་ནས་སྦྱོར་བ་གང་གིས་བདག་ཉིད་མ་འཁྲུགས་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་དགའ་བའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གཅིག་གིས་གཞན་པ་དག་གི་རྣམ་དཀར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡུད་ཙམ་ལ་འཕྲོག་པའི་ཆོམ་རྐུན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་པ་ཁོ་ནས་བྱས་སོ། །དེ་ཡང་ཕྲོག་པ་མེད་ལ་བསོད་ནམས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཕྲོགས་ཞེས་དཔེ་ཟླར་རུང་བ་དཎྜའི་ཚིག་གི་རྒྱན་དུ་དྲངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཡན་ལག་ནི
Chinese
如是宣说。布施之支，以四种究竟之基础、意念、结合为圆满之实有资具，以及彼亦无法象征之无与伦比、由意幻化、无上之供云，犹如嫉妒殊胜普贤供养之功德。又一种（第175页）无上供养是：如《虚空藏经》所说，发起菩提心，受持正法，于有情修慈悲，修法四者。以何供养能成就？因无有胜过令诸佛欢喜之方法。三者忏悔罪支，如宣说“妄语”等。彼罪恶之六门，三毒是能生，身语意三是作者，然就主要方面而言，口是罪恶之门，故如是真实宣说，如妄语，精勤于语之四不善业，意即是具毒者，故彼所积一切习气、罪障等，畏惧善业而逃往他处，化为无身之形之众生们，于有之黑暗，即无明愚痴极浓厚之深渊中隐藏，一切皆行不善业，于彼业较多后悔而厌恶，行不善业亦极精勤于对治善业而恒常行持，受持（第176页）真实之律仪，获得不作罪业之律仪而守护，皈依佛法僧三宝而不舍菩提心，以依处，即四力之日光照耀而清净忏悔。四者随喜支，如以“结合”等所示，安住三门如实，以何结合不扰乱自性而行利他之善，以一喜爱之意乐差别，于顷刻间夺取其他诸有情之净善资粮聚之盗贼之行为，唯随喜能作。彼亦无有夺取而得资粮，故说夺取，是可作比喻之杖的词藻庄严。五者，请转法轮之支：
English
Thus it is said. The branch of generosity, with the four ultimate foundations, thoughts, and unions, is the complete real resources, and the unparalleled, mind-emanated, supreme cloud of offerings that even they cannot represent, is like envying the merits of the sublime Samantabhadra's offering. Another (page 175) supreme offering is: as stated in the "Akashagarbha Sutra," generating the mind of Bodhi, upholding the sacred Dharma, meditating on compassion for sentient beings, and practicing the Dharma are the four. How is that offering accomplished? Because there is no method superior to pleasing the Buddhas. The third is the branch of confessing sins, such as saying "falsehood," etc. The six doors of those sins are: the three poisons are the instigators, and body, speech, and mind are the actors, but in terms of the main aspect, the mouth is the door of sin, so it is truly declared as such, such as lying, diligently engaging in the four non-virtuous deeds of speech, and the mind is inherently poisonous, so all the accumulated habits, sins, and obscurations fear virtuous deeds and flee elsewhere, transforming into beings without bodies. Concealing themselves in the darkness of existence, that is, the extremely dense abyss of ignorance and delusion, all engage in non-virtuous deeds. From those deeds, they feel much regret and aversion, and even while engaging in non-virtuous deeds, they diligently engage in the antidote of virtuous deeds and constantly practice them. Taking (page 176) the true precepts, obtaining the precepts of not committing sins and guarding them, taking refuge in the Three Jewels of Buddha, Dharma, and Sangha, and not abandoning the mind of Bodhi, with the support, that is, the blazing sunlight of the four powers, they purify and confess. The fourth is the branch of rejoicing, as shown by "union," etc. Abiding in the three doors as they are, with whatever union does not disturb one's own nature, one takes joy in doing good for others, and with the distinction of a single joyful intention, the behavior of a thief who momentarily steals the accumulation of pure merit of other beings is done only by rejoicing. There is no stealing and yet merit is obtained, so it is said to be stealing, which is used as a rhetorical ornament of a comparable staff. Fifth, the branch of requesting the turning of the wheel of Dharma: