Tibetan
ཁུག་པའི་རྒྱུ། །ཆུང་དུས་ནས་གྲྭ་སར་ཞུགས་པ་དེ་ངེས་འབྱུང་དང་དག་སྣང་གི་གེགས་སུ་སོང་། །དགེ་བའི་བཤེས་ (༦༩༠)གཉེན་དང་ཉེ་དུར་བྱུང་བ་དེ་མིག་འདྲིས་དང་བརྙས་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུར་སོང་ནས་ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བ་དེ་བྱུང་བ་མང་བས་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ནས་ཕ་བུའི་བླ་སློབ་དང་། གཉེན་ཤེས་ཀྱིས་བླ་སློབ་བཀག་པའི་དགོངས་པ་དེ་ཡིན། །རིགས་རུས་དང་ཚེ་འཕྲང་གཅིག་ཀྱང་སེམས་བརྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་ལྷས་བྱིན་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ལ་བླ་མ་ཕྲིན་ལས་འོད་ཟེར་གྱིས་དག་ལ་ཉོན། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཀུན་དགའ་བོའི་རྣམ་ཐར་སྐྱོར་ཤིག་གུ། མི་ལུས་ཐོབ་པའི་དགའ་ལུགས་ལ། །བསམས་ནས་དམ་ཆོས་ཁོ་ན་མཛོད། །ཆོས་བཞིན་སྤྱོད་པའི་ཉུང་ལུགས་ལ། །བསམས་ནས་ཆོས་བརྒྱད་ཆམ་ལ་ཕོབ། །བླ་མ་མཇལ་བའི་དཀོན་ལུགས་ལ། །བསམས་ནས་མན་ངག་ཐོབ་པར་མཛོད། །དལ་བ་ཐོབ་པ་མང་ལགས་ཏེ། འབྱོར་པ་ཚང་བ་ཉུང་ལགས་སོ། །དལ་འབྱོར་མིན་པའི་ལུང་བསྟན་གྱི། །ཆོས་དེ་གཟུགས་བརྙན་ (༦༩༡)ཁོ་ན་ཡིན། །བླ་མ་རྗེ་དང་མཇལ་བ་དེ། །སྔོན་དུ་ལེགས་སྨོན་སོང་བའི་རྟགས། །མང་པོ་ཚོགས་པའི་དགྲ་ཚོགས་ཁྲོད། །ཆགས་སྡང་ཆོས་སུ་འཁྲུལ་ཉེན་ཡོད། །དེ་བས་གོང་མའི་རྣམ་ཐར་ལ། །བསམས་ནས་མི་ལུས་དོན་ལྡན་མཛོད། །ཅེས་པའང་ལྷོ་བྲག་བདུད་འཇོམས་གླིང་ཨེམ་ཆི་ཅན་གྱི་ངོར་རྫོགས་ཆེན་པ་འཇིགས་མེད་གླིང་པས་སོ། འཇིགས་མེད་ཕྲིན་ལས་འོད་ཟེར་ལ་གདམས་པ། །སྐྱེ་འགགས་གཉིས་མེད་ཞེས་པ་འདི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་སུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚིགས་བླ་དྭགས་སུ་སྣང་ཡང་ཕལ་གྱིས་དེའི་དོན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ལས་ཤིས་ཐོག་ཏུ་རང་གི་ངོ་བོས་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་མང་། དེ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་བློ་རྩལ་གྱིས་བཞག་པའི་མེད་དགག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་འཇོགས་ཡུལ་རང་ངོ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ (༦༩༢)སྨྲ་བསམ་བརྗོད་འདས་སོ། །འགག་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་བའི་གདངས་མི་ཤེས་པས་འཁོར་འདས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཁྱབ་བྱེད་ཅན། མ་ཡིན་དགག་གིས་རྣམ་པར་རིག་བྱའི་གཉིས་མེད་དང་། ཟུང་འཇུག་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་བློ་དང་མ་འདྲེས་པའོ། །དེང་སང་གིས་སྤོང་བ་བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ནི་གསལ་བས་སྟོང་པ་སྒྲུབ། སྟོང་པས་གསལ་བ་ལ་རྒྱས་བཏབ་པས་སྐྱེ་འགགས་གཉིས་པོའང་དབྱེན་ལ་སྦྱར། ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་པ་རྣམས་ནི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ཐུན་གཅིག་ཀྱང་རང་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བའི་གོ་ཡུལ་
Chinese
积习之因。从小就进入寺院，成了出离心和清净显现的障碍。善知识（690）和亲戚的出现，成了轻视和戏弄的因由，以至于生不起一丝功德，这种情况很多，因此续部中才有父子师徒和亲戚作为师徒的禁忌之说。即使种姓和寿命相同，心性传承也是不同的，要像提婆达多和世尊那样区分开来，听从喇嘛钦列沃色的教诲。念诵世尊和阿难陀的传记吧。思维获得人身的喜悦，一心修持正法。思维如法修行的稀少，将八法彻底击败。思维见到上师的难得，努力获得窍诀。获得闲暇是很多的，具足圆满却很少。不是暇满的预言之法，那只是影像（691）而已。与上师仁波切相见，是过去善愿成熟的征兆。在众人聚集的敌人群中，容易将贪嗔执为佛法。因此，思维前辈的传记，使人身具有意义。这是佐钦巴吉美林巴应洛扎竹钦林埃姆奇之请所说。对吉美钦列沃色的教诲。所谓“无生无灭”，在佛教中，这似乎是法性确立实相的殊胜之语，但大多数人只是在名言上理解它的意义，而很少有人在实际中以自己的方式体验它。其中，无生不是用智力设定的断灭，而是安立之处本身从自性上不成立的空性（692），是不可言说、不可思议的。无灭是指不了解法性自显的光明，因此是遍及轮回和涅槃的周遍者。不是以非遮诠的方式与分别识的二元对立和双运等臆造之念相混淆。现在那些舍弃者和禅定者，以光明来成立空性，以空性来扩展光明，因此将生灭二者也结合在一起。而那些阅读和闻思者，连一次止观双运的体验都没有，只是在理解的层面。
English
The cause of habituation. Entering the monastery from a young age becomes an obstacle to renunciation and pure appearance. The appearance of virtuous spiritual friends (690) and relatives becomes a cause for contempt and ridicule, so that not a single quality arises. This happens often, so in the tantras, there is the idea of prohibiting father-son teachers and disciples and relatives as teachers and disciples. Even if lineage and lifespan are the same, the mind-streams are different. Know the difference like Devadatta and the Blessed One, and listen to the teachings of Lama Trinley Özer. Recite the biographies of the Blessed One and Ananda. Thinking about the joy of obtaining a human body, devote yourself solely to the sacred Dharma. Thinking about the rarity of practicing according to the Dharma, utterly defeat the eight worldly concerns. Thinking about the difficulty of meeting the Lama, strive to obtain the pith instructions. Obtaining leisure is plentiful, but having all the endowments is rare. The Dharma of prophecy that is not leisure and endowment is only an image (691). Meeting the Lama Rinpoche is a sign that past good wishes have been fulfilled. In the midst of a crowd of enemies gathered together, there is a danger of mistaking attachment and aversion for Dharma. Therefore, thinking about the biographies of the predecessors, make the human body meaningful. This was said by Dzogchenpa Jigme Lingpa at the request of Lhodrak Dudjom Ling Emchi Chen. Advice to Jigme Trinley Özer. The so-called "no arising, no ceasing," in Buddhism, this seems to be a supreme statement of Dharma-nature establishing reality, but most people only understand its meaning in terms of words, and few have experienced it in their own way in practice. Among them, no arising is not merely a negation established by intellectual ability, but emptiness (692) where the place of establishment itself is not established from its own nature, which is beyond words, beyond thought, and beyond expression. No ceasing refers to not understanding the radiance of the self-illuminating Dharma-nature, and therefore it is the pervader that goes throughout samsara and nirvana. It is not mixed with the dualistic opposition of discriminating consciousness and fabricated thoughts such as union, in the manner of non-affirming negation. Nowadays, those who abandon and meditate establish emptiness with clarity, and expand clarity with emptiness, thus combining both arising and ceasing. And those who read and contemplate do not even have a single experience of shamatha-vipashyana, only at the level of understanding.