Tibetan
འང་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ་ (༦༥༧)འདོད། །རིག་བྱེད་མཐའ་བྲལ་བསྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེར་ནི། །རྨི་ལམ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་འཛིན་པ་སོགས་དེ་འདྲའི་རྣམ་བཞག་རིག་བྱེད་པ་ཡང་སྨྲ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྤྲོས་ཀུན་བྲལ་བ་དང་། །གཉིས་མེད་བདེ་བ་ཟབ་ལམ་མཆོག་ཡིན་ཞེས། །ཐོས་ཆུང་གང་དག་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡང་། །དབང་ཕྱུག་པས་ཀྱང་དེ་ཀུན་གསལ་བར་འདོད། །རང་བཞིན་མ་གྲུབ་འཛིན་མེད་མི་རྟོག་ཅིང་། །ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་དྭངས་ལ་འགགས་མེད་པའི། །ལྟ་བའི་ཉམས་ལེན་ཞང་ཞུང་བོན་ལའང་ཡོད། །ལམ་གནད་འཁྲུལ་པས་གྲོལ་བ་ག་ལ་འགྱུར། །བདག་མེད་ལྟ་བ་ཐལ་རང་ལུགས་སོ་ཞེས། །འཆད་བྱེད་དེ་དག་ཐོས་པའི་རྣ་བ་བྲལ། །དེ་ཉིད་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་མིན། །དངོས་སྨྲའི་གཞུང་ལས་རང་རྒྱུད་བདེན་མེད་བཤད། །གང་ཤར་རང་སེམས་མདོ་སེམས་ཐུན་མོང་བ་། །གཟུང་འཛིན་ (༦༥༨)འགོག་པ་རྣམ་རྫུན་དབུ་མའི་ལུགས། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་འགོག་པ་ཡི། །ལྟ་བའི་རྣམ་གཞག་དབུ་མ་ཆེན་པོར་འདོད། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་ཕུང་སོགས་བདག་མེད་དུ། །ལྟ་བའི་རིམ་པས་འཇིག་ཚོགས་སྤོང་མི་ནུས། །འཛིན་སྟངས་འགལ་ཕྱིར་མ་རིག་འཇོམས་ནུས་པས། །དེ་དག་ནང་ནས་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་མཆོག་ །མན་ངག་ལུགས་ལའང་བདག་དང་རྣམ་རིག་སོགས། །ཕྱི་ནང་འཚོལ་བའི་ལག་ལན་མང་མོད་ཀྱི། །ད་ལྟ་བོད་ན་གྲགས་པའི་སེམས་འཚོལ་གཅིག་ །བསམ་གཏན་དཀྲོག་པའི་རྣམ་གཡེང་ཆོས་སུ་མཐོང་། །གང་ཤར་སེམས་དང་སེམས་ཉིད་རང་ལུས་ཀྱི། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་བཙལ་བ་ན། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རབ་སོགས། གནས་སྐབས་ཤིག་ཏུ་ལྟ་བར་འདོད་ན་ཡང་། །བློས་བྱོས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་བའི། །གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་རང་ངོ་འཕྲོད་ (༦༥༩)པ་ཡི། །ཤེས་པ་གསལ་དྭངས་རྟོག་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ། །སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀུན་གྱི་བསྟན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན། །རྗེས་ཐོབ་དུས་སུ་ཐ་སྙད་དེ་ལྟ་ནའང་། །མཉམ་གཞག་དུས་སུ་མཐའ་བྲལ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། །བལྟ་བྱ་བྱ་བྱེད་སྒྲ་རྟོག་འཇུག་ཚུལ་ཡིན། །ངེས་པའི་དོན་དུ་ཆུ་དང་དཔའ་རླབས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པས་གོ་ལ། འདིར་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི་གང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པ་དང་། །དྲན་པ་མེད་པས་ཀྱང་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལྔ་ལྟར་མ་སྤངས་ལ། མ་སྤངས་པའི་ཁས་ལེན་ལ་རོ་མྱང་བའི་འཛིན་སྟངས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་མིང་སྙན་པོར་བཏགས་པའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའང་མཐན་ཉིད་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་དག་པས་གླེན་པ་གོམས་པའི་ཡིད་ལ་
Chinese
也想要内外二者（657）。为了成就远离戏论的智慧，譬如梦中乾闼婆城等，持此见解者，有外道也这样说。空性与远离一切戏论，以及无二安乐是甚深道之最胜，某些少闻者虽然执持为最胜，但自在天也认为那些都是显现。自性不成立，无执无分别，任何事物都不成立，清澈而无阻碍的，这种见解的修习在象雄苯教中也有。错谬了道路的要点，怎么能解脱呢？无我的见解是自续应成派的宗义，宣讲这些的人，远离了听闻。那并非仅仅是大乘的特点，有部宗义中也说自续无实。任何显现都是自心，这是显宗和密宗共同的。遮止能取所取（658）是破除二谛的应成派的宗义。遮止无二智慧的真实成立的，这种见解的安立被认为是中观大派。以观察诸行无常、蕴等无我的次第，不能舍弃坏聚见。因为执着的方式相违，所以能摧毁无明，因此那些之中，空性见解最为殊胜。在诀窍派中，也有很多内外寻觅我与识等的对治方法。现在在西藏流行的寻心之法，被认为是扰乱禅定的散乱。任何显现都是心，以及心性是自身，如果内外一切都进行寻觅，因为寻觅而找不到，境相、有境、智慧等，虽然在某个阶段想作为见解，但以分别念所作，远离能取所取一切戏论的，本来的智慧，现见自性的（659），明澈清净无分别的智慧，是所有修传教法的主体。后得位时虽然那样称谓，但在等持位时，是无边虚空界。能见、所见、作者、所作、言语、分别念的进入方式。究竟的意义如同水和波浪一样。这样说就明白了。这里，自性光明的分辨智慧，并非不作意，也并非没有忆念，如同五种无心位一样没有舍弃。对于没有舍弃的承认，以品尝滋味的执着，而安立了分辨智慧的美名，知识的障碍也以串习禅定的力量而清净，因此对于愚笨者串习的作意
English
Also, both inner and outer (657) are desired. As an analogy for accomplishing wisdom free from extremes, like perceiving a city of Gandharvas in a dream, those who hold this view, even non-Buddhists say so. Emptiness and freedom from all elaborations, and non-dual bliss are said to be the supreme profound path. Although some with little learning hold it as supreme, even the Lord of Power considers all those to be manifestations. Self-nature is unestablished, without grasping, without conceptualization, and nothing is established, clear and unobstructed. The practice of such a view is also present in Zhangzhung Bon. How can one be liberated by mistaking the key points of the path? The view of selflessness is said to be the system of Svatantrika and Prasangika. Those who explain this are devoid of hearing. That is not a unique characteristic of the Great Vehicle alone. In the scriptures of the Realists, the self-sufficient is explained as unreal. Whatever arises is one's own mind, which is common to Sutra and Mind teachings. Stopping the apprehended and the apprehender (658) is the system of the Madhyamaka that refutes duality. The establishment of the view that refutes the true establishment of non-dual wisdom is considered the Great Madhyamaka. By observing impermanence of compounded things, aggregates, etc., as selfless, one cannot abandon the view of the perishable collection. Because the manner of clinging is contradictory, it can destroy ignorance. Therefore, among those, the view of emptiness is the most supreme. In the instruction tradition, there are also many antidotes for searching for self and consciousness, etc., both internally and externally. The method of searching for the mind that is currently popular in Tibet is seen as a distraction that disturbs meditation. Whatever arises is mind, and the nature of mind is one's own body. If one searches for everything internally and externally, because searching does not find it, objects, subjects, wisdom, etc., although one might want to regard them as a view at some point, but with conceptual fabrication, free from all elaborations of apprehended and apprehender, the primordial wisdom, seeing one's own face (659), the clear and pure non-conceptual wisdom, is the main teaching of all the practice lineages. Although it is called that way in the post-meditation state, in the meditative state, it is the boundless expanse of space. The way of engaging with the seer, the seen, the agent, the action, speech, and conceptualization. In the ultimate sense, it is like water and waves. It is understood by saying this. Here, the discriminating wisdom of self-luminous nature is not without intention, nor is it without memory, like the five states of mindlessness, it is not abandoned. For the acceptance of not abandoning, with the clinging of tasting the flavor, the beautiful name of discriminating wisdom is established, and the obscurations of knowledge are also purified by the power of familiarizing with meditation, therefore, for the intention of the habitual fool.