Tibetan
།དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱིས་མ་བསླད་བའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་མ་འགྱུར་པ་ནི། སྤྲོས་བྲལ་དོ་ཧ་མཁས་པས་སྤངས་པ་ལ་འདུག་པས་ཀ་ནས་དག་པའི་ཤེས་པ་ལ་བསྒྱུར་དགོས་སྤུ་ཙམ་མ་སོང་བ་འདི་ག་དྲན་པའི་རྒྱུན་གྱིས་བསྐྱངས་པ་དེ་དག་གཅིག་པུས་ཆོག་ །དེའི་རྒྱུ་མཚན་མོད་སྡེ་བསྐལ་བཟང་ལས་ཀྱང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མཐོང་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱིའོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཞེས་པས་གསལ་ལ། དེའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་ལམ་དུ་ཁྱེར་ལུགས་ཀྱང་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གནས་ལུགས་མཛོད་ལས། ཕྱི་ཡུལ་ལྔ་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ལ་ནང་དྲན་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡང་དུས་དེར་ཡུལ་ལ་ཤར་བ་ངོ་ཤེས། ཤར་བའི་ནུས་པ་རྩལ་རྫོགས། །དེ་ག་ལ་བསྡད་པས་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་ (༥༡༨)དུ་འགྲོ་བ་གང་ཤར་ཅོག་གེ་གཞག་པ་དང་། ཡེངས་པ་འགྱུར་འཇུག་པ་དང་། སྣང་ཐོག་ཤར་བ་དེ་གློད་པ་གསུམ་གང་རུང་དུ་འགགས་བསྡམས་པས་ཆོས་སྐུ་རང་མལ་དུ་ས་ཟིན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ངོ་མ་ཤེས་ན་ཕྱལ་བ་རང་ག་ །རྩལ་མ་རྫོགས་པས་བལྟས་པས་ཡལ་ན་དེ་བས་ཆེབས་རྐྱེན་མི་ཐུབ། རང་མ་ཡལ་ན་ཐད་ཀར་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་གནད་འདི་གསུམ་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཁོ་ནར་སྒོམ་གྱི་རྟེན་སོ་བྱེད་མིན་མཚམས་ལ། ཀུན་མཁྱེན་གྱིས། དང་པོའི་ལས་ཅན་འདུ་བྱེད་ཡེངས་བྱ། མཉམ་རྗེས་སློབ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་མ་ཡེངས་བྱ། །གོམས་པས་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་མ་ཡེངས་བྱ། །ཀློང་གྱུར་དུས་སུ་ཡེང་མིག་ཡེང་མཁན་མེད། བརྟན་པ་མཐར་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ངེས། ཆོས་ཟད་དུས་ན་མཚོན་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། དེ་འདྲའི་ཆད་དུ་ (༥༡༩)སྐྱོལ་བ་མཛད་པ་ཞུ། །ཞེས་དྲན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་འདི་གཅིག་པུའི་གནད་རྟོགས་པའང་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་ཨ་ཐོར་ལ། དེས་ན་ད་ལྟ་དྲན་པས་དྲན་པ་བརྟན་ཙམ་བྱེད་དགོས་འདི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷར་སྣང་དང་ཆོས་ཉིད་ཟུང་དུ་མི་འཇུག་པ་ད་ལྟ་བཏན་པ་མཐོང་བའི་ཉམས་ཏེ། ལྷ་དང་སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་གསུམ་འདྲེས་པ་རྣམ་སྨིན་རིག་འཛིན་གྱི་གོ་འཕང་ཡིན་གཤིས་ལོ་ཟླ་ཙམ་ལ་ཤར་གྱིས་འབྱུང་བ་དཀའ་བས་ཐུགས་ཞུམས་སྤངས། འོན་ཀྱང་ལམ་ཁྱེར་ལ་ལྷའི་སྣང་ཆ་བཀ་གསལ་ལེའི་བའི་ངང་ནས་དྲན་པ་བརྗེད་འབྱམས་སུ་མ་སོང་ཕྱིན། སྟོང་ཉིད་ལུགས་སུ་སྒོམ་མི་དགོས། ལྷར་སྣང་གསལ་མཁན་ཁོ་རང་གནས་ལུགས་ཡིན་པའོ། །དེ་བརྗེད་སྐྱེན་པ་འདྲ་མོ་ཡོད་པ་ནི་ད་ལྟ་ལྷག་མཐོང་ཤུགས་ཆུང་བ་ཡིན་མོད། དེ་ལ་རེས་འགའ་ལྷའི་གསལ་སྣང་ལ་ཤུགས་བསྐྱེད། མི་གསལ་བའི་ཚེ་ང་རྒྱལ་དང་དྲན་ (༥༢༠)རིག་ཟུང་སྦྲེལ། རེས་འགའ་དག་དྲན་ལ་ཐུགས་གཏོད་པ་སོགས་དུབ་པ་སྤང་བའི་ཐབས་ལ་འབད། ཤིན་ཏུ་གསལ་དཀའ་ན་བྲིས་སྐུ་ལ་དྲན་པ་མངོན་དུ་གཞག་ །དེའི་བག་ཆགས་བརྟས་པའི་སྐུ་ལམ་མེ་བ་དེ་ག་མ་བརྗེད་ཙམ་ནས་འོག་འབྱམས་སུ་མ་སོང་ཕྱིན་ལམ་མེ་གསལ་མཁན་ཁོ་རང་དྲན་པའམ་སེམས་ཉིད་ཡིན་བས་སྟོང་པ་ལོགས་སུ་བསྒྲུབ་མི་དགོས། མཐར་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྒྱུ་མའི་སྐུར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འཆར་འོང་ལགས་ཞུ། ཞེས་ལྕགས་ཟམ་མཆོག་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེར་ཕུལ་བ། །ལགས། ཇི་ཕེབས་སྒོམ་ཕྱོགས་སྐོར། རིག་པ་གཏིང་གསལ་དྲི་མེད་དུ་གོམས་པ་ལ་ཞི་ལྷག་ཏུ་དབྱེ་བའང་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནོ། །མདོ་ཕྱོགས་ནས་ཞི་ལྷག་རྣམས་གྲངས་མང་པོར་དབྱེ་བ་ནི། བྱིས་པ་རྣམས་ཆོས་དབྱིངས་དྲི་མེད་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་ (༥༢༡)དཀའ་བས་དེ་དག་དྲང་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཀུན་གཞིར་གདགས་པས་མཚོན་གནས་ལུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་དབྱེ་བའི་དགོངས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལ། ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་པ་ཕལ་ཆེར་ནི། ངོ་བོའི་ཆ་ལ་འདུག་ཚུལ་ཇི་བཞིན་བརྒྱུད་ལ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བཞིན་དུ་ཚིག་གི་ཆ་ལ་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པས་བསྒམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་རྗེས་འགལ་བའི་ཚུལ། དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོར། དོན་ལ་གནས་ཀྱིས་ཡི་གེའི་རྗེས་སུ་མི་གནས། ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་མི་གནས་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས། ཚོགས་དྲུག་རང་སའི་སྟོང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་བློ་དང་མ་འདྲེས་པའི་མཉམ་གཞག་དངོས་བསྟན་ནི། ཆོས་ཉིད་གསལ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ། ངོ་བོས་སྟོང་ལ་ཆད་ལྟ་མ་ཡིན་པ། ལྟ་རྒྱུ་དང་སྒོམ་ (༥༢༢)རྒྱུའི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། རང་བཞིན་བག་ལ་ཉལ་དང་ཐ་མལ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་དྲིས་མ་གོས་པ། ཡུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་སམ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ངེས་ཚེས་དང་བཅས་པའི་དར་འཛིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱ་བ་ལགས་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་ནས། བློ་བརྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱིའོ། །ཟག་པ་ཟད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། སེམས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱིའོ། །བག་ལ་ཉལ་ཀུན་ནས་འཇོམས་པའི་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིའོ། །ཞེས་པས་སོ། །གཞན་སྟོང་ནི་གཙོ་བོར་ཇོ་ནང་པའི་ཆོས་སྐད་དུ་འདུག་ཅིང་ཉམས་ཆོས་བར་པ་ག
Chinese
因此，未被五蕴和八识所染污的如来藏自性不变异，是由于离戏瑜伽士安住于舍弃之处，从本来清净的智慧转化而来，没有丝毫遗漏，仅仅以忆念的相续来守护即可。其理由在《贤劫经》中也有阐明： “见到无自性，即是禅定；见到无生，即是智慧。” 从中可以明白。从那样的状态中，如何将分别念转化为道用，也如前所述。《实相宝藏论》中说： 在外境显现为众多不同事物时，无论内在生起何种忆念分别，都要认识到那是显现在外境上的。显现的力量是圆满的。 保持在那样的状态中，无论生起什么，都任其自然消失，不留痕迹；或者让它迷乱、转变；或者放松显现之物。通过这三种方式中的任何一种来止息和约束，就能使法身安住于自性之中。 如果不真正了解，就会变得散乱。如果力量不圆满，即使观看也会消失，那样就无法克服障碍。如果它不自然消失，就会导致直接断除等等，因此这三个要点非常重要。 如是说。 此外，关于仅仅忆念是否作为修行的所依，全知者说： 初学者应放松造作，修习者不应放松法性， 习惯者忆念显现智慧不放松， 入于法界之时，无有散乱者与散乱之境， 稳固之后，散乱之境即是法性之确立， 法尽之时，超越言诠之境。 请将我等置于如是之境。 如此，忆念具有极大的差别，而能够领悟这唯一要点的人也极为稀少。 因此，现在需要做的是用忆念来稳固忆念。这是造作的忆念。 尚未将本尊显现和法性融合，这只是现在所见的稳固之体验。将本尊、显现和法性三者融合，是异熟持明的果位，因此在短短数月内生起是很困难的，所以要放弃灰心。 然而，在取道时，在本尊显现清晰明了的状态中，只要忆念不陷入遗忘，就不需要按照空性的方式来修持。本尊显现的明了者，其本身就是实相。之所以容易遗忘，是因为现在胜观的力量微弱。
English
Therefore, the unchangeable nature of the Tathagatagarbha, uncorrupted by the five aggregates and eight consciousnesses, is because the non-elaborating yogi abides in renunciation, transforming from the originally pure wisdom, without the slightest omission, and it is sufficient to maintain it solely with the continuity of mindfulness. The reason for this is also clarified in the Bhadrakalpika Sutra: "Seeing no self-nature is meditation; seeing no birth is wisdom." This is clear from that. From that state, how to transform conceptual thoughts into the path is also as mentioned above. The Guhyagarbha Tantra states: When external objects appear as many different things, whatever internal memory or conceptualization arises, recognize that it is appearing on the object. The power of appearance is complete. Staying in that state, whatever arises, let it naturally disappear without a trace; or let it be confused and transformed; or relax what appears. By stopping and restraining through any of these three methods, the Dharmakaya can be established in its own nature. If you don't really understand, you will become distracted. If the power is not complete, it will disappear even if you look at it, so you will not be able to overcome obstacles. If it does not disappear naturally, it will lead to direct cutting off, etc., so these three points are very important. So it is said. Furthermore, regarding whether mere mindfulness serves as the basis for meditation, the Omniscient One said: Beginners should relax fabrication, practitioners should not relax the nature of reality, Those who are accustomed to it should not relax the wisdom of mindfulness and appearance, When entering the Dharmadhatu, there is no one who is distracted and no object of distraction, After stability, the object of distraction is the establishment of the nature of reality, When Dharma is exhausted, it transcends the realm of expression. Please place us in such a state. Thus, mindfulness has great differences, and it is extremely rare to be able to understand this unique point. Therefore, what needs to be done now is to use mindfulness to stabilize mindfulness. This is fabricated mindfulness. Not yet integrating the deity appearance and the nature of reality, this is just the experience of stability seen now. Integrating the deity, appearance, and the nature of reality is the state of the Vipaka Vidyadhara, so it is difficult to arise in just a few months, so give up discouragement. However, when taking the path, in the state of clear and bright deity appearance, as long as mindfulness does not fall into forgetfulness, there is no need to practice according to the emptiness method. The clarifier of the deity appearance is itself the reality. The reason why it is easy to forget is because the power of insight is weak now.
Chinese
虽然是这样，但有时会增强神的显现。不明显的时候，将我慢和记忆(520)结合起来。有时专注于纯净的记忆等，努力避免疲劳。如果很难清晰，就将记忆显现于画像上。一旦其习气稳固，那清晰的身体就不会被忘记，在未陷入下意识之前，那清晰显现者本身就是记忆或心性，因此不需要另外去建立空性。最终，圆满二资粮的果实会自然而然地显现为幻身。这是献给铁桥至尊仁波切的。好的。关于如何修行。将智慧训练得深邃清澈无染，分为止观也是有分别的禅定。经部中将止观分为多种，是因为孩子们难以相信(521)无垢法界，为了引导他们，将二元对立的智慧设定为阿赖耶识，这仅仅是为了区分实相的各个方面。大多数的阅读、听闻和思考，在本质方面，没有像传承那样体验安住的方式，却在词句方面进行分别，以分别念进行增益，这是无法涵盖的智慧，以及分别念的智慧与之后相违背的方式。《报恩经》中广说：安住于意义，不住于文字之后；安住于智慧，不住于分别识之后。六识各自安住于空性之境，不与意识混合的真实禅定是：法性光明而无所缘，本体为空性而非断见，远离一切能见和所见(522)的执着，自性清净，不被习气和庸常的未记染污，远离对境的执着或信念的确定，这就是止观双运的禅定。大乘经部深奥之处在于：何为智者，即是禅定；何为漏尽之因，即是智慧；何为远离一切烦恼之心，即是禅定；何为彻底摧毁习气，即是智慧。如此等等。他空主要存在于觉囊派的术语中，并且是中间的修行法
English
Although it is so, sometimes it enhances the manifestation of the deity. When it is not clear, combine arrogance and memory (520). Sometimes focus on pure memory, etc., and strive to avoid fatigue. If it is difficult to be clear, manifest the memory on the painted image. Once its habit is firmly established, that clear body will not be forgotten, and before falling into the subconscious, that clear manifester itself is memory or mind, so there is no need to separately establish emptiness. In the end, the fruit of perfecting the two accumulations will naturally manifest as the illusory body. This is offered to the Supreme Iron Bridge Rinpoche. Good. Regarding how to practice. Training wisdom to be deep, clear, and stainless, dividing it into shamatha and vipassana is also conceptual meditation. In the Sutra section, dividing shamatha and vipassana into many types is because children have difficulty believing (521) in the stainless realm of reality. In order to guide them, setting non-duality wisdom as the Alaya Consciousness is merely to distinguish the various aspects of reality. Most of the reading, hearing, and thinking, in terms of essence, do not experience the way of abiding as in the lineage, but in terms of words, they make distinctions with conceptual thoughts, which is the wisdom that cannot be covered, and the way in which the wisdom of conceptual analysis contradicts what follows. In the Sutra of Repaying Kindness, it is widely said: Abiding in meaning, not abiding after words; abiding in wisdom, not abiding after consciousness. The true samadhi in which the six consciousnesses each abide in the realm of emptiness, unmixed with consciousness, is: the nature of reality is clear and without object, the essence is emptiness and not nihilistic, it is free from all clinging to what can be seen and what is seen (522), the nature is pure, not contaminated by habits and ordinary unrecorded defilements, and it is free from clinging to objects or the certainty of beliefs. This is the samadhi of the union of shamatha and vipassana. The profound point of the Mahayana Sutra section is: What is the wise, that is meditation; what is the cause of the exhaustion of outflows, that is wisdom; what is the mind that is free from all afflictions, that is meditation; what is the complete destruction of habits, that is wisdom. And so on. Other-emptiness mainly exists in the terminology of the Jonangpa school, and it is an intermediate practice