Tibetan
སྙམ་པའི་སྙིང་ལས་སྒྱིད་པ་མག་མཛུག་སློག་པའི་ཐལ་སོང་བྱས་པ་ཙམ་རྒྱུན་དུ་སྐྱེས། ཇོ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅིར་ཡང་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་ཞིག་མཇལ་བས་མཆི་མ་ནང་དབང་མེད་པར་ཤོར། དཔལ་ཨོ་རྒྱན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་རང་དྲན། དེའི་རྣམ་ཐར་དང་སྒྲུབ་གནས་རྣམས་མཐོང་བས་དྲན་དུ་སོང་། ལྷོ་ནུབ་སྤིན་པོའི་ཡུལ་ལ་ཁ་བསྟན་ནས་ཡང་ཡང་དུ་ཤོར། དུས་པས་ཅི་ཕན་ཕྱི་མ་ཟངས་མདོག་དཔལ་རིར་ཟང་ཐལ་དུ་བགྲོད་པའི་དགེ་སྦྱོར་ཞིག་བྱེད་དགོས་སྙམ་བསྒྲུབ་པ་བཙན་ཐུབས་སུ་བྱེད་པའི་ཞེ་དམ་བཅས། མེས་དཔོན་རྣམ་གསུམ་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་ཀུན་ཏུ་ཚེ་འདི་འམ་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པའི་སྨོན་ལམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བཏབ། སྡེ་དང་བཅས་པའི་ལམ་ཁ་ཞིག་ན་བཙུན་ཆུང་ལོ་བརྒྱད་ཙམ་འགྲོ་བ་ཞིག་དགེ་རྒན་གྱིས་བརྡུངས་འཐག་བཏང་ཟེར། ལུས་ལ་བརྡེག་བཙོག་ག་རྗེས་དང་བཅས་གཅེར་བུ་རྣལ་མ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཕུད་པ་ཁོ་རང་མྱུ་ངན་གྱི་ཁུར་བུར་ཚུད། ཕྱུགས་སྐྱོང་པའི་བུ་དང་བུ་མོ་ཆུང་དུ་འདྲས་དེའི་སེམས་གསོ་ཞིང་སྙིང་རྗེ་བའི་གནས་སུ་བྱེད་པ་མཐོང་བས་རང་ཉིད་ཀྱིད་མཆི་མ་ཤོར། སྙིང་རྗེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྐྱེས། ཕ་མ་ཡོད་དམ་བྱས་པས། གཉིས་ཀ་ཤི་ནས་མེད་ཟེར། དྭ་ཕྲུག་ལ་འདི་འདྲ་ཕོད་པ་སྙ་མ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྟོན་པའི་སློབ་དཔོན་དུ་བྱུང་། སྟོད་གོས་ལེགས་པོ་ཞིག་ཡོད་པ་ཕུད་ནས་གཡོགས། ཕྱིས་ (༢༢)པ་རྣམས་ལ་བརྡ་སྦྱོར་ཚུལ་བསླབས་ནས་བཞག་ །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་འཇུག་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གནས་གཙོ་ཆེ་ཤོས་ཤིག་ཡིན། དེའི་སྔོན་དུ་ཚད་མེད་བཞིས་བློ་འཆོས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་མ་ལུས་པ་དེར་འགྲིགས་གདའ། རང་ལ་ཉེར་བརྒྱད་པ་མེ་མོ་གླང་གི་ལོ་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་དུས་ཆེན་འཆར་བར་བརྩམས་པ་ན་ཤྲཱི་པརྦ་ཏའི་གླིང་དུ་ལོ་གསུམ་གྱི་དམ་བཅའི་རི་མོ་སྙིང་ལ་བྲིས་ཏེ་བག་ཕབ། དགོངས་པ་ཁྱབ་གདལ་དུ་མ་གྲོལ་བར་གེགས་ཀྱི་འཇུག་པས་སྒོ་གང་ནས་ཀྱང་ལགས་ལྟ་བ་ལས་བཟློག་ཕྱིར། ལོ་བདུན་གྱི་བར་ས་ཁྱིམ་དང་འདུ་འཛིའི་ཐེམ་པ་མི་འདའ་བ་དང་གཅིག་ །སྡོད་ས་སྡེ་ཁྲོད་ཡིན་པས་མ་ཚམས་འོག་ལ་མཇལ་ཕྲད་མི་མང་ཞིང་ཆགས་སྡང་གི་ཚོགས་འགོ་མི་གནོན་པ་གཉིས་དང་། ཕྱི་གཏམ་ནང་དུ་མི་ལོན་ནང་གཏམ་ཕྱི་རུ་མི་སྒྲོག་པས་བུ
Chinese
心想，仅仅是从心中生起像把席子卷起来扔掉一样的想法。见到至尊菩提大师的面容，呈现出各种变化的形态，眼泪不由自主地流了下来。忆念起光辉的邬金法王。见到他的传记和修行地，便忆念起来。面向西南的罗刹国方向，一次又一次地流泪。心想无论何时，都要做一个能直接前往未来铜色吉祥山（莲花生大师净土）的善行，并发誓要坚定地修行。在三尊上师的寺庙里，为了今生或来世的一切圆满，忆念着殊胜之地，追随普贤菩萨的足迹，发下了无颠倒的愿望。在某个村庄的路上，据说一个八岁左右的小喇嘛被老师殴打。身上带着殴打的痕迹，一丝不挂，完全赤裸，独自承受着痛苦。看到牧童和年幼的女孩安慰他，并对他生起慈悲心，自己也流下了眼泪。生起了无量的慈悲心。问他是否有父母，他说：“父母都死了。”感叹孤儿竟然遭受如此对待，这就像是轮回的本性，是示现痛苦的导师。脱下自己一件好的上衣给他穿上。之后，教给（22）个人表达的方式，然后离开了。进入大乘道，生起大菩提心，这是佛子们最主要的修行之处。在那之前，以四无量心调伏心意的所有缘起都已具备。当自己二十八岁，火牛年，正值神变节之际，在祥山洲（Śrīparvata）的岛屿上，将三年闭关的誓言铭刻于心，并开始实行。为了避免在证悟广大智慧之前，被各种障碍所阻挠，发誓七年之内不离开住所和人群；因为居住地在村落中，无法避免与许多人见面，难以抑制贪嗔之念；不将外面的话传到里面，也不将里面的话传到外面。
English
The thought arose that it was just like rolling up a mat and throwing it away from the heart. Upon seeing the face of the venerable Bodhi Master, appearing in various changing forms, tears flowed uncontrollably. I remembered the glorious King of Dharma of Oddiyana. Seeing his biography and practice places, I was reminded. Facing the southwest direction of the land of Rakshasas, I shed tears again and again. Thinking that whenever the time comes, I must do a virtuous deed that will directly lead me to the Copper-Colored Mountain of Glory (Padmasambhava's Pure Land) in the future, I vowed to practice diligently. In all the temples of the three ancestral masters, I made aspirations, following in the footsteps of Samantabhadra, with undeviating wishes, mindful of the perfect state in this life or the next. On a road in a village, it was said that a young lama, about eight years old, was being beaten by his teacher. His body was covered with marks of beating, completely naked, and he was alone bearing the burden of suffering. Seeing the young shepherd boys and girls comforting him and feeling compassion for him, I myself shed tears. Immeasurable compassion arose. When asked if he had parents, he said, "Both parents are dead." I lamented that an orphan was being treated like this, which is like the nature of samsara, a teacher showing suffering. I took off a good upper garment I had and gave it to him. Later, I taught (22) people how to communicate and then left. Entering the path of the Great Vehicle, generating the great Bodhicitta is the most important practice for the sons of the Buddhas. Before that, all the interdependent conditions for taming the mind with the four immeasurables were present. When I was twenty-eight years old, in the Fire Ox year, as the Great Miracle Festival was about to begin, on the island of Śrīparvata, I inscribed the vow of a three-year retreat in my heart and began to practice it. In order to prevent being hindered by various obstacles before realizing vast wisdom, I vowed not to leave my residence and crowds for seven years; because my residence was in a village, I could not avoid meeting many people and could not suppress the thoughts of attachment and aversion; not to bring outside words inside, nor to spread inside words outside.
Tibetan
ག་སྒོར་ཉེ་རིང་སུ་ལའང་དག་མི་གཏང་བ་དང་གསུམ། ལྟོགས་ལྷ་མགྲོན་དུ་བརྟེན་ནས་ཡོན་ཏན་ཟོང་དུ་མི་འཚོང་བ་དང་བཞི། །ནང་དུ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུར་མི་གཏོགས་པའི་ལག་ལས་རྣམ་པར་མི་གཡོངས་པ་དང་ལྔ་། འཚོ་བ་གྱི་ནར་བརྟེན་པ་ལས་དཀོར་ཟད་བྱུང་རྒྱལ་དུ་མི་སྤྱོད་པ་དང་དྲུག་ །གྲོལ་བ་འབའ་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལས་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་ལས་ཐབས་མི་བསྒྲུབ་པ་དང་བདུན་གྱི་དམ་བཅའ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་ །ཀུན་ཏུ་ཐོགས་མེད་གཟིགས་པར་ལྡན། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྤྱན་སྔ་ན། །རྟག་པར་བདག་ཅི་གནས་སོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་བསམས་ནས་ངོ་ཚ་དང་། །གུས་དང་འཇིགས་ལྡན་དར་ཞིན་མ་ནོས། །ཞེས་པ་ལྟར་བཟུང་ཞིང་། །དེ་ལྟར་བཟུང་ནས་ཀྱང་། །བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཀུན། ཡུན་རིང་དུས་སྤྱད་བྱས་ཀྱང་། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་ (༢༣)བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པ་འདོན་མེད་གསུངས། །གང་གི་ཆོས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མཆོག་ །སེམས་ཀྱི་གསང་འདི་མ་ཤེས་ན། །བདེ་ཐོབ་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་འདོད་ཀྱང་། །དེ་དག་དོན་མེད་ཀྱི་ནར་འཁྱམ། །དེ་ལྟས་བདག་གི་སེམས་འདི་ནམ། །ལེགས་གཟུངས་ལེགས་པར་བསྲུང་བར་བྱ། །ཞེས་པ་འདི་ལ་ངེ་ཤེས་རྙེད། །ཉིན་རེ་བཞིན་སེ་གོལ་གཏོགས་པའི་ཡུན་ལའང་ཡེངས་མ་ལམ་དུ་སོང་མ་སོང་ནང་ནུབ་རེ་བཞིན་ལྟ་རྟོག་བཅུག་ནས་བསྒོམ། དགོས་མེད་ཀྱི་ཞེ་ན་ལོག་ །སྐྱོ་ཤས་དང་ངེས་འབྱུང་། བཅོས་མིན་གྱི་དད་པ། སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་སོགས་ལ་མ་རྟགས་དང་པོའི་ཡོན་ཏན་ཀྱང་ཇེ་ཆེར་འཕེལ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེས་དབང་ཅན་དུ་འཆར་གྱི་ཡོད་པའི་ཚེ་རིགས་ཞང་སྒོམ་ཆེན་དམ་པས་རྒོད་ཚང་པ་སྣ་ཚོགས་རང་གྲོལ་གྱི་སྒོམ་དོན་གསུང་བགྲོས་འགལ་ཞིག་བསྐུར་བར་མཛད་པས་འིད་རེས་ཀྱི་གེགས་མང་པོ་གྲོལ། ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ངན་པར་གདའ། ལར་མ་བཅོས་པ་གཤིས་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་དོ་སྤྲོད་པ་དང་། བྱུང་ཚོར་གནས་ཉམས་ལ་ངོ་སྤྲོད་པ་གཉིས་ལ་མ་ཁྱད་ལ་གནམ་ས་ལྟ་བུར་འདུག་ །ཁོ་བོས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གུབ་མཐའ་ངོས་འཛིན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་། དཀའ་བའི་གནས་མ་ལུས་པ་མཛོད་ཆེན་བདུན་ལས་རྙེད་པ་ཡིན། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་དང་བཅས་པ་ཚོ་མངོན་སུམ་པར་བྱོན་ཀྱང་རྒོལ་བ་མི་འཇུག་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཆེན་པོ་འདིའི་དགོངས་པ་ལེན་མི་ཤིས་ན་གཞན་ལུ་བསུ་མཐོ་བྲེར་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་གཡོགས་པ་ཅན་དུ་གོ་ །ཟླ་བ་གསུམ་ཙམ་ལོན་པའི་ཚེ་རང་ལུས་ཞུགས་ལ་སྦྱངས་པ་དང་། །ནམ་མ
Chinese
三、不对任何亲疏之人徇私枉法。四、不依靠饥饿的鬼神作为客人，将功德当作商品出售。五、不从事与十种佛法行为无关的劳动。六、不依赖生活所需之外的财物，随意浪费。七、不追求四种事业的成就，只追求解脱。《入行论》中说：佛陀菩萨们，无碍遍见一切处。在他们面前，我恒常处于何种状态？如此思量，应生起羞愧、恭敬与畏惧之心。如是受持。如是受持后，念诵和苦行等，即使花费很长时间，如果心散乱，则如《楞伽经》所说，毫无意义。如果不知佛法之首要，即心的秘密，即使想要获得快乐、消除痛苦，也只是徒劳无功地徘徊。因此，我何时才能守护好自己的心？对此生起觉悟。每天在敲击手鼓的期间，也要观察是否走神，每天早晚都要进行观察并修行。不必要的嗔恨、厌世和出离心、真诚的信心、对众生的慈悲等，最初的功德也日益增长。当各种止观的体验偶然出现时，瑞琼大瑜伽士传授了各种各样的任运自解的禅修要诀，从而解除了许多暂时的障碍。对于初学者来说，这非常糟糕。总的来说，在不造作的本性上保持警觉，以及认识到生起的感受和状态，这两者之间存在着天壤之别。我从七宝藏中获得了大圆满的无上见解，以及所有困难之处的认识。即使赡洲六庄严二胜显现，如果不能理解这个不容反驳的伟大宗派的意旨，那么即使向他人炫耀，也只是被业力所束缚。大约三个月后，开始修习自身融入法界，以及……
English
Third, not to be impartial to anyone, whether close or distant. Fourth, not to rely on hungry ghosts as guests and sell merit as merchandise. Fifth, not to engage in labor unrelated to the ten practices of Dharma. Sixth, not to use wealth beyond what is needed for sustenance and waste it recklessly. Seventh, not to pursue the means of the four activities, but only to seek liberation. From the Bodhisattvacaryāvatāra: The Buddhas and Bodhisattvas have unobstructed vision everywhere. In front of them, what state am I constantly in? Thinking thus, one should cultivate shame, respect, and fear. Thus, hold to it. Having held to it in this way, even if one spends a long time in recitations and austerities, if the mind is distracted, then, as the Laṅkāvatāra Sūtra says, it is meaningless. If one does not know the chief of the Dharma, the secret of the mind, even if one wants to attain happiness and eliminate suffering, one will only wander aimlessly. Therefore, when will I properly guard my mind? I found awareness in this. Every day, even during the time of playing the hand drum, I would check whether I had wandered off the path, and every morning and evening I would observe and meditate. Unnecessary anger, aversion, renunciation, unfeigned faith, compassion for sentient beings, etc., even the initial qualities increased more and more. When various experiences of śamatha and vipaśyanā arose spontaneously, the great yogi Rikzhung Gomchen gave instructions on various spontaneous self-liberation meditation practices, which cleared away many temporary obstacles. This is very bad for beginners. In general, there is a world of difference between being aware of the uncorrected nature and recognizing arising feelings and states. I obtained the uncommon recognition of the ultimate view of Dzogchen and the knowledge of all the difficult points from the Seven Treasures. Even if the Six Ornaments and Two Supremes of Jambudvipa were to appear in person, if one cannot understand the intention of this great, irrefutable tenet, then even boasting to others is only being bound by karma. After about three months, I began to practice dissolving my body into the dharmadhātu, and...