Tibetan
ས་རིག་ཁྱུག་གི་ །རསཧ་རྟོག་རང་ཤར་རང་གྲོལ་ལས། །རྒྱུན་ཆད་མེད་ཅིང་ཚོར་མཁན་གྱི། །ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཁོ་རང་ཡང་། །ངོ་ཤེས་ཙམ་ནས་བརྗོད་བྲལ་སྟོང་། །འདི་ཡིན་མེད་པ་འདུག་པ་ལས། །སྒོམ་རྒྱུ་གང་ཡང་མི་འདུག་ཅེས། །ས་མྚར་རི་མོར་བྲིས་པ་འབྱོར། །རང་བབས་ཤེས་པ་བླང་དང་། །ནམ་ཡང་བྲལ་ (༥༥༨)ཐབས་མི་འདུག་ཚེ། །མཚན་མོའི་གཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འདུག་ །རྣམ་རྟོག་རང་ཤར་རང་གྲོལ་ལ། །རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ངོ་མཚར་ཆེ། །རང་ཤར་རང་གྲོལ་སྐད་པ་དེ། །སྒོམ་ཆེན་ཡོངས་ལ་གྲགས་ཆེ་མོད། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་རྣམ་གྲངས་མང་། །རྣམ་རྟོག་ཐོལ་སྐྱེས་ཕྲལ་དུ་རིག་ །རིག་ཙམ་ཉིད་ནས་སྟོང་པ་རུ། །འདུག་གམ་ཡང་ན་རིག་མཁན་དང་། །རྣམ་རྟོག་གཉིས་པོ་དང་པོ་ནས། །དབྱེར་མེད་ཤར་ནས་དབྱེར་མེད་དུ། །གྲོལ་ནས་སྟོང་པར་འགྲོ་འདུག་གམ། །ཡང་ན་ཤར་དང་མ་ཤར་གྱི། །སྤུ་རིས་འབྱེད་པའི་མཁན་པོ་དེ། །མེད་བཞིན་རང་རིག་ཐ་མལ་གྱི། །རིག་པ་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོའི་ངང་། །གནས་འཕྲོའི་ཐ་སྙད་བྲལ་བ་ཞིག་ །འདུག་གམ་དེ་ཡི་གནས་ལུགས་སྨོས། །ལར་སྒོམ་ལ་སྐྱོང་རྒྱུ་མེད་དེ། །གཟི་གཉུག་མའི་རང་འགྲོས་ལོས་མོད་ཀྱང་། རྒྱུ་མ་རིག་གསུམ་ (༥༥༩)གྱི་སྒྲིབ་པ་འདིས། །དོན་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་རང་ཞལ་འགགས་པ་མང་། །ལར་སེམས་དང་རིག་པ་མ་ཕྱེད་ཅིང་། །སྒོམ་སྟོང་གསལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་མ་ཞིག་ན། །དེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཀ་དག་མིན། །དེ་ཡིན་མིན་ཐེག་མཆོག་མཛོད་ལ་བྲིས། །དུས་སྙིགས་མའི་སྣང་ཚུལ་གད་མོ་བྲོ། །ཉམས་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤན་རྣམས། །སྐབས་མ་བྱེད་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་ལ། །ཨ་འཐས་ཀྱི་སྟོང་སྦོས་ཁྱེར་བ་མང་། །དེ་ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གྲོལ་ཐིག་ལས། །དྲན་པ་རང་གྲོལ་ཐིག་ལེའི་དང་༔ ཁྱབ་གདལ་ནམ་མཁའི་ཁོར་ཡུག་ལ༔ དྲན་པས་བཟུང་དང་མ་བཟུང་མེད། །དྲན་པས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་བཤགས༔ ཞེས་ཀུན་བཟང་ཡེ་གྲོལ་དགོངས་པ་བཤད། །ཁྱོད་རྣམ་རྟོག་རང་ཤྲ་རང་གྲོལ་ལ། །དུས་རྒྱུན་ཆད་མེད་དང་རིག་ཁྱུག་གིས། །སྐབས་འགའ་ལ་སྐྱོར་སྒོམ་དཀའ་ (༥༦༠)བའི་ཚིག་ །དོན་སྔ་ཕྱི་མི་མཚུངས་དེར་གཞིགས་ན། །ཅི་བརྫུ་ལམ་ཅོ་འདྲིའི་རི་མོ་ལས། བདག་ཅུང་ཟད་ཐོས་པས་ཐེ་ཚོམ་ཆོད། །དོན་ཡིན་ལུགས་བསམས་པས་གནད་དོན་རིག་ །ཚེས་ལྟོ་མེད་དུ་བསྒོམས་པས་བདེན་པ་མཐོང་། །ཚུལ་འདི་འདྲར་སྐྱོ་འཇིགས་བག་ཚ་མེད། །ཅི་ད་དུང་གོ་མྱོང་རྟོགས་གསུམ་གྱི། །ཉམས་དྲི་མེད་འདོད་ན་སྤྲོས་པས་ཆོག་ །རྩེ་གཅིག་སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་གོ་བཱི་ཀུན་རྟོག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལས་ཤར་བའི་དྲི་བ་དམིགས་གསལ་གྱི་སྐབས་དོན་ལ། ལུས་ཀྱི་མཚམས་ཁང་དུ་སེམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཞེས་པའི་ཡིན་ཚུལ། །ཀུན་གཞི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ལས་ཀྱིས་གཡེང་དུ་མི་འཇུག་པར་དྲན་རིག་ཡེད་མེད་རང་གྲོལ་དུ་བསྟན་པ་ལ་དེ་སྐད་དུ་བརྡ་ཆད་བཞག་པ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ལུས་མཚམས་ཁང་དུ་བཞག་ཀྱང་འོད་གསལ་ (༥༦༡)དྲན་པའི་རྩི་མ་ཟིན་ན་སེམས་ཀྱི་དྲན་རྟོག་སྣ་ཚོགས་པས་ཡུལ་བགྲོད་པར་འགྱུར་ཏེ་སྙིང་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་བཙོན་པ་ཁྲི་མུན་དུ་བཅུག་པ་ལྟ་བུ་ལས་མ་འདས་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལྷ་བྲིས་འབུར་སེམས་མེད་ས་སེམས་སུ་བཏགས་པ་ཞེས་ཟེར་བ། ལྷ་རབ་གནས་ཚུལ་མཐུན་གྱིས་ཟིན་པའི་བྱིན་ལྡན་ཞིག་ཡིན་ཕྱིད་ཆད་དེ་ལ་སེམས་ཞེས་སྣང་བ་དཀར་དམར་དུ་འབྱེད་པའི་ཀུན་རྟོག་རགས་པ་མེད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་གདུལ་ཡུལ་ལ་འཆར་བའི་ནུས་པ་ཚད་མེད་པས་བོད་ཀྱི་གཙུག་ལག་ཁང་རྣམ་གསུམ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་རྟེན་གསུམ་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ་བའི་གཟུགས་སྐུ་ལ་ཡེ་ཤེས་འདྲེས་པ་ལས་བུང་བ་ཤེས་པར་བྱ། ཡང་ཐུགས་དམ་སྒོམ་ (༥༦༢)ཕྱོགས་ལ་བྱ་རྒྱུད་མེད་བཞིན་ཆེད་དུ་བྱས་པ་ཐུགས་དམ་ལ་དགེ་མཚན་ཅི་ཡོད་སྐད་པ། གནས་ལུགས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་གོམས་པས་གཤིས་ཐོག་ཏུ་འབེབས་དགོས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་དང་མ་རིག་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོའི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཉེས་སྐྱོན་འགགས་ཕྱིར་དེ་གའི་ངང་དུ་དྲན་པ་བརྟན། འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བས་ཚོགས་བསགས། རང་བཞིན་མེད་པས་རྩལ་སྦྱང་བ་སོགས་བྱ་རུ་ཡོད་དེ། ཨུ་རྒྱན་ཆེན་པོས། སྒོམ་དུ་མེད་ཀྱང་རྩལ་སྦྱང་བསྒྲུབ་དུ་ཡོད༔ ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་འགྲོའི་སྐབས་སུ། སྐྱབས་འགྲོ་ལ་མཚོན་ན། སྐྱབས་ཡུལ་ཚོགས་ཞིང་ལ་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་མངའ་བ་གཞིར་བཞག་ནས། བསྐྱབ་བྱ་རང་ཉིད་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་འཇིགས་པ་དང་། (༥༦༣)སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བ། དཀོན་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་ལ་དད་པ་གསུམ་གྱིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཞིང་་ ཐུན་མཇུག་ཏུ་བསྐྱབ་བྱ་སྐྱོབ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་བྲལ་ཐོབ་དང་བསླུ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་གོ་བར་ཐོག་མ་ནས་བསྐྱབ་བྱ་སྐྱོབ་བྱེད་མེད་པར་འདོད་གྲངས་ཅན་མུ་སྟེགས་
Chinese
智慧闪现之际，于觉性自生自解中，无有间断且能觉知者，识之自性彼本身亦然，仅是识认即是离言空性，安住于此是此非此之中，如是则无任何所修之物，如是已于萨姆塔尔（ས་མྚར）以图画形式书写。自性安住之觉性，若永无分离(558)之法，则于夜晚之睡眠中当如何安住？于念头自生自解中，无有间断甚为稀奇。自生自解之名声，于诸多大修行者中广为流传，是故对此有诸多名相。念头突然生起当下即刻了知，仅是了知之刹那即已安住于空性之中？抑或了知者与念头二者从一开始，无有分别生起后无有分别地，解脱后趋入空性之中？抑或于生起与未生起之间，区分细微差别之智者彼者，无有而于本觉庸常之，觉性通透广大之状态中，安住于远离言说之状态中？请说彼之安住方式。本来修行无有可修之物，本然觉性之自性运转理应如是，然由三根本（རྒྱུ་མ་རིག་གསུམ་）(559)之遮蔽，诸多真实之自面隐没。本来若未区分心与觉性，且未破除修空性光明之执着，则非大圆满之本来清净。是否为彼，已书写于胜乘宝藏之中。末法时代之显现令人发笑，体验与证悟二者之差别，莫要制造机会，于念诵咒语持续不断之时，带走诸多阿塔（ཨ་འཐས་）之空性增益。彼为何故？如是则于解脱法（གྲོལ་ཐིག་）中，记忆自解脱于明点之第一（དྲན་པ་རང་གྲོལ་ཐིག་ལེའི་དང་༔），遍布广大虚空之环境中（ཁྱབ་གདལ་ནམ་མཁའི་ཁོར་ཡུག་ལ༔），念头无有执取与未执取（དྲན་པས་བཟུང་དང་མ་བཟུང་མེད།），忏悔以念头之锁链束缚（དྲན་པས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་བཤགས༔），如是已宣说普贤王如来（ཀུན་བཟང་ཡེ་གྲོལ་）之密意。汝于念头自生自解中，时常无有间断且于智慧闪现之际，于某些时候护持修行艰难(560)之语句，考量前后意义不相同之处，于虚假道路之诘问图中，我以少许听闻断除疑惑，以思虑意义之真实了知要点，以无有间断地修行而得见真谛，于如此之方式中无有沮丧恐惧与不安。若欲求无有丝毫污垢之听闻、思维、修行三者之体验，则以开展而满足。专注空性方面之果位，一切念头皆为缘起而生。
English
In the moment of wisdom's flash, within the self-arising and self-liberating nature of awareness, without interruption and capable of perceiving, the very essence of consciousness itself, merely recognizing it is inexpressible emptiness. Abiding in this state of 'this is it' or 'this is not it,' there is nothing to meditate upon. This has been written in a pictorial form at Samtar. If the naturally abiding awareness has no way to be separated (558), then how does it abide during nighttime sleep? In the self-arising and self-liberating of thoughts, there is uninterrupted wonder. The reputation of self-arising and self-liberating is widely known among many great practitioners, therefore, there are many terms for this. Instantly recognize thoughts as soon as they arise. From the moment of recognition, do they abide in emptiness? Or do the recognizer and the thought, from the very beginning, arise inseparably and, without separation, liberate and go into emptiness? Or is the wise one who distinguishes subtle differences between arising and not arising absent, and in the ordinary state of self-awareness, in the state of vast, unobstructed awareness, does one abide in a state beyond words? Please explain its way of abiding. Originally, there is nothing to cultivate in meditation; the natural flow of inherent awareness should be so. However, the obscurations of the three roots (559) obscure the true face of reality. Originally, if mind and awareness are not distinguished, and if the clinging to meditating on emptiness and clarity is not broken, then it is not the original purity of Dzogchen. Whether it is or not, it is written in the Treasury of the Supreme Vehicle. The appearances of the degenerate age are laughable. The distinctions between experience and realization should not be made into opportunities. When reciting mantras continuously, many carry the inflated emptiness of 'A-thas' (ཨ་འཐས་). Why is that? It is said in the 'Dro Thig' (གྲོལ་ཐིག་, Liberation Drop): 'The first of the self-liberation of memory in the drop' (དྲན་པ་རང་གྲོལ་ཐིག་ལེའི་དང་༔), 'In the environment of vast, expansive space' (ཁྱབ་གདལ་ནམ་མཁའི་ཁོར་ཡུག་ལ༔), 'Memory has neither grasping nor non-grasping' (དྲན་པས་བཟུང་དང་མ་བཟུང་མེད།), 'Confess the bondage of memory's chains' (དྲན་པས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་བཤགས༔), thus the intention of Kunsang Yegrol (ཀུན་བཟང་ཡེ་གྲོལ་, Samantabhadra's Primordial Liberation) has been explained. You, in the self-arising and self-liberating of thoughts, constantly without interruption and in the moment of wisdom's flash, sometimes find the words of difficult sustained meditation (560). Considering the differences in meaning between the beginning and the end, in the diagram of deceptive questioning, I have dispelled doubts with a little hearing, understood the key points by contemplating the truth of the meaning, and seen the truth by meditating without interruption. In such a way, there is no discouragement, fear, or anxiety. If you still desire the stainless experience of hearing, thinking, and meditating, then be satisfied with elaboration. The fruition of focusing solely on emptiness, all thoughts arise dependently.
Chinese
關於緣起所生的特殊問題，身體的閉關房中，心的修行者是怎樣的呢？不被阿賴耶識八識及其各種念頭所擾亂，而是將覺知有無自然解脫的狀態展示出來，因此才設立了這個術語。其原因是，即使在身體的閉關房中，如果不能抓住光明（561）覺知的根本，心的各種念頭就會遊走於外境，變得毫無意義，就像被關在黑暗的監獄中一樣。又有人說，將沒有心的繪畫或雕塑稱為「心」。因為神像通過如法的開光加持而具有加持力，所以可以稱之為「心」，雖然沒有分別紅白等現象的粗大念頭，但它遠遠超越了有情眾生的境界，具有無分別的智慧和大悲，能夠無限地顯現在所化眾生面前。以西藏的三大寺院等為例，從特殊的所依三寶中，可以知道在白色增長的色身上融合了智慧。又有人問，在修持（562）方面，明明沒有作部的修法，卻特意去做，這樣修持的意義何在？這是因為不明白習慣於安住於本性的狀態，並將其融入自性的道理。因為煩惱和無明的障蔽作用消失，所以能夠在那個狀態中保持穩定的覺知。通過有為的善行積累資糧，通過無自性來鍛鍊技能等等都是可以做的。正如鄔金大士所說：「雖無修持，然有鍛鍊修持。」關於前行，以皈依為例，首先要確立皈依境，即具備無限的智慧、慈悲和能力。然後，被救護者自身要具有凡夫的形象，對輪迴的痛苦感到恐懼，（563）對眾生具有慈悲心，對三寶的功德具有信心，通過這三者來皈依。最後，將能救護者和被救護者置於無二無別的狀態中，這才是安住於本性的真實皈依，不會被欺騙。如果不明白這個道理，從一開始就認為沒有能救護者和被救護者，那就成了數論外道。
English
Regarding the specific questions arising from dependent origination, how is it that the mind is the practitioner in the hermitage of the body? It is to show that one is not distracted by the activities of the alaya consciousness, the eight consciousnesses, and various thoughts, but rather that awareness is spontaneously liberated, whether present or absent. This is why that term is established. The reason is that even if one is in the hermitage of the body, if one does not grasp the root of clear light (561) awareness, the various thoughts of the mind will wander to external objects, becoming meaningless, like being imprisoned in a dark prison. Furthermore, some say that paintings or sculptures without mind are labeled as "mind." Because the deity is blessed by proper consecration, it can be called "mind," although there are no gross thoughts that distinguish between white and red appearances. However, it is far superior to the realm of sentient beings, possessing non-conceptual wisdom and great compassion, and has the immeasurable ability to appear to those to be tamed. Taking the three great monasteries of Tibet as examples, from the special Three Jewels of reliance, one can know that wisdom is integrated into the white, increasing form body. Furthermore, someone asks, regarding practice (562), what is the benefit of deliberately doing something when there is clearly no practice of the action lineage? This is because they do not understand the principle of becoming accustomed to abiding in the state of the nature of reality and integrating it into one's own nature. Because the obscurations of afflictions and ignorance are removed, one can maintain stable awareness in that state. Accumulating merit through conditioned virtuous actions, training skills through non-self-existence, and so on, are all possible. As the Great Orgyen said, "Although there is no practice, there is training and accomplishment." Regarding the preliminaries, taking refuge as an example, one must first establish the field of refuge, which possesses immeasurable qualities of wisdom, compassion, and power. Then, the one to be protected must have the appearance of an ordinary being, fear the suffering of samsara, (563) have compassion for sentient beings, and have faith in the qualities of the Three Jewels. Through these three, one takes refuge. Finally, placing the protector and the protected in a state of non-duality is the true refuge that abides in the nature of reality and is not deceptive. If one does not understand this principle and thinks from the beginning that there is no protector and no protected, then one becomes a Samkhya heretic.