Tibetan
ཕྱོགས་ལ་འཁོར་ལོ་བར་མཐའ་གཉིས། སྐྱེས་བུའི་བླ་སྟོབས་སོ་སོར་དགག་སྒྲུབ་ཏུ་ཤར་ནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དང་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་བསྒྲུབ་གཤེགས་ནི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ། སྤྱིར་མཚན་ཉིད་པ་ཚོ་ནི། གང་གི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །འགག་པ་མེད་པ་བསྐྱེ་མེད་པ། ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལ་གོ་བས་དཔྱད་པས་ (༢༥༣)དོན་ཐོག་ཏུ་པྲ་ཡས། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྟོག་པས་ཡེ་ཤེས་དང་རྒྱབ་འགལ། ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་བས་རྒྱུ་མཚན་གཤིས་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་མཁེལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅམ་གྱི་ཁམས་ལ་ཤེས་བྱར་མི་མི་སྲིད་སྙམ་དུ་རྟོག་ཅིང་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་མཐའ་ལ་ལྟོས་འཆའ། ངེད་རྫོགས་ཆེན་པ་ནི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་ལས། བསམ་གཏན་བྱང་ཆུབ་དོན་ལ་གང་འཇུག་པ། །སྒོམ་མོ་སྙམ་པའི་ནད་ཀྱིས་ཟིན་ཏ་རེ། །བདེ་གཤེགས་ཡུལ་ནི་ཚིག་གི་མཚོན་དུ་མེད། །སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ་འཁྲུལ་པའི་ལམ། །ཞེས་འདི་དང་། ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པས། ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས། །བདུད་རྩི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཤིག་ཁོ་བོས་རྙེད། །ཅེས་པ་འདི་དོན་ལ་སྦྱོར་སྐབས། ངོ་བོ་ལ་མཚན་ཉིད་མེད་པས་ཟབ། རང་བཞིན་ལ་བསམ་དུ་མེད་པས་ཞི། རྟག་ཆད་ཀྱི་མུ་ལ་མ་ཐུག་པས་སྤྲོས་བྲལ། ཆོས་ཉིད་ལ་བྲལ་ཐོབ་སྤངས་པས་འདོ་གསལ། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ལས་འདས་པས་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། ལམ་དུས་སུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་དང་། བླ་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་བྱིན་རླབས་ལས་ཡིན་ཚུལ་རིག་ཐོག་གུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་ཁ་ཕྱིར་ལྟ་དང་ནང་ལྟའི་ཁྱད་པར་མ་མཐུན་པས་བསམ་ཚོད་དང་བཤད་ཚོད་མི་མཐུན་འ་འདི་བྱུང་བ་ཡིན་བྱས་པས་ཕྱག་རྫོགས་ཧ་ཤང་དང་མཐུན་ཟེར་བའི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ཁོང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་རམ་མེ་འདུག་པ་ཤེས་ཏེ་འདི་སྐད་སྨྲས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དགེ་སྡིག་སྤང་བླང་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཐད་དྲང་དུ་སྟོན་པའི་སྐབས། ཡུམ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད། ཚོར་ (༢༥༤)བ་མེད། འདུ་ཤེས་མེད། འདུ་བྱེད་མེད། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད། ཅེས་པ་འདི་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་བླང་བར་ངོས་གཟུང་བ་དང་། སྤང་བྱར་ལ་དོར་བ་གང་ཡང་མེད། ཧྭ་ཤང་གི་འདོད་པ་ཡིན་ཟེར་ནས་ཚིག་གི་ལམ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་མང་པོ་འདྲེན་པ་དེ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་འདོད་པས་དགག་གཞིར་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་དཱི་པཾ་ཀཱ་རས་འདི་ལྟར་བཀྲལ་ཏེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་
Chinese
在方向上，有轮的边和中心两种。圣者的智慧力量各自以破立的方式显现，如其所是之声与隐义的证悟差别极大。一般来说，名相家们认为：凡是缘起之法，不灭亦不生等词句，通过理解来分析（第253页），实际上是徒劳。以意识的分别念与智慧相违背。以五蕴的分析性空性，在理性本质上是愚昧的。他们认为佛陀的智慧不可能成为有情之界的所知，并执着于无数三劫的边际。我们大圆满派则认为，在近义心髓续中说：凡是以禅定菩提为目的而行持的，都会被“我是修行者”的疾病所困扰。善逝的境界无法用语言来表达。在佛陀的境界中宣说，是错误的道路。像这样，以无执的形态说：深寂离戏光明无为法，我已获得如甘露般的法。在将此运用到意义上时，本体无相故深，自性不可思议故寂，不落常断二边故离戏，法性离取舍故光明，超越分别念的所知故无为。在道位时，如大海般的福德资粮，以及唯有上师智慧的行境，才能通过缘起的加持来认识。这二者由于外看和内看的差别而不一致，因此产生了想法和说法不一致的情况。有人说这与大手印和和尚的观点一致，得知这种先前的观点停留在他们的思维中，于是这样说：在直接显示超越善恶取舍的法性时，《般若经》中也说：空性中无色，无受（第254页），无想，无行，无识。对于此，无论是将个别分析的智慧视为应取，还是将应舍弃的视为应舍弃，都没有任何。如果说这是和尚的观点，并在语言上附加许多虚构，那么如果是以自续派中观的观点来作为破斥的基础，那么龙树菩萨的观点是由燃灯佛这样解释的，即个别分析的智慧本身也是
English
In terms of direction, there are two aspects of a wheel: the edge and the center. The wisdom and power of individuals manifest separately in terms of affirmation and negation, and the difference between the sound as it is and the realization of hidden meanings is extremely great. Generally, those who adhere to characteristics (mtshan nyid pa) think that: 'Whatever arises dependently, is unceasing and unborn,' and so on. By analyzing these words with understanding (253), they are actually engaging in futility. Conceptualization by consciousness contradicts wisdom. The emptiness of analyzing the aggregates is foolish in terms of the nature of reason. They think that the wisdom of the Buddha cannot be known by the realm of sentient beings, and they cling to the edge of countless three kalpas. We, the Dzogchenpas, say in the Nearness Heart Essence Tantra: 'Whatever engages in meditation for the sake of enlightenment, is seized by the disease of thinking, "I am a meditator." The realm of the Sugata cannot be expressed in words. To teach in the realm of the Buddha is a mistaken path.' Like this, in the form of detachment: 'Profound, peaceful, free from elaboration, luminous, unconditioned. I have found a Dharma like nectar.' When applying this to meaning: Because the essence is without characteristics, it is profound. Because the nature is inconceivable, it is peaceful. Because it does not fall into the extremes of permanence and annihilation, it is free from elaboration. Because the Dharma nature is free from separation, attainment, and abandonment, it is luminous. Because it transcends the knowable of conceptual analysis, it is unconditioned. At the stage of the path, the accumulation of merit is like an ocean, and only the field of activity of the wisdom of the Lama can be introduced through the blessing of dependent arising. These two are inconsistent due to the difference between looking outward and looking inward, so this inconsistency of thought and speech arises. Someone said that this is consistent with Mahamudra and the Heshang's view, and knowing that this previous view remained in their mind, he said this: When directly showing the Dharma nature that transcends the acceptance and rejection of good and evil, the Mother Sutra also says: 'In emptiness, there is no form, no feeling (254), no perception, no formation, no consciousness.' Regarding this, there is neither taking the individually analyzing wisdom as something to be taken, nor abandoning what should be abandoned. If you say that this is the view of Heshang, and add many fabrications in language, then if it is used as a basis for refutation by the Svatantrika Madhyamaka view, then Nagarjuna's view is explained by Dipamkara in this way, that the individually analyzing wisdom itself is also
Tibetan
མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་པན་ཚུན་དྲུད་པ་ལས་མེ་བྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤིང་གཉིས་པོ་ཚིག་ཅིང་མེད་པའི་རྗེས་ལ་གང་གིས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་མེད་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་བདེ་བཞིན་དུ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྲུབ་ཙམ་ན། ཤེས་རབ་ཉིད་སྣང་བ་མིད་ཅིང་འོག་གསལ་བ་ཅིའི་ངོ་བོར་ལ་མ་གྲུབ་པས། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བསལ་ཏེ། བརསྐབས་དེ་ཤེས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་ཞེས་པས་སྒོམ་རིམ་གསུམ་ནི་རབ་ཏུ་གཞར། རྩོད་བཟློག་ལས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆོས་ཉིད་ལ་ལུའ་དུ་མ་བསྟན་པའི་གནོད་བྱེད་གང་གིས་གེགས་བྱས་པས་ཧྭ་ཤང་གི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་རྡོག་དྲིལ་བྱས་པ་དེ་ཁས་རྟགས་མ་གྲུབ་ཟེར། འདི་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལ་ཚད་མེད་མི་བྱེད་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཨེ་ཡོད། ཡོད་ན་སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་སོགས་པའི་གསུང་རབ་ཧྭ་ཤང་གི་བློ་ལ་བཞུགས་ཤིང་། དོན་ལ་རྟོག་པ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་མ་བསྒྱུར་བའི་གོང་དུ་སྤངས་ཤིས་ལོ་ཙཱ་བྱས་ཏེ་ཧྭ་ཤང་གི་བློ་ལས་ (༢༥༥)ཕལ་ཆེན་བསྒྱུར་བའི་དབང་པོ་ཡོད་པས་སོ། །ཡང་ཁྱེད་རང་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་སྐད་ལ་ལོག་བར་ལྟ་བཞིན་དུ་འཕྲག་པ་ཀུན་ལེགས་གྲུབ་ཐོབ་ཏུ་འཛིན་ཕྱིན་འདུག་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས། བསམ་ཡས་སུ་ཧྭ་ཤང་ཆེན་པོའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་ཡུམ་གྱི་གླེགས་བམ་ལ་ཁུངས་བཅོལ་བར་འདུག་པས། ཕྱོགས་སྔ་མཛད་མཁན་ཚོས་ཕྱོགས་སྤམ་ལོངས་སམ། ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་འཁྲུལ་ན་ནི་མ་ཤེས། གཞན་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ཤྲཱི་ལ་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པར་འདུག་པས། དེའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་དག་ཡིན་མིན་ཇོ་བོ་དགེ་ལྡན་པ་ལ་འདྲི་ཞུ་ལགས། ཞེས་བྲིས་འདུག་པས་སོ། །དེ་ཡང་བདག་ལྟ་མཆོག་འཛིན་ཡིན་ཟེར་ན། ཇོ་བོའི་ཆིག་ཅར་འཇུག་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཅི་ཡང་མི་གཟིགས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་དྲངས་པ་ལ་ལྟོས། ལར་སྔ་བཞེད་ནས་དེ་ལྟར་བཤད་ཟེར་ན། ཆོས་འབྱུང་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཚོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཅན་ལ་དག་སྣང་དང་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་ཕྱིར་ནི་རུང་ལ། གཞན་དུ་ན་གཟུ་བོ་གཟུ་བོར་བྱས་པའི་དཔྱད་པ་དགོས་པའང་མཐའ་མི་ཁེགས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆུག་ཀྱང་ཆོས་ནི་ཚིག་ལ་མི་རྟོན་པ
Chinese
不成立。例如，两根木头互相摩擦而生火，由于这个原因，两根木头被烧尽之后，用什么来烧的“无”本身也如其寂静一般，自身和共相的体性全部不成立。智慧本身吞噬显现，下方明亮，以什么体性而不成立呢？断除沉没和掉举等所有过失，那时，知识什么也不分别，什么也不执着，舍弃所有忆念和作意，因此《修次第》三篇极为重要。《诤辩息灭论》中说：“我无有承诺，故我唯是无过。”等等，以多种道理显示法性的妨害者，以什么阻碍了和尚将佛语揉成一团，说那是不成立的立宗呢？这也应当考察。那样，不对佛语作衡量，是否有跟随外道者的理由？如果有，华严等佛经住在和尚的智慧中，实际上，在未改变法界之前就已舍弃分别，翻译之后，和尚的智慧（第255页）大多有翻译的权力。而且，你们将不作意的法视为邪见，却将阿扎拉·昆列视为成就者，因此，在桑耶寺，所有和尚的论典都依赖于佛母的经函。先前造论者们是否夸大了宗派？如果佛母般若经有错，那就不知道了。此外，阿阇梨嘎玛拉希拉是自续中观派，他的宗派是否清净，请向觉沃·格鲁派询问。这样写着。如果说我是执着己见的，那么，在觉沃的《独一入行》中，世尊的智慧什么也看不见。为什么呢？因为智慧没有对境。请看龙树的论典。总的来说，如果说以前的观点是那样说的，那么，为了让具平等心者生起清净显现和定解，这样做是可以的。否则，公正地进行考察也是不可避免的。即使那样，法也不依赖于文字。
English
It is not established. For example, when two pieces of wood are rubbed together to produce fire, the two pieces of wood are burned away, and after they are gone, what is it that burns? The very absence of that is itself peaceful, and the nature of both self and generality is completely unestablished. Since wisdom itself swallows appearances and illuminates what is below, how can it not be established in any nature? All faults such as sinking and excitement are eliminated. At that time, knowledge does not conceptualize or grasp anything. By abandoning all memory and attention, the three stages of meditation are extremely important. In the *Vigrahavyavartani* it says, "Because I have no thesis, I am therefore faultless." And so on. What obstructs the Dharma-nature, which is shown in many ways, and what hinders the Hwashang from rolling the Buddha's words into a ball and saying that the thesis is not established? This should also be examined. In that case, is there any reason to follow the heretics who do not measure the words of the Buddha? If so, the sutras such as the *Avatamsaka* reside in the wisdom of Hwashang. In reality, before the Dharma-dhatu is transformed, discrimination is abandoned, and after translation, the wisdom of Hwashang (page 255) mostly has the power to translate. Moreover, you regard the Dharma of non-attention as a wrong view, but you regard Acharya Kunley as an accomplished one. Therefore, in Samye, all the treatises of the great Hwashang rely on the scriptures of the Mother. Did the previous authors exaggerate the sect? If the Mother Prajnaparamita Sutra is wrong, then I do not know. Furthermore, Acharya Kamalasila is a Svatantrika Madhyamika, so please ask Jowo Gelugpa whether his doctrine is pure or not. That is what is written. If you say that I am holding on to my own view as superior, then in Jowo's *Entering Alone*, the wisdom of the Bhagavan does not see anything. Why? Because wisdom has no object. Look at Nagarjuna's treatise. In general, if you say that the previous view said so, then it is acceptable to do so in order to generate pure appearances and certainty for those who have equanimity. Otherwise, a fair examination is unavoidable. Even so, the Dharma does not rely on words.