Tibetan
ངས་ཀྱང་། དྲན་པས་ཟིན་པ་ཙམ་ནས་སེམས་གསལ་སྟོང་ཙམ་དུ་ (༧༤༩)གནས་པ་ཞིག་དང་། ཡང་གཟུང་དྲན་ལ་ཧ་ཅང་དེ་གནས་པ་ཞིག་དང་། ཡང་སྒོ་ལྔའི་གདངས་མ་འགགས་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་འཆད་ཚུལ་གསུམ་ཡོངས་པའི་དང་དུ་དྲན་པ་བརྟེན་ན། དེ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་སྐྱེ་བའི་རྟེན་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་དེང་སང་སྒོམ་ཉམས་ཡོད་པར་རློམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་དང་དབང་ཤེས་འབྲེལ་བས་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་སླར་ལོག་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ཏེ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་དམ་པའི་ལེའུ་ལས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་རབ་བརྟན་ལ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་བྱེད་ན། །བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ནི་སྲིད་རྩེའི་སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་ (༧༥༠)པའི་རྒྱུ་ཙམ་ལས་དོན་རབ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྨུགས་པའམ་བྱིངས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྲོ། དེ་ལ་རིག་པའི་དངས་ཆའམ་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་ན་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཐབས་སུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད་དགོས་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ནས་ཀྱང་། སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་རྣམས་ནན་ཏན་དུ་གསུངས་ལ་ཡིན། དྲི་བ་གསུམ་པའི་དོན། རེས་ཡེངས་པ་ཚོར་ཙམ་དེ་ཁ་ལ་རང་ཆས་ཡོང་བ་ནི་སྐྱོང་ཚུལ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཡང་། སླར་དེ་ལ་ཡང་བསྐྱར་ཚོར་མཁན་ལ་བརྟག་དགོས་པ་ནི་རྟོག་གེའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་དྲན་རྒྱུན་རང་བས་ལ་བློ་བཟོའི་གནོད་པ་བསྐྱལ་བ་ཡིན་པས་མ་རུང་སྟེ། དམ་པས་སེམས་མ་བཅོས་པར་ཅོག་གེ་ཞོག་ །བཅོས་ན་རྟ་བབས་ནས་བོང་བུ་ལ་ (༧༥༡)ཞོན་པ་ཡིན་གསུངས་པ་སོགས་གྲུབ་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་འདི་ལ་མཐུན་ནོ། །ལ་ལའི་ལུགས་ལ་འདི་ལ་ཆེ་ཐང་དུ་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཉེར་བ་ལྡོགས་ལ་ནན་གྱིས་འཇུག་པ་ཙམ་ཞིག་གོ་ །དྲི་བ་བཞི་པའི་དོན་རྗེས་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱལ་ཕྱལ་དུ་སོང་བ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་འདིར་འདུག་སྙམ་པ་ནི་གོ་མྱོང་གི་སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཡང་མི་འདུག་སྙམ་པ་དེ་ནི་སྟོང་འཛིན་དང་། །ངེས་ཤེས་རྙེད་པ་དེ་ནི་རྟག་འཛིན་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤང་དཀའ་བ་ཡིན་ན། །ཉོན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང་གང་དག་ང་ཉིད་དགྲ་བཅོམ་པའོ་སྙམ་ན་ངེས་དགྲ་
Chinese
我也一样。从忆念所及之处，心便安住于澄明空性之中（749），又或者，极度专注于所忆念之境，再或者，五根之声不绝，而意识却不对任何事物进行分别。如果以这三种方式忆念，那么这三种方式也能成为生起孩童嬉戏三摩地的所依。如今，所有自诩有禅修体验的人，虽然都将忆念视为法性来认识，但由于根与识的关联，他们只是在享用五根之境后，又返回到意识的澄明不分别状态而已。《三摩地品》中说：“三摩地亦极稳固，若于彼起执着，则名为孩童嬉戏者，终不入于涅槃。”因此，这仅仅是获得有顶天等持（750）的因，而不能成为成办事业之禅定的因。如果昏沉或沉没，则成为阿赖耶识的无记状态。若于此生起觉性的明分或胜观，则能现见各自自证智的不分别法性，因此必须努力积聚福德资粮，所以大圆满的续部中，也强调要认真修习前行法。关于第三个问题，偶尔觉察到散乱，这本身就是一种自然的反应，说明修持方法没有错误。但是，如果再次对觉察者进行观察，那就错了，因为这是以分别念的分析性禅修，对忆念的自然状态造成了人为的损害。正如圣者所说：“心不作作，自然安住。若作作，则如弃马乘驴。”（751）等等，诸大成就者的意旨与此相同。有些人将此视为殊胜，但这只不过是接近初禅，然后强行停止而已。关于第四个问题，如果在毫无所留的散乱之后，生起“这就是原始清净的境界”的定解，那是一种极大的闻思障。因为认为“什么也没有”是落入空执，而获得定解则是落入常执，这两种知障都难以断除。《声闻藏》中也说，如果有人认为“我已是阿罗汉”，那一定是敌人。
English
Me too. From the point that memory can grasp, the mind abides in a state of clear emptiness (749), or, again, one focuses intensely on the object of memory, or, again, the sounds of the five senses do not cease, but the consciousness does not conceptualize anything. If one relies on memory in these three ways, then these three ways can also become the basis for the arising of the samadhi of childish play. Nowadays, all those who boast of having meditative experience, although they recognize memory as the nature of reality, because of the connection between the senses and consciousness, they merely enjoy the objects of the five senses and then return to the clear and non-conceptual state of consciousness. The chapter on the collection of samadhi states: "Samadhi is also very stable, but if one clings to it, it is called childish play, and one will never enter nirvana." Therefore, this is merely the cause for attaining the samadhi of the peak of existence (750), and it does not become the cause for the meditation that accomplishes activities. If one is dull or submerged, it becomes the unindicated state of the alaya consciousness. If one generates the clarity of awareness or vipashyana on this, then one sees the non-conceptual nature of reality of each self-aware wisdom, therefore one must strive to accumulate merit, so in all the tantras of Dzogchen, the preliminary practices are also emphasized. Regarding the third question, occasionally noticing distraction is a natural response, which shows that the method of practice is not wrong. However, if one observes the observer again, then that is wrong, because it is using the analytical meditation of conceptual thought to cause artificial damage to the natural state of memory. As the holy one said, "The mind does not fabricate, but abides naturally. If it fabricates, it is like abandoning a horse and riding a donkey." (751) etc., the intention of all the great accomplished ones is the same as this. Some people regard this as superior, but it is only approaching the first dhyana and then forcibly stopping. Regarding the fourth question, if after a scattering that leaves nothing behind, one generates the conviction that "this is the state of original purity," that is a great obscuration of hearing and thinking. Because thinking "there is nothing" is falling into emptiness clinging, and gaining conviction is falling into permanence clinging, both of these cognitive obscurations are difficult to abandon. The Vinaya Pitaka also says that if someone thinks "I am an arhat," that is definitely an enemy.
Tibetan
བཅོམ་པ་མ་ཐོབ་པར་གསུངས་པས་མཚོན་ནས། རང་བབས་ཀྱི་ཡེ་སྒོམ་ལ་ཡང་སྒོམ་གིས་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་རྒྱུན་ལ་ཡེངས་སུ་མེད་ཅིང་སྒོམ་རྒྱུའང་འདི་ཞེས་ (༧༥༢)དམིགས་ལ་གཏད་མེད་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡིན་པས་དེ་གའི་རྒྱུན་བསྐྱོང་ངོ། །ཡང་མ་ཡེངས་པའི་དུས་ན་དྲན་རྒྱུན་རྣམས་གསལ་ཆའི་གདངས་མ་ནུབ་པ་དང་། ཡེངས་ན་ཚོར་ཙམ་ནས་ཡེངས་མཁན་སྟོར་བ་དེ་ནི་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའི་མགོ་རྩོམ་པ་ཡིན་པས་དེ་གའི་རྒྱུན་ལ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་བརྩོན་པའི་ངང་མདངས་བསྐྱངས་ན་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བས་མཉམ་རྗེས་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་ཤར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིན་མིན་གྱི་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་དུས་སོང་སྟེ་དབུ་མ་ཆེན་པོའམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱེར་སོ་ཐ་དད་པ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འབྱུང་སྟེ། ཡུམ་ལས། རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དྲི་བ་ལྔ་ (༧༥༣)པའི་དོན། མཉམ་གཞག་གི་སྟེང་དུ་དྲན་པ་མི་འཇོག་པའི་དོན་ནི། སྒོམ་པ་ཡིད་ལ་བྱར་མ་མྱོང་བའི་ཀློག་པ་བ་དང་། གླེན་པ་སྒོམ་པའི་སྤོང་བ་བ་མང་པོས་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་དུ་གོ་བས་བསྒྲུབས་པའི་དེ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ཏིང་བྱས། དེའི་རྒྱུན་དྲན་པས་བསྐྱངས་པས་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་སུ་སོང་སྟེ་ཕྱུགས་དང་སྐྱོང་བྱེད་དམ། ལྷས་བྱིན་རེ་ལྡེ་ལ་འདུག་པའི་དཔེས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་བཤད་པའི་དོན་དང་ཉེ་བར་སོང་བས། མདོར་ན་བསྐྱང་བྱ་སྐྱོང་བྱེད་དང་། དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད་དང་། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཡོད་པ་དེ་སྲིང་དུ་བློའི་འཛིན་སྟངས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། །དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པས་ཤེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན (༧༥༤)དེས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ས་དང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཅེར་མཐོང་དུ་གཟིགས་པ་རྣམས་ལས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་སྣང་ན། ད་ལྟ་ལམ་བདེན་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་འཆར་བ་དང་། ཆོས་ཟད་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་གོ་མྱོང་ལ་བྱ་མ་ཤར་བར་ལས་དང་པོ་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་དང་། ཅིག་ཅར་བ་དང་གོམས་པ་སྔོན་སོང་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་དྲན་བྱ་དང་དྲན་བྱེད་རྫས་ཐ་མི་དད་པའི་བློ་འདས་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་རིག་རྒྱུ་དང་དྲན་རྒྱུའི་
Chinese
以未获胜者所说为例，对于自生的原始禅修，不要以人为的禅修来改造和玷污其相续，不要散乱，并且禅修时也不要（752）执着于目标，这便是法性的忆念，因此要守护其相续。并且，在不散乱之时，忆念之流不失其明亮的光彩；散乱时，刚一觉察到就失去散乱者，这便是忆念显现为智慧的开端，因此要以自性任运的方式守护其相续，如果能够守护勤奋的意气，那么散乱之处也会融入法性，从而使一切禅定和后得都显现为禅修，一切怀疑和是非的束缚都会在当下自然解脱，从而生起大中观、大手印或大圆满的不同修持方式融入同一法性的虚空瑜伽。如《母经》所说：“善现，般若波罗蜜多是无忆念且不作意的，因此犹如虚空。” 如此。第五个问题（753）的意义是：不在等持之上安立忆念的意义是，许多从未经历过禅修的诵读者和愚笨的禅修者，将有无边际理解为需要建立，这便成了等持的对境。以忆念守护其相续，导致修行分成两部分，如同放牧者和被放牧者，或者如同天授坐在芦苇上。这与讲述坏聚见的意义相近。总之，有被守护者和守护者，有被忆念者和忆念者，有被禅修者和禅修者，这都与未脱离增益的执着，不出于分别念的见修行。如《入行论》所说：“胜义非是心识境，心识乃是世俗谛。” 由此可知。因此（754），大圆满是圣者的道，对于那些亲见初地智慧的人来说，不会显现为凡夫俗子的境界。现在，在趣入道谛之时，散乱之处显现为法性，并且在尚未生起对超越言诠的证悟体验时，对于初学者来说，需要作意的忆念；对于顿悟者和具有先前串习的根器者来说，忆念者和被忆念者并非异体的，而是超越心识的忆念，需要觉知和忆念的
English
As exemplified by what was said without having conquered, for the self-existing original meditation, do not modify or defile its continuity with artificial meditation, do not be distracted, and when meditating, do not (752) cling to a target, this is the mindfulness of Dharma-nature, therefore, protect its continuity. Furthermore, when not distracted, the stream of mindfulness does not lose its bright radiance; when distracted, as soon as one becomes aware, the distractor disappears, this is the beginning of mindfulness arising as wisdom, therefore, protect its continuity in a spontaneously accomplished manner, if you can protect the vigor of diligence, then the place of distraction will also merge into Dharma-nature, thereby causing all meditation and post-meditation to arise as meditation, all doubts and bonds of right and wrong will be naturally liberated in the present moment, thereby giving rise to the sky yoga in which the different practices of the Great Middle Way, the Great Seal, or the Great Perfection merge into the same Dharma-nature. As the Mother Sutra says: "Subhuti, the Perfection of Wisdom is without mindfulness and without mental activity, therefore it is like the sky." Thus. The meaning of the fifth question (753) is: the meaning of not establishing mindfulness on top of equipoise is that many reciters who have never experienced meditation and foolish meditators understand the boundless as something that needs to be established, which becomes the object of equipoise. Protecting its continuity with mindfulness causes the practice to be divided into two parts, like a shepherd and the one being herded, or like Devas sitting on reeds. This is close to the meaning of explaining the view of the perishable collection. In short, having a protector and a protected, having a rememberer and a remembered, having a meditator and a meditated, all of this is inseparable from the clinging of augmentation, and does not go beyond the view and practice of conceptual mind. As the Bodhicaryavatara says: "The ultimate is not the realm of mind, mind is only the conventional truth." From this it is known. Therefore (754), the Great Perfection is the path of the noble ones, and for those who directly see the wisdom of the first ground, it will not appear as the realm of ordinary people. Now, when entering the path of truth, the place of distraction arises as Dharma-nature, and before the experience of realization that transcends words and expressions arises, for beginners, mindful activity is needed; for those with sudden realization and those with the potential of previous habituation, the rememberer and the remembered are not different entities, but rather a mindfulness that transcends mind, and what needs to be known and remembered.