Tibetan
བྱར་དགོངས་ནས་གསུངས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཁ་ཅིག་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བས་ཅི་བྱ་ཟེར་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་ནས་ཆོས་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྐད་ཀྱིས། །སྒོ་ང་ལྟར་ཅི་ཡང་མ་སེམས་པར་ཧད་དེ་འདུག་པ། དེ་ལས་མུ་སྟེགས་རྟག་པར་ལྟ་བའི་གང་ཟག་གི་དགའ་འམ་སྙམ་མོ། །ལར་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་ལས་འབྲས་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མངོན་སུམ་པར་རྟོགས་པ་རྒྱ་གར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམ་གཉིས་སོགས་ཀྱི་སྐྱེས་རབས་ལ་བལྟས་པས་གསལ་ཚུལ་འདི་བསམ་ན་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གཉིས་པས། ཐ་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་རི་མོ་བརྟན་མ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྙིང་ལ་བལྟར་བས་མུ་སྟེགས་དངོས་སུ་རྒྱུ་བའི་སྐལ་བ་མེད་ཀྱང་། རྒྱངས་འཕེན་དག་གི་བར་དོའི་རྣམ་ཤེས་འདིར་མཆིའམ་བདག་ཡིད་འཕྱང་མོ་ཉུག་དུ་གྱུར་ཏོ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་བ་ཆེན་པོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་གང་ཡང་མི་ (༥༡༧)གནས་ཤིང་། མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་དོན་དམ་པ་དེ་ལ་དབུ་མར་བཟུང་བ་ཙམ་དུའང་མེད་དེ། ངོ་བོ་ཉིད་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་པས་སྤྲོས་པ་སྤངས་པ་གང་ཞིག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །དེ་ནི་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པ་རྩོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྩོད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་རྟོག་གེ་བས་ནི། ཀུན་ཏུ་རྟོགས་པའི་འཐོར་རླུང་གཡོས་པས། བརྟགས་ཤིང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བ་ཞིག་ན། དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་ཅན་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་ལའང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གྲུབ་མཐའི་རྟོག་གེས་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ནམ་མཁའི་ཐ་སྙད་འདོམས་ཀྱིས་འཇལ་ནས་བརྒལ་བརྟགས་འཕེན་པ་དང་། ས་འཚམས་དམན་པ་སོ་སྐྱེས་རྟོག་གེ་ཡིས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་ཉེར་ལེན་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་ལ་དེ་ལས་འདས་པ་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ཡེ་ནས་གྲོལ་བ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྤྱོད་ནི། །རྒྱུ་འབྲས་བསྒྲུབ་དང་མི་འདྲ་སྟེ། །ལྟ་སྤྱོད་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ནི། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཏེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་འདས། ། (༥༡༨)གང་ཞིག་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་པ་དེས། །བྱང་ཆུབ་ནམ་མཁའ་བཞིན་མི་འགྲུབ། །ཅེས་སོ། །ཤེས་བྱ་དང་། སྣང་བ་གཉིས་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ཤེས་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཉེར་ལེན་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་སྟོང་པས་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་སྣང་བའི་ཡུལ་གྱིས་མ་བཅིང་ཤིང་སྟོང་པའི་དངོས་སམ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། ཐལ་བྱུང་གི་སྟོང་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། རང་རིག་པ་རང་བྱུང་ཆེན་པོར་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་ན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཆོས་ཁམས་གདོད་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྙིང་པོ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་བློའི་རིམ་པས་མཇལ་ལུགས་གསུམ་ཡོད་པ་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟའི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་གང་ལ་བློ་ཡི་སྟོབས་ཁྱད་ཀྱི་རིམ་པས་མཇལ་ལུགས་གསུམ་སྟེ། །བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། །ཡིད་ཅན་རྣམས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྡེ། །ནམ་མཁའ་ཅན་ལ་ཀློང་གི་སྡེ། །རིམ་རྩོལ་ཅན་ལ་མན་ངག་གོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་སེམས་ཀྱི་སྡེ་བ་ནི། འཁོར་འདས་ལམ་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རོལ་པའི་རྩལ་དུ་ཤར་བར་འདོད་དེ། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ལས། སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ཀུན། །སེམས་ཀྱི་ (༥༡༩)བྱས་ཤིང་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་གཅིག །ཅེས་སོ། །དབྱེ་ན་བདུན་ལས། དང་པོ་སེམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཡིན་སྨྲ་བ་ནི། །ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གདངས་ལས་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྒོ་གཉིས་སུ་ཤར་ཡང་ཤར་མཁན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ཤར་བ་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བའོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་བྱུང་བར་འདོད་པ་ནི། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་པོ་དབྱིངས་ལས་བྱུང་། ད་ལྟ་དབྱིངས་ལ་གནས། ཐ་མ་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁུར་རླང་སྣང་ཞིང་ཐིམ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ཡེ་གྲོལ་ཡིན་པས་ཡང་གྲོལ་མི་དགོས། རང་བཞག་ཡིན་པས་གཉེན་པོས་མི་བཞག། འབྲས་བུ་ཡིན་པས་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལ་བཟླའོ། །གསུམ་པ་གོལ་སྒྲིབ་ལ་ཟླ་བ་ནི། ཡོད་པ་དང་མེད་པས་མཐའ་གོལ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པས་དབུས་གོལ་ལ། འདིར་ཆོས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱོགས་འཛིན་གྱིས་འཆིང་གྲོལ་མེད་པའོ། །བཞི་བ་གཏན་ཚིག་གི་ཁུངས་རྡིབས་པ་ནི། རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་དུ་གྲོལ་བས་རོལ་བ་འགགས་མེད་ཕྱོགས་ཡན་ཆེན་པོ་དེངས་ནས། དགེ་བས་འཕང་བའི་མྱང་འདས། སྡིག་པས་འཕངས་པའི་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དང་བྲལ་བའོ། །ལྟ་བ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་ནི། བསམ་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཤིས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་ (༥༢༠)སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གསུམ་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་མི་ལྷུང་སྟེ། ཡུལ་ལ་མི་རྟོགས་པས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འཛིན་པས་ནང་སྟོ
Chinese
因为考虑周全而说，所以没有错。有些人说，有为的善业有什么用？他们轻视因果，口头上说修习法性，像鸡蛋一样什么也不想，只是发呆。我认为这还不如外道常见者的快乐。总的来说，即使证悟空性，也必须谨慎对待业果。为什么呢？因为通过观察印度两位大车论师等的本生传，可以清楚地看到证悟法性真谛的方式。第二佛陀莲花生大师说，观察十二句誓言金刚句的要点，即使没有实际堕入外道的境地，也会像被抛弃者一样，中阴的意识会犹豫不决，我的心会像风中的旗帜一样摇摆不定。经中通过“大圆满的特征是这样”等来阐述。像这样，所有圆满佛陀的伟大秘密，空性没有任何特征，远离八边，因此甚至没有将胜义谛执着为中观。因为自性本来清净，所以任何舍弃戏论的法就是大圆满。经中通过“那不是思辨的领域，而是辩论”等来阐述。像这样，辩论盛行的思辨者，由于普遍思辨的散乱之风的搅动，如果追随推测和随后的衡量，那么胜义谛的领域与此相反，因为超越了各自表达知识的领域，所以无法思辨。其中，主张实有的宗派思辨者，用天空的术语来衡量深奥的意义，从而进行辩论。地位低下的凡夫思辨者，对五蕴进行执取的思辨，但超越了这些的是胜者的智慧，那是本来解脱的大圆满之道。如《普作续》所说：大圆满的见行，与建立因果不同。见行菩提心，是如虚空般的自性。虚空超越了思辨。谁进行思辨，他就无法成就如虚空般的菩提。如是。通过将所知和显现执着为相互依存的事物，从而逆转的方式，经中通过“所知”等来阐述。
English
Because it was spoken with thorough consideration, there is no fault. Some say, 'What is the use of conditioned virtuous actions?' They denigrate cause and effect, and verbally claim to meditate on the nature of reality, sitting blankly without thinking of anything, like an egg. I think that is not as good as the happiness of a perpetualist among the non-Buddhists. In general, even if one realizes emptiness, one must be mindful of the results of actions. Why? Because by looking at the Jataka tales of the two great chariot masters of India, etc., it is clear how the truth of the nature of reality is realized. The Second Buddha, Padmasambhava, said, 'By looking at the heart of the twelve steadfast lines of the vajra words, even if there is no chance of actually falling into the state of non-Buddhists, the consciousness in the bardo of those who are cast out will waver, and my mind will become like a flag in the wind.' The characteristics of Dzogchen are explained by 'The characteristics of Great Perfection are like this,' etc. Like this, the great secret of all perfect Buddhas, emptiness itself does not abide in any characteristics, and because it is free from the eight extremes, there is not even the slightest clinging to the ultimate truth as the Middle Way. Because the essence is primordially pure, whatever abandons elaboration is established as the Great Perfection. That is explained by 'It is not the domain of speculation, but of debate,' etc. Like this, the debaters who are manifestly increasing in debate, because of the stirring of the scattering wind of universal speculation, if one follows after speculation and subsequent measurement, then the realm of ultimate truth is contrary to this, because it transcends the realm of expressing one's own knowledge, it cannot be speculated upon. Among them, the philosophical speculators who assert entities measure the profound meaning with the terminology of space and thus engage in debate. The ordinary speculators of lower status engage in the speculation of grasping from the five aggregates, but what transcends that is the wisdom of the Victorious Ones, which is the path of the Great Perfection that is liberated from the beginning. As it says in the Kunje Gyalpo Tantra: 'The view and conduct of the Great Perfection are not like establishing cause and effect. This view and conduct, the mind of enlightenment, is the nature of space. Space transcends speculation. Whoever speculates will not accomplish enlightenment like space.' Thus, by clinging to knowable objects and appearances as interdependent phenomena, the way to reverse this is explained by 'knowable objects,' etc.
Chinese
因此，了知五蕴的执取自性显现为空性，于义上安住于平等，不被显现之境所束缚，并且空性的事物或体性，并非仅仅是断灭的空性，而是自性光明的心髓，因为自证觉性安住于自然大之中，所以法身、智慧和事业的法界，本来就是不可分离的，如同太阳光芒的精华一般。对此，以智慧的次第有三种见解方式，以“何者”等来阐释。因此，对于如此大圆满的意义，以智慧力量的差别次第有三种见解方式。《大庄严经》中说：“对于有情众生是心部，对于虚空者是界部，对于次第勤奋者是口诀。”其中，第一种心部是，认为轮回、涅槃、道三种法全部显现为心的游舞之力量。《普作王经》中说：“显现世间器情众生，佛与有情一切，是心所作，于心之性中为一。”分为七种，其中第一种是说心之方为是，从任运成就之音声中，轮回和涅槃之门二者显现，但显现者无有自性，故显现即是自解脱。第二种是认为果是心所生，如此一切显现，最初从法界中产生，现在安住于法界，最终于法界中解脱，犹如空中出现云雾又消融一般，因为是原始解脱，故无需再次解脱，因为是自然安住，故无需对治安住，因为是果，故无需勤作而能通达。第三种是遮止过失和障碍，以有和无而堕入边见，非二者则堕入中见，此处法性本空大之中，无有以执着而束缚和解脱。第四是断绝理证之来源，以自性无生而解脱，故游舞无碍，广大无边之处显现，以善而提升的涅槃，以恶而提升的轮回，名为远离能说所说。见解是自生智慧无有偏袒，以是超越思维的智慧之体性，于任何处皆不成立，故不堕入显现、空性、双运三者之任何一方，不执着于境，故外空性不执着为有境，故内空。
English
Therefore, knowing that the self-nature of the five aggregates of grasping appears as emptiness, abiding equally in meaning, not bound by the realm of appearances, and also the substance or nature of emptiness, it is not merely the emptiness of annihilation, but the essence of self-luminous nature, because self-awareness abides in the great natural state, therefore the dharmadhatu of the body, wisdom, and activity is primordially inseparable, like the essence of the sun's rays. Regarding this, there are three ways of seeing according to the stages of wisdom, which are explained by "what" and so on. Therefore, regarding the meaning of such great perfection, there are three ways of seeing according to the different stages of the power of wisdom. The Great Adornment Sutra says: "For sentient beings, it is the mind class; for those who are like space, it is the space class; for those who are diligent in stages, it is the oral instruction." Among them, the first, the mind class, is that all the dharmas of samsara, nirvana, and the path are considered to appear as the power of the mind's play. The All-Creating King Sutra says: "The appearing world, the environment and beings, all Buddhas and sentient beings, are made by the mind, and are one in the nature of the mind." Divided into seven, the first of which is saying that the mind is the direction, from the spontaneously accomplished sound, the two doors of samsara and nirvana appear, but the one who appears has no self-nature, so the appearance is self-liberated. The second is to believe that the result is produced by the mind, thus all appearances, initially arise from the dharmadhatu, now abide in the dharmadhatu, and finally are liberated in the dharmadhatu, like clouds appearing and dissolving in the sky, because it is primordial liberation, there is no need for re-liberation, because it is naturally abiding, there is no need for antidote abiding, because it is the result, it can be understood without effort. The third is to prevent faults and obstacles, falling into extremes with existence and non-existence, and falling into the middle view if it is not both, here in the great dharmata primordial emptiness, there is no bondage and liberation with attachment. The fourth is to cut off the source of logical reasoning, liberated by self-nature unarisen, so the play is unobstructed, the vast and boundless place appears, nirvana elevated by virtue, samsara elevated by evil, is called being separated from what can be said and what is said. The view is self-born wisdom without partiality, because it is the nature of wisdom beyond thought, it is not established anywhere, so it does not fall into any of the three aspects of appearance, emptiness, and union, not clinging to the object, so external emptiness does not cling to the object, so internal emptiness.