Tibetan
ད། །ཆུ་ལ་གནས་སུ་འདུ་ཤེས་པའང་ཡོད། །ནམ་མཁའ་ལ་ནམ་མཁར་འདུ་ཤེས་པའང་ཡོད། །ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སུ་འདུ་ཤེས་པའང་ཡོད། །ནམ་མཁའ་ལ་སར་འདུ་ཤེས་པའང་ཡོད། །དེ་བས་ན་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་གང་ལྟར་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །སྣང་དང་སྣང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་དེ་ལྟའང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། །བཤད་མ་ཐག་པས་དེ་ལྟ་ནའང་སྣང་ཡུལ་ནི་སེམས་མ་ཡིན་ཏེ། །དཔེར་ན་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཞུགས་ཀྱང་། །ཡུལ་དང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྣང་བ་ཙམ་ལས་བཞིན་དང་མེ་ལོང་ནམ་ཡང་འདྲེས་མ་མྱོང་བ་མཐོང་ཆོས་སུ་ཤེས་མདོ་དེ། །ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། །མེ་ལོང་ངོས་སམ་འབྲུ་མར་སྣོད་དག་དུ། །བུད་མེད་ཁ་བཞིན་བརྒྱན་པས་བལྟས་པ་ན། །དེ་ན་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་སྣང་ཡང་། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའང་མ་ཡིན་ལྟར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཟུང་འཛིན་གྱི་དབྱེ་བ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་མེད་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་གྱི་ (༥༡༣)སྣང་བ་ལ་དེར་འཛིན་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཡིན་པ་ནི་དཔེར་ན་གློ་བུར་དུ་ཐག་ཁྲ་མཐོང་ཚེ་སྤྲུལ་ལོ་སྙམ་དུ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི། ཤེས་པ་དང་པོ་དེ་གཟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་ལ། རྗེས་ལ་རྟོགས་ཅིང་དཔྱོད་པ་ཞིབ་མོར་ཞུགས་པ་ནི་འཛིན་པའོ། །དེ་ཡང་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལས། །དེ་ལ་གཟུང་བ་ནི་ཡུལ་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་། །འཛིན་པ་ནི་དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་སོ། །ཁ་གཅིག་གཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ནི་མ་གོ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་འཕགས་པའི་གང་ཟག་གི་སྣང་ངོར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་དང་། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟིགས་ངོར་དག་པའི་གཞན་དབང་ཡང་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། །གཟུངས་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། །སྣང་བ་དང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་རྩ་བ་བཤད་པ་དང་མཐའ་དཔྱད་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྤྲུལ་དུ་སྣང་བ་དེ་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་བདག་པོས་ཤེས་པ་ཡིན་པར་སྨྲ་བར་བྱེད་ན། སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཡང་། སྣང་བ་ཉིད་དང་ལྷན་གཅིག་ཏུ་ཡོད་མེད་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ། (༥༡༤)ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་བ་ལྡོག་པའི་དུས་གང་གི་ཚེ་ཡུལ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན།
Chinese
ད། 也有将水视为居所的认知。也有将天空视为天空的认知。也有将天空视为居所的认知。也有将天空视为大地的认知。因此，因为没有定准，所以在习气的支配下，无论如何都会显现。如是说。显现和显现处的差别，用“即使那样”等来指示。刚刚说过，即使那样，显现处也不是心，例如面容的影像进入镜子中，因为境和依缘而生的缘故，仅仅是显现，面容和镜子从未混合，这是显而易见的道理。如《三摩地王经》中所说：在镜面或油盏中，妇女以妆容观看自己的面容时，其中面容的轮廓全部显现，却又非有非无。一切诸法也应如是了知。如是说。为了显示能取和所取的差别，说了“如无有”等。一切法在如无有的（513）显现中，在那里产生执著错乱的心，例如突然看到花绳时，会认为那是蛇，从而产生执著。最初的认识是所取的法，之后进行理解和深入细致的辨析，那就是能取。这在《观世音菩萨的行仪》中也说：其中，所取是执著境的心，能取是对其进行辨析的心和心所。如是说。有些人认为所取是境的实有，这是不理解。这样一来，在圣者的显现中，会成为如幻，在佛陀的观照中，会成为清净的他空，因为从能取所取中解脱的缘故。为了显示显现和境的差别，说了“如果”等。对此，有根本的解释和边际的辨析两种，首先是：如果显现为幻化的事物是所取，能取是具有主宰的识，那么没有区分显现和显现处的众生，也会和显现本身一起存在或不存在。如是说。第二，有破斥和安立两种，首先是：认为显现和显现处是同一的意识，（514）当你的显现消失的时候，境也就不成立了，因为你这样认为。如果你承认，
English
Da. There is also the perception of water as a dwelling place. There is also the perception of the sky as the sky. There is also the perception of the sky as a dwelling place. There is also the perception of the sky as the earth. Therefore, because there is no certainty, it appears in whatever way due to the power of habit. So it is said. The difference between appearance and the object of appearance is indicated by "even so," etc. As just said, even so, the object of appearance is not the mind. For example, even though the image of a face enters a mirror, it is merely an appearance due to the cause of the object and dependent arising, but the face and the mirror never mix. This is known as an obvious truth. As it says in the King of Samadhi Sutra: On the surface of a mirror or in a vessel of sesame oil, when a woman looks at her face adorned, the entire circle of her face appears there, yet it is neither existent nor non-existent. All phenomena should be understood in the same way. So it is said. To show the difference between the apprehended and the apprehender, it is said, "like non-existence," etc. In the appearance of all phenomena as non-existent (513), the mind that mistakenly grasps there is like suddenly seeing a striped rope and thinking it is a snake, thus grasping it. The first awareness is the apprehended object, and the subsequent understanding and detailed analysis is the apprehender. This is also said in the Conduct of Avalokiteshvara: There, the apprehended is the mind that grasps the object, and the apprehender is the mind and mental factors that analyze it. So it is said. Some people think that the apprehended is the real entity of the object, which is a misunderstanding. In that case, in the appearance of noble beings, it would be like an illusion, and in the vision of the Buddhas, it would be pure other-emptiness, because it is liberated from the apprehended and the apprehender. To show the difference between appearance and object, it is said, "if," etc. On this, there are two parts: the explanation of the root and the analysis of the extremes. First: If the appearance as an illusion is the apprehended, and the apprehender is the knowing mind with a master, then the person who does not distinguish between appearance and the object of appearance will also exist or not exist together with the appearance itself. So it is said. Second, there are two parts: refutation and establishment. First: The mind that believes that appearance and the object of appearance are the same, (514) when your appearance ceases, the object will not be established, because you believe so. If you admit,
Tibetan
ཁྱོད་ཕྱོགས་སུ་རྟོལ་བ་དང་ལྷན་གཅིག་ཏུ་སྔ་མའི་གནས་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཐལ་རྩ་བ་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་མེད་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཡུལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ནི། ཡུལ་སེམས་བག་ཆགས་མཐུ་བརྟས་པའི་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཤར་བ་ལས་བདེན་གྲུབ་མེད་ཀྱང་། དཔེར་ན་ཡུལ་ཟླ་བ། སེམས་རྫིང་བུ་སྣང་བ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། རྫིང་བུ་རྣམས་སྐམས་ན་གཟུགས་བརྙན་མི་སྣང་བ་ལ། ཟླ་བ་ཡོད་པ་བཞིན་སེམས་ནི་འགགས་ན་སྣང་བ་ནུབ་ཀྱི་ཡུལ་གནས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་གྲུབ་བོ། །དེ་བས་ཡུལ་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་དང་པོ་སྣང་བ་ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་གསུངས་ཚུལ་འདིས་ནི་སེམས་ཙམ་བདེན་རྫུན་སོགས་ཀྱང་ཁེག་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་རྫོགས་ཆེན་ལུགས་སུ་སྣང་ཡུལ་འཇོག་ཚུལ་སེམས་ཙམ་དང་འདྲ་བར་སྨྲ་བར་ཕྱོགས་ཙམ་མ་གོ་བའི་མངོན་རྟོགས་སུ་ཟད་དེ་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་ཤེས་སླའོ། །ལར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལྟའི་མཐུ་སྟོབས་སུ་གྱུར་ནས་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ (༥༡༥)འོ་དོད་འབོད་པ་དག་ཅི་དགར་འཇོག་པ་ལས། སུ་ཡིས་འགོག་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། ལོག་པའི་ལམ་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། །དེ་དག་འདི་ན་སྤྲོ་བྱ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རྩ་བར་རྟོགས་ན་འཛིན་པ་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གང་དུའང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། གང་སུ་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུའང་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་སྲིད་པའི་བདག་པོ་དེས་རང་དོར་ལྟོས་ཏེ་ངའོ་སྙམས་པ་དང་། ཡུལ་རྣམས་འདི་ནི་ང་ཡིའོ། །འདི་ནི་གཞན་ནོ་སྙམས་པའི་མཐའ་འམ་བར་མེད་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་བའི་རྩ་བ་སེམས་ཀྱི་ཕུ་ཐག་ཆོད་པར་གྱུར་ན། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་སྟེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་ལས་ཐོག་མར་བྱུང་ཞིང་ཐ་མལ་ཡང་རང་ལ་ཐིམ་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ཀྱི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་བའོ།། ༈ །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལམ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ན་གང་ཞིག་སློབ་པ་མིན་པའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུའི་གོ་ས་ལ་དཀྲི་བའི་ལམ་ཆེན་པོ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅིའི་ (༥༡༦)ཕྱིར་ཟེར་ན། །ལམ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་ཏུ་ནམ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །འདི་ལ་ཤེས་རབ་ཟློས་སམ་སྙམས་ན། ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་སྔ་མ་གཉིས་སྔ་མའི་གྲངས་སུ་བགྲངས་ལ་ཕྱི་མ་དེ་དག་བསྟན་
Chinese
你方如果随之破灭，那么先前的位置就不存在了。因为你没有显现。这个推论的根本无法成立，因为在你不存在的时候，境也是存在的。第二种是自宗的观点：境是心和习气力量增长后显现的错觉，实际上并不真实存在。比如，境就像月亮，心就像水池，显现就像影像。当水池干涸时，影像不会显现，但月亮依然存在。同样，当心停止时，显现消失，但境的存在可以通过现量来证明。因此，智者们说，最初对境的执着之心就是显现。这种说法也否定了唯识宗的真假等观点。有些人认为大圆满的境的安立方式与唯识宗相似，这只是对局部没有理解的表面认识，通过他们的说法就很容易明白。总的来说，由于颠倒见的力量变得强大，随意发出毫无关联的（515）哀嚎，谁又能阻止呢？如法称论师所说：“歧途无有尽头，因此在此不必赘述。”就像认识心的根本，执着就会自然解脱一样，这在任何地方都有所阐述。无论何时，由于无明和能取所取的突发因素，存在的主人认为自己被抛弃，依赖于他者而产生“我”的念头，并且认为境是“这是我的”，“这是其他的”，像这样没有边际地迷惑的根本，如果能够断开心，那么普作王，也就是如来藏，最初从自身产生，最终也会融入自身。这是《功德宝藏论》第十一章的注释。 为了确定共同的道，所以说了“任何”等等。在这里，任何将非学习的显空双运融入到最终的果位上的大乘道，六度的所有功德都完全依赖于般若波罗蜜多。为什么（516）这么说呢？因为这条道路直到一切智智之间，永远不会变成其他事物的因。如果有人认为这是对智慧的重复，那么智慧有三种，前两种被归为前者的范畴，而后者则被展示。
English
If you are destroyed along with it, then the previous location does not exist. Because you do not appear. This reasoning cannot be fundamentally accepted, because even when you do not exist, the environment still exists. Secondly, according to our own system, the environment is a mistaken appearance that arises from the power of the mind and the strengthening of habitual tendencies, but it does not truly exist. For example, the environment is like the moon, the mind is like a pond, and the appearance is like a reflection. When the ponds dry up, the reflection does not appear, but the moon still exists. Similarly, when the mind ceases, the appearance vanishes, but the existence of the environment is proven by direct perception. Therefore, the wise say that the first thought of grasping at the environment is appearance. This way of speaking also refutes the truth and falsehood of the Mind-Only school. Some say that the way of establishing the environment in the Dzogchen system is similar to the Mind-Only school, but this is just a superficial understanding of not understanding the whole picture, and it is easy to understand through their explanations. In general, because the power of inverted views has become strong, who can stop those who arbitrarily utter irrelevant (515) cries? As Dharmakirti said, "There is no end to the path of error, so there is no need to elaborate on it here." Just as realizing the root of the mind leads to the self-liberation of grasping, this is explained everywhere. Whenever, due to the sudden causes of ignorance and grasping, the lord of existence thinks that he has been abandoned and relies on others to think "I," and thinks that the environment is "This is mine," "This is other," like this, if the root of delusion without end or middle is cut off from the mind, then the All-Creating King, that is, the Sugata-garbha, will first arise from himself and will eventually dissolve into himself. This is the commentary on the eleventh chapter of the Treasury of Precious Qualities. In order to establish the uncommon path, he spoke of "whatever" and so on. Here, whatever great path that integrates non-learning appearance and emptiness and leads to the ultimate fruition of enlightenment, all the qualities of the six perfections rely entirely on the perfection of wisdom. Why (516) do we say this? Because that path will never become the cause of anything else until omniscience. If one wonders if this is a repetition of wisdom, then there are three types of wisdom, the first two are counted as the former, and the latter are shown.