Tibetan
གཞན་གྱི་དགོས་པ་སྐྱེས་ནས་རྫོགས་ཆེན་པ་ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ་ཇི་ལྟར་འདོད་དྲི་བ་ལ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་བཞེད་པས་ལན་བཏབ་པས་རངས། རྫོགས་ཆེན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ལྟག་པར་འདྲི་བར། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བྱ་བ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་མཐུན། དེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་དངོས་བསྟན་དུ་ཡོད་མེད་སྐབས་ཇི་ནང་པ་དང་གསེར་མདོག་ཅན་པ་ལ་རུབ་བརྒྱབ་པ་དེ་ངས་ཀྱང་གོ་ཞིང་རྟོགས། ཁོང་རྣམ་གཉིས་ཀྱང་བཞུགས་མཆིན་ལྕགས་ལ་ཐར་བཏང་མཁན་ཞིག་ཡིན་པར་སྣང་བས་རྗེས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ལ་འཐབ་མོ་ཡ་མེད་དུ་སོང་སྙམ་པ་དང་། རང་ལྟ་ལ་མཆོག་ཏུ་མི་འཛིན། ལར་ཤེས་བྱས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལྟ་བ་མཐའ་དག་གོ་བ་ཡིན། དེས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་རྩ་བ་མི་ཆོད། འོ་ན་དབུ་མའི་རྩོད་བཟློག་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་སྲིད། (༢༩༠)གསུངས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་བ་ལུང་རིགས་དང་འབྲེལ་དགོས་པའི་སླད་དུ་དགོངས་། སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཚོའང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་འབྲེལ་ཆེ་བས་འགག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣལ་དུ་མི་གནས། གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་ལྟ་བ་སྤྲོས་བྲལ་རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཟོ་འཆོས་མི་དགོས་པར་རྟོགས་ཙ་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཟེར་བའ་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཡང་། འདི་མཚན་ཉིད་པའི་སྟོན་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྙན་དུ་མི་འཛུལ་ཡང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་བྱང་མེད། བཞག་པར་བྱ་བ་བཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་པ་དང་ནི་བར་ཐེབས་ཀྱི་ཡོད། འོན་ཀྱང་བོད་སྐད་རིགས་གཅིག་པའི་སྟོན་པ་ལ་བཟང་བ་ཕྱ་པ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་དུ་བཞིད་པ་དང་མཐུན་པར་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟ་བ་སྒྲ་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་སྐད་ཁྱེད་རང་རྣམ་པའི་དེས་བཏུབ། ཕ་དམ་པས། དོན་དམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ཚོགས་རྫོགས་སྒྲིབ་པ་དག་པའི་ལག་རྗེས་དང་། རྟོགས་ལྡན་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཁོ་ན་ལས། ཐབས་གཞན་བསྟེན་པ་རྨོངས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར། ཀུ་སུ་ལུ་བས་བདེན་པར་བསག་སྦྱང་དང་། བསྐྱེད་རིམ་དང་སེམས་བསྐྱེད་དང་མོས་གུས་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ནི་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱིད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པར་བཤད། །ཅེས་པས་སྒྲ་ཚིག་གིས་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་ཀྱང་། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་རྟོགས་པ་དེས་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ
Chinese
因他人之需而问及大圆满者如何看待阿赖耶识与法身时，以全知大尊之见解作答而满足。于大圆满之见解上追问：所谓如来藏，与胜义谛相符。其于有情界中是否显现存在之际，如内派与金色派般群起而攻之，此事我亦知晓并理解。彼二位似为将胆石从铁中释放之人，故后续之论证皆成无敌之争斗，如是思之。不执己见为至上。总而言之，所有经由闻思而确立之见解皆为理解。然彼不能断绝无生之根本。若云：中观之诤论中云：不依世俗谛，不能证胜义。（290）如是说，则彼意在见解需与经论、理证相关联。由禅修所体验者，亦与所知障关联甚深，故无碍之功德不能如实安住。若能了悟本初即成之见，不需对离戏自住之智慧加以改造，则称之为大圆满，此与一切承诺相离，纵然此不入于名相师大尊者之耳，然与《现观庄严论》中：此中无何可除遣，无何少分可安立，于真如性观真如，见真如时即解脱。之义相符。然于藏语同源之导师中，善者如嘉瓦却吉僧格亦与将胜义谛置于言语概念之境相符，故由闻思之智慧所生之见解，追随言语文字之法，汝等以此即可。帕当巴云：胜义俱生智，乃圆满资粮、清净业障之手印，及具证上师之加持，除此之外，若依其他方便，当知是为愚昧。如是说。故库苏鲁巴以真实之积资净障，及生起次第、发心、敬信等方便而证悟之见解，如《入行论》云：胜义非是识行境，识是世俗谛所诠。故虽不能以言语文字而确定，然现证圣者智慧者，则能通达佛语及论疏之意。
English
When, due to the needs of others, the question arose as to how Dzogchen practitioners view the Kunjyi (Ālaya-vijñāna，藏文：ཀུན་གཞི་，梵文：ālaya-vijñāna，梵文罗马拟音：ālaya-vijñāna，汉语字面意思：阿赖耶识) and Dharmakāya (ཆོས་སྐུ，dharmakāya，dharmakāya，法身), the answer was given according to the view of the Omniscient Great One, and it was satisfying. Inquiring further into the view of Dzogchen: The so-called Tathāgatagarbha (བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།，tathāgatagarbha，tathāgatagarbha，如来藏) is in accordance with the ultimate truth. Regarding whether it is manifestly present in the realm of sentient beings, I have heard and understood how, in that instance, it was attacked by the Inner School and the Golden-Colored School. It seems that those two are like those who release gallstones from iron, so the subsequent arguments became unmatched battles, or so I think. I do not hold my own view as supreme. In general, all views established through learning and contemplation are understandings. However, they do not sever the root of non-origination. If one says, "In the Madhyamaka's refutation of arguments, it is said: 'Without relying on conventional truth, one cannot realize the ultimate truth.' (290)" Then, that is intended for the sake of the view needing to be connected with scriptures and reasoning. What is experienced through meditation is also deeply connected with the obscurations of knowledge, so unobstructed qualities do not abide genuinely. If one realizes that the view that is primordially established, the wisdom of self-abiding free from elaboration, does not need to be altered, then that is called Dzogchen, which is separate from all commitments. Even though this does not enter the ears of the great masters of characteristics, it is in accordance with the meaning of the Ornament of Clear Realization: "Herein, there is nothing to be removed, there is nothing slightly to be established, view reality in reality, when reality is seen, there is liberation." However, among the teachers of the same Tibetan language, the good one, such as Chapa Chökyi Senge (ཕྱ་པ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ་), also agrees with placing the ultimate truth in the realm of verbal concepts, so the view arising from the wisdom of learning and contemplation, the Dharma language that follows words and terms, is sufficient for you all. Padampa Sangye (ཕ་དམ་པ་སངས་རྒྱས།) said: "The ultimate co-emergent wisdom is the handprint of completing accumulations and purifying obscurations, and the blessing of a realized lama alone. Other than that, relying on other methods, know that it is foolish." As it is said, the view realized by Kusulu (ཀུ་སུ་ལུ་བ།) through the means of genuinely accumulating merit and purifying obscurations, and the stages of generation, bodhicitta, devotion, etc., as it is said in the Bodhicaryāvatāra (སྤྱོད་འཇུག): "The ultimate is not the realm of the intellect, the intellect is said to be the deluded conventional." Therefore, although it cannot be determined by words and terms, the one who directly realizes the wisdom of the noble ones can understand the meaning of the Buddha's words and commentaries.