Tibetan
ཡི་ལྷུན་གྲུབ་དང་། མཐར་ཕྱིན་གྱི་གྲོལ་སའི་ཀ་དག་དྲི་བྲལ་གཉིས་པོ། །རྫས་སུ་གཅིག་པ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་འདོགས་ཆོག་ཀྱང་སླད་ (༥༢༨)ཀྱི་འཁྲུལ་བའི་གཞི། བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་གཅེས་སོ། །ཞེས་མཁྱེན་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གཞི་ཐོག་ཏུ་ཕྱིན་ནས་ཐོབ་པ་མིན་ལ་སྤྲོས་བྲལ་ཀ་དག་གི་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་ནས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་འབྲས་དུས་དབྱིངས་ཀྱི་གྲོལ་ས་ཀ་དག་དང་། ད་ལྟའི་མཉམ་བཞག་ལམ་གྱི་རིག་པ་ཀ་དག་གཉིས་པོ། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་མཉམ་པར་བཞག་ནའང་སྔ་མ་གྲོལ་ས་ཉིད་ནི་རླུང་སེམས་ཀྱི་ཆ་ཕྲ་བ་དང་བཅས་པ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་འཁོར་བ་མྱང་འདས་གཉིས་ཀ་ལས་མི་གནས་པའི་ཀ་དག་སྟེ་ཕྱི་མ་ལམ་དུས་རླུང་སེམས་མ་དག་པའི་རྐྱེན་དབང་དང་འགྲོགས་ཤིང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་དྲི་མའི་ཆོས་ཀྱིས་བསླད་ཅིང་ཁུར་བས་དངོས་པོའི་གཤིས་ཐོག་ཏུ་གནས་པ་རེས་འགའ་ཙམ་ལས་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པར་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་བར་དོའི་རིག་གདངས་སྟོང་གཟུགས་དང་། བསྐྱེད་རིམ་རྟོག་བཅས་ལ་གོམས་པའི་ལྷ་ཡི་རྣམ་པའི་སྒྱུ་ལུས་གཉིས་པོ་ལྟར་སྣང་ལྷ་སྐུར་མཚུངས་ཀྱང་སྣང་བ་ལོངས་སྐུའི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཤར་ཞིང་དེ་ངོ་ཤེས་ཐོག་སྐད་ཅིག་མར་གྲོལ་དང་མི་གྲོལ་བའི་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཐུན་མོང་གི་རྒྱུད་སྡེ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་དག་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལམ་འདིར་ཞུགས་པའི་དམ་ཚིག་ཅན་རྣམས། ས་བཅུའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ (༥༢༩)སྣང་བས་བསྡུས་པའི་དབྱིངས་ཀྱི་ལོངས་སྐུར་མཇལ་བ་ལ། ཐོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི་ལྟར་སྙམས་ན་སྟོན་པ་དེ་ཡི་མཚན་དཔེའི་བྱད་དབྱིབས་ནི། རང་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྒོར་རང་བཞིན་གྱི་མེ་ལོང་དང་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་སྤྲུལ་བར་བཀོད་པ་སངས་རྒྱས་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཆོས་མཉན་ནས་མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་གོ་འཕང་ལ་མྱུར་དུ་འགྲོའོ། །སྟོང་ངོས་ཀ་དག་ལ་ལྟོས་ནས་རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བྱུང་སྟེ་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པར་བྱེད་པ་དང་། སྣང་ངོས་ལྷུན་གྲུབ་ལ་ལྟོས་ནས་རྡོས་བཅས་འོད་གསལ་དུ་དེངས་ཏེ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལའང་། ཐོག་མར་ལྟ་བ་ཡེ་གྲོལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟོན་པའི་ཚུལ་དེ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དོན་དེའི་ཕྱིར་ན་འདི་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་མཆོག་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། གདོད་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རིག་པ་ཀ་དག་འདི་ནི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ་ཀུན་ནས་སྟོང་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ
Chinese
以及任运成就，最终成了解脱之地的本来清净无垢二者。虽可安立为本体相同之名，然是后续(528)产生错觉的基础。了知能作与不能作的差别至关重要。如是，具有二智的智慧，并非在任运成就的基础上获得，而是在离戏本来清净的法界中解脱后获得。同样，果时法界解脱之地的本来清净，与现今等持道之明觉本来清净二者。若无有偏颇地平等安住，前者解脱之地本身，即是具有微细风心的，从彻底清净的轮回涅槃二者中不住的本来清净，后者道时与不净风心之缘分相伴，被心与心所的垢染之法所玷污和负担，仅有偶尔安住于事物本性之上，而无有俱生和后得相混的情况。如是，法性中阴的明光空色，与串习生起次第有分别的本尊形象之幻身二者，看似相同本尊身相，然显现于报身刹土，并且认识其自性后，有刹那间解脱与不解脱的巨大差别。即便在共同殊胜的续部中，进入此最极殊胜道之具誓者们，以十地菩萨(529)之显现所摄持的法界报身相见，也并非不可能，如何理解呢？彼导师之相好庄严身形，在自显任运成就之门中，如自性之明镜与影像般幻化显现，于佛陀前现量听闻佛法，从而迅速趋入不需学习之双运果位。观待空性本来清净，则明觉现为离戏，从而穷尽空性法性；观待显现任运成就，则显现为具有实质的光明，从而穷尽。此二者中，首先，最初观见本初解脱如虚空般的见解之方式，即是所谓“向外”等等。因此，此乃不变金刚道之最胜究竟，本初即已解脱之明觉本来清净，此具足解脱三门，即一切空性、无自性
English
And the two, spontaneously accomplished and ultimately perfected, primordial purity, stainless, the basis for liberation. Although it is permissible to apply the term as if they were the same substance, it is crucial to understand the difference between what can be done and what cannot be done, as it is the basis for subsequent (528) confusion. Thus, the wisdom possessing the two knowledges is not attained by reaching the basis of spontaneous accomplishment, but by being liberated into the expanse of primordial purity, free from elaboration. Similarly, the primordial purity that is the place of liberation in the expanse of the fruition, and the primordial purity that is the present awareness of the path of meditative equipoise. Even if one remains equally without bias or partiality, the former, the place of liberation itself, is accompanied by subtle aspects of wind and mind. It is the primordial purity that does not abide in either samsara or nirvana, both of which are completely purified. The latter, at the time of the path, is accompanied by the impure influence of wind and mind, and is defiled and burdened by the defilements of mind and mental factors. It only occasionally abides in the nature of phenomena, and there is no mingling of simultaneous and subsequent states. Similarly, the luminous clarity of emptiness and form in the bardo of dharmata, and the illusory body in the form of a deity accustomed to the conceptual generation stage, although they appear to be the same deity form, there is a great difference between appearing in the pure realm of the sambhogakaya and being liberated or not liberated in an instant upon recognizing it. Even among the extraordinary common tantras, those who have entered this most extraordinary path and have vows, meeting the sambhogakaya of the expanse gathered by the appearance of the tenth-level bodhisattvas (529), is not impossible. How should one think? The marks and signs of the form of that teacher are arranged to emanate in the gate of self-appearing spontaneous accomplishment, like a mirror and reflection of self-nature. Having directly heard the Dharma from the Buddha, one quickly goes to the state of union, which does not require learning. Relying on the empty aspect of primordial purity, awareness arises as free from elaboration, thus exhausting the nature of emptiness. Relying on the appearing aspect of spontaneous accomplishment, it arises as the clear light with substance, thus exhausting it. Among these two, first, the way of showing the view of original liberation like the sky is said to be "outward," and so on. Therefore, this is the supreme and ultimate unchanging vajra path. This primordial purity of awareness, liberated from the beginning, possesses the three doors of liberation, that is, all emptiness, without self-nature.