Tibetan
བླ་མ་ལྟ་དགོངས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ཅན་ལ་ཞུས་པས་ཆོག་ །ལར་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚམས་ལ་ལག་པའི་ལྟོ་རྒྱབ་ཙམ་ལས་མེད་པས་རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་ཟེར། མ་ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཟེར། ཐུགས་དམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཤར་ལུགས་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་ལ་བདག་རྐྱེན་སྤྲོད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་སེམས་ལ་གང་ཤར་ལ་བདག་རྐྱེན་སྤྲད། །འདི་བྱས་ན་ཡོང་། འདི་མ་བྱས་ན་མི་ཡོང་། འདི་ལ་འདི་བྱེད། སྔོན་ལ་དེ་བྱས་ན། རྗེས་ལ་འདི་ཡོང་བསམ་པ་དེ་སྦུགས་ལ་བསྐྱིལ། ཁ་ལ་བཏོན། ལག་པར་བླངས་པས་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་ངང་དུ་འཕྲུལ་པ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སོང་སྟེ། དེའི་བག་ཆགས་ཨ་འཐས་པས་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་འཁྱམས་པ་ཡིན་མོད། ཐུགས་དམ་པས་གང་ཤར་ (༥༣༨)རང་ཐོག་ཏུ་གཞི་རྩ་བཅད། ཤེས་པ་ལུང་མ་བསྟན་ཐེར་ལ་བཏོན། སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པའི་ད་ལྟའི་རིག་པ་རྗེན་པ་འདི་ཉམས་སུ་བླངས་པས། དགོངས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་ཙ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་ལ་སླེབས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་མི་ཁྱུ་ནས་བུད། བློ་བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་གཏད་དེ་གཞན་གྱི་ཁ་ལ་མི་ཉན། རང་ཚོད་རང་གིས་བཟུང་སྟེ་གྲུབ་ཐོབ་གོང་མའི་རྣམ་ཐར་ལ་བལྟ། རྐྱེན་ངན་དང་གནད་གདོན་བྱུང་ན་སྒྲིབ་པའི་བུད་ཤིང་དུ་བསམས་ཏེ་ལས་ངན་ཟད་ཡིན་སྙམ་ནས་དགའ་བསྒོམ། །ཟས་གོས་གང་འབྱུང་ཙམ་ལ་བློ་ཕུགས་གཏོད་པ་ལས་ལྟོ་ཕྱིར་ཆོས་བློས་མི་གཏང་། དགའ་པོ་དང་སྐྱིད་པོ་བྱུང་ཡང་དེ་ཉིད་རྟག་པ་མེད་ཅིང་མདང་གི་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བས་འདོད་ཡོན་སྒྱུ་མྲ་སྦྱང་། དེ་ལྟ་བུའི་ཕོ་ཚུགས་ཀྱིས་གཡའ་ཁྲོད་དང་གངས་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ་ (༥༣༩)པའི་སྲོག་མཁར་བཙུགས་ནས་གྲུབ་ཐོབ་གོང་མའི་རྣམ་ཐར་འཁྱོངས་ཏེ་སྐྱེ་འཆིའི་འདུ་ཤེས་ཟད་པ་ཙམ་མ་བྱུང་ཡང་། འཆི་ཁར་འགྱེད་པ་མེད་པ་ཞིག་ངེས་པར་ཡོང་དགོས་པར་ཆོས་བྱས་པའི་དོན་རྡོ་ལགས། ཞེས་རང་བྱུང་པདྨའི་གསུང་གི་སྒྲུབ་གནས་དབང་ཆེན་ཕོ་བྲང་འོག་མིན་རང་བྱུང་གི་བྱ་སྐྱིབས་འདུ་འཛིས་དབེན་པའི་མཚམས་མལ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་མཁྱེན་བརྩེའི་འོད་ཟེར་གྱི་རིག་འཛིན་ལྷུན་གྲུབ་ལ་གདམས་པ་དགེ་བར་གྱུར་ཅིག་ །བཟོ་མེད་ལྷིང་པ་རྒྱ་ཡན་ཅོག་བཞག་ཀློང་། །འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་བྱ་རྩོལ་བློ་འདས་ཀྱི། །རིག་པ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ལས་འདས་པའི། །གཉུག་མའི་གཤིས་ལ་བླང་དོར་མེད་པར་འདུད། །སེམས་ཀྱི་འཇོག་སོ་ནི། ད་ལྟའི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རང
Chinese
向具有上师见解智慧者请教即可。一般来说，证悟与未证悟之间的界限，仅如手掌的正反面，因此，自己认识自己叫做修行，不认识叫做迷惑。修持者与世俗者的念头生起方式没有差别，但在念头上是否施加影响有差别。世俗之人对心中所想的都施加影响，认为“做了这个就会成功，不做这个就不会成功，对这个要做这个，先做了那个，之后这个就会来”，这些想法在心中累积，口中说出，行动上采取，因此在贪嗔痴的状态中，迷惑如连珠一般持续，其习气根深蒂固，所以在轮回中无止境地漂泊。然而，修持者对任何生起的念头（538），都在其自身上斩断根源，将觉知置于不作预言的空旷之中，不被任何好坏所玷污的当下赤裸觉性，如果修持这个，当证悟融入法界时，就能到达解脱之地。像这样努力实修的人，从世俗人群中脱颖而出，将心托付给上师和三宝，不听信他人的话，自己掌握自己，观看前辈成就者的传记。遇到逆境和邪魔时，将其视为消除障碍的柴火，认为这是恶业的 खत्म （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思） ，修持喜悦。对于衣食等任何出现的事物，都不要过于执着，不要为了生活而放弃佛法。即使遇到快乐和幸福，也要明白它们不是永恒的，如同昨夜的梦境，因此要修持欲望如幻。像这样的男子汉，在悬崖峭壁和冰雪之中建立修行的生命城堡（539），坚持前辈成就者的传记，即使没有完全消除生死之念，也必定会在临终时获得无悔的成就，这就是修法的意义所在。这是自生莲花生大师的教言，于修行处大权宫殿邬金自生的鸟巢中，远离喧嚣的闭关处，赐予瑜伽士钦哲·俄色（མཁྱེན་བརྩེའི་འོད་ཟེར། ）的持明者隆珠（ལྷུན་གྲུབ་）的教诲，愿吉祥！无造作的寂静广大任运之界，轮回涅槃无二，超越勤作与心识，觉性超越见修行，顶礼于本初自性中无取舍！心的安住方式是：安住于当下的庸常觉性中。
English
It is sufficient to consult someone with the wisdom of the Lama's view. Generally, the boundary between realization and non-realization is only like the palm and back of the hand, so knowing oneself is called meditation, and not knowing is called delusion. There is no difference in how thoughts arise for practitioners and worldly people, but there is a difference in whether or not one influences those thoughts. Worldly people influence whatever arises in their minds, thinking, "If I do this, it will succeed; if I don't do this, it won't succeed; I must do this for this; if I do that first, then this will come later." These thoughts accumulate in their hearts, they speak them out, and they act on them, so in the state of attachment, hatred, and ignorance, delusion continues like a string of beads. Their ingrained habits become deeply ingrained, so they wander endlessly in samsara. However, practitioners cut off the root of whatever arises (538) at its source. They release awareness into the unpredicted expanse. By practicing this present, naked awareness, uncorrupted by any good or bad, when realization merges into the expanse, one reaches the state of liberation from suffering. To strive for such a goal, one emerges from the crowd of worldly people, entrusts one's mind to the Lama and the Three Jewels, and does not listen to the words of others. One takes control of oneself and looks to the biographies of previous accomplished ones. When misfortune and obstacles occur, one thinks of them as firewood for burning away obscurations, and one cultivates joy, thinking that negative karma is खत्म (Tibetan, Devanagari Sanskrit, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning). One does not become too attached to whatever food and clothing arises, and one does not abandon the Dharma for the sake of livelihood. Even when happiness and joy occur, one understands that they are not permanent and are like last night's dream, so one trains in the illusory nature of desirable objects. With such manliness, one establishes a life-fortress of practice (539) in cliffs and snow, perseveres in the biographies of previous accomplished ones, and even if the perception of birth and death is not completely exhausted, one will certainly have no regrets at the time of death. This is the meaning of practicing the Dharma. These are the words of the self-arisen Padmasambhava, given from the secluded retreat of the self-arisen bird's nest of the Great Power Palace of Oddiyana, to the Vidyadhara Lhundrup, the emanation of Khyentse Özer, the yogi. May it be virtuous! In the unmade, still, vast, spontaneous expanse, in the non-duality of samsara and nirvana, beyond effort and mind, in the nature of awareness beyond view, meditation, and action, I prostrate without acceptance or rejection! The way to settle the mind is to rest in the present, ordinary awareness.
Tibetan
་འགྲོས་བཅོས་བསླད་དང་བྲལ་བ་གསལ་རིག་རྗེན་པ། (༥༤༠) བརྗོད་བྱས་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་པ་འདི་ག་ཡིན། འདི་གཉིས་དུས་རྟག་པར་མ་བརྗེད་ཙམ་དུ་སྐྱོང་བ་ལ་སྒོམ། འདི་བརྗེད་སྒོམ་མེད། མ་བརྗེད་ན་སྒོམ་ཡོད། མཐར་ཐུག་གི་འཇོག་སོ་ལག་བཅངས་འདི་ཀ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས། རང་ངོ་འཕྲོད་ཀྱང་གོམས་འདྲིས་མ་བྱས་ན། །རྣམ་རྟོག་དགྲས་ཁྱེར་གཡུལ་ངོའི་བུ་ཆུང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་བའི་ཕྱིར་རོ། འདི་ལས་ལྷག་པའི་སྒོམ་གནས་ཉམས་དགའ་སྤྲོ་ཅན་དང་། གསལ་ཉམས་ཞེན་པ་ཅན་དང་། མི་རྟོགས་པ་ནག་ཡོར་ཡོར་སོགས་ཅི་བྱུང་ཡང་གོལ་ས་དང་ཤོར་ས་ལས་མ་འདས། དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་བྱེད་དོ། །སེམས་གནས་འདུག་གོ་ །འདི་ག་རང་ཡིན་ནོ་བསམ་པའི་ངེས་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བློའི་ཤུན་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྔ་མའི་འཕྲོར། སྒོམ་ཡུན་རིང་ཡང་ཞེན་བློ་མ་ཞིག་ན། །ངལ་བ་དོན་མེད་ (༥༤༡)རབས་ཆད་ཁེ་གྲགས་འདྲ། ཞེས་པས་ཤེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་བཅོས་བསླད་བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བ་འདི་དུས་རྟག་པར་དྲན་མཁས་ན་སྒོམ་ཟེར། རིག་པ་ཟེར། ཀ་དག་ཟེར། འདི་མ་དྲན་ན་འཁྲུལ་པ་ཟེར། །མ་རིག་པ་ཟེར། སེམས་ཟེར། འཁོར་འདས་གཉིས་རིག་མ་རིག་ཙམ་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མིན། དེ་ལྟར་དུ་སྒོམ་དུས་རྣམ་རྟོག་ཟི་སྦྱིར་གྱིས་གནོད་པ་བྱུང་ན། རྣམ་རྟོག་རང་ཡང་སྒོམ་ལས་མ་འདས་པས་རྣམ་རྟོག་དེ་འོག་འགྱུ་ཁྱེར་རྐྱང་མ་ཡིན་པར་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་ངོ་ཤེས་ན་དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་ཤར་ཟེར། ཡིན་ཡང་དང་པོའི་རིང་ཡེངས་མ་ཡེངས་ཀྱི་སོ་མཚམས་ཕྱེད་པར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་རྟོག་ལམ་ཁྱེར་མི་བྱེད་ཅིང་། གང་ཤར་ལ་ཆེར་གྱིས་བལྟས་ནས་དེ་ལ་བརྟག་དཔྱད་དང་བསམ་གཞི་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པར་རིག་པ་རང་ཚོད་ཟིན་ (༥༤༢)ནས་འཇོག་ །དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ཙ་ནས་ནས་ཐོག་ནས་རྣམ་རྟོག་ལྷང་གིས་ཤར་བ་ཞིག་འབྱུང་། དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་ཤར་བ་ཡིན་པས་གནས་འགྱུ་དབྱེར་མེད་ལ་སྔར་གྱི་ཆེད་དེ་ལྟ་བས་རྒྱས་འདེབས་དེ་ཡང་མི་བྱེད་པར་འཛིན་མེད་ཁོང་གྲོལ་དུ་བསྐྱང་ངོ། །དེ་ཙ་གྱིས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་བདེན་པ་ཐུན་མོང་བ་མཐོང་ལ་ཐུག་པའི་གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་གྱི་བསྡོམས་ཚིག་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཨེ་མ་ནམ་འཆི་ངེས་མེད་ནམ་མཁའི་གློག་དང་འདྲ། །དགྲ་གཉེན་ངེས་མེད་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་དང་འདྲ། །འདུས་པ་མི་རྟག་ཚོང་དུ་འགྲོན་པོ་འདྲ། །མི་རྟག་རྟག་པར་མ་འཛིན་ལྷ་ཆོས་རེམས། །ཚེ་འདིའི་ཁེ་གྲགས་ཟས་ནོར་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི། །བསླུས་པ་མ་གཏོགས་ཕན་
Chinese
不带矫饰和错谬的，明朗而赤裸的觉性。（540）无法用言语表达的，就是这个。将这两者时常不忘地守护，就叫做禅修。忘记了它，就没有禅修。不忘记它，就有禅修。最终的落脚点和把握就是这个，全知者说：即使认识了自性，如果不加以串习，就像战场上被敌人掳走的幼童。因此，超越此的禅修处所，无论出现令人愉悦、欢快，或执着于明相，或出现无法理解的黑暗等等，都无法超出歧途和迷失。同样地进行禅修。心安住吧。认为“就是这个”的所有定解，都是心识的表皮，如同前述的延续。即使禅修时间长久，如果执着心没有消失，（541）就像徒劳无功、断绝后代的名利一样。因此，现在这个不带矫饰、错谬、思虑和言说的觉知，如果时常保持觉醒，就叫做禅修，叫做觉性，叫做原始清净。如果不忆念它，就叫做迷乱，叫做无明，叫做心。轮回和涅槃的差别，仅仅在于觉与不觉而已，没有其他。像这样，在禅修时，如果被念头纷扰所困扰，念头本身也未超出禅修，因此，念头并非仅仅是跟随和驱使，而是它自己认识自己，这就叫做念头生起为禅修。然而，最初很难区分散乱与不散乱的界限，因此一开始不要将念头转化为道用，而是对所生起的念头给予充分的关注，不对其进行任何分析和思考，让觉性自然地保持。（542）一旦对此获得稳固，就会从一开始就清晰地生起念头。那时，观的技能就会显现，因此，安住与动摇没有分别，也不要像以前那样特意地进行观察和扩展，而是要无执地、敞开地修持。如此一来，就展示了寂止和胜观双运的共同证悟，以及消除障碍、增进功德的总结性教言。唉玛，死亡何时到来无法确定，就像天空中的闪电。敌友无法确定，就像秋天的云朵。聚合是无常的，就像市场上的客人。不要将无常执着为常，要修持殊胜的佛法。今生的名利、食物、财富和享受，除了欺骗之外，没有益处。
English
Unadorned and uncorrupted, clear and naked awareness. (540) This is what cannot be expressed in words. Meditate by maintaining these two without forgetting them at all times. Forgetting this is without meditation. Not forgetting it is having meditation. The ultimate resting point and grasp is this, as said by the Omniscient One: Even if you recognize your own face, if you do not familiarize yourself with it, it is like a young child carried away by the enemy on the battlefield. Therefore, any meditation state beyond this, whether it is pleasant and joyful, or attached to clarity, or incomprehensible darkness, etc., does not go beyond straying and losing the way. Meditate in the same way. Let the mind abide. All the definite knowledge that thinks, "This is it," is just the husk of the mind, as a continuation of the previous reason. Even if meditation is prolonged, if attachment is not eliminated, (541) it is like meaningless effort, a lineage cut off, and fame and gain. Therefore, if this present awareness, free from fabrication, corruption, thought, and expression, is skillfully remembered at all times, it is called meditation, it is called awareness, it is called primordial purity. If this is not remembered, it is called delusion, it is called ignorance, it is called mind. Samsara and nirvana are nothing other than awareness and non-awareness. In this way, when meditating, if disturbed by the buzzing of thoughts, the thoughts themselves are not beyond meditation, so if the thought itself recognizes itself, it is called the arising of thought as meditation. However, it is very difficult to distinguish the boundary between distraction and non-distraction at the beginning, so do not transform thoughts into the path from the beginning. Instead, look at whatever arises and do not analyze or contemplate it at all, but let awareness naturally take hold. (542) Once stability is gained in this, thoughts will arise clearly from the beginning. At that time, the skill of insight will arise, so there is no separation between abiding and moving, and do not intentionally observe and expand as before, but cultivate it without grasping and openly. In this way, the common realization of the union of shamatha and vipashyana is shown, as well as the concluding words for eliminating obstacles and increasing merit. Alas, the time of death is uncertain, like lightning in the sky. Enemies and friends are uncertain, like autumn clouds. Assembly is impermanent, like guests in a market. Do not grasp impermanence as permanence, practice the sublime Dharma. The fame, gain, food, wealth, and enjoyment of this life are of no benefit other than deception.