Tibetan
ཏེ་བསྒོམས་པས་རྣམ་རྟོག་འདི་ཉི་ཟེར་གྱི་སྦྲང་བུ་བས་ཀྱང་བྱ་བྱེད་མངལ་འགྱུར་ལྡོག་ཆེ་བས་སྒོམ་གྱི་ལས་འཕྲོ་མེད་དམ་སྙམ་སྐྱུགས་ལོག་པ་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་ཇི་ཞིག་ན་དྲན་པའི་ངོ་བོ་གསལ་ལ་གོ་མ་འགགས་པ། དངས་སིང་དེ་བརྗེན་ཡེ་རེ་བ་ལས་སྟོང་པའི་ཉམས་ ()ཤུགས་ཆེ་བ་ཞིག་འཆར་བ་དེ་ཉིད་ཇི་ཙམ་སྒོམ་རིང་ལ་ཡོད། མ་བསྒོམ་ན་ཐ་མལ་དུ་འཆོར་བ་ཞིག་འབྱུང་བ་སྟེ། འདི་ལ་མ་ཧཱ་མུ་དྲས་རྩེ་གཅིག་ཆུང་ངུར་འབོད། །འགའ་ཞིག་གིས་ཕོ་ཚོད་བྱས་པའི་དེ་ལྟ་བུའོ་སྙམ་པ་ནི་གོ་བ་ཡིན་པས་གྲུལ་མི་བཏུབ་བོ། །གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་འབྲིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། །དེ་ཉིད་ལས། གང་དེ་མ་ཡེངས་བསྐྱངས་པས་བརྟན་པ་ཆེར་ཐོབ་ཅིང་ བསྒོམས་ཀྱང་ཡོང་ལམ་བསྒོམ་ཆ་ཤས་ཡོང་བ་ནི འཇིག་རྟེན་འབྲིང་བོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་དེ་ཉིད་ཡིན ཞེས་པས་སྔ་མའི་འཕྲོ་མཐུད་དེ་སྙིང་རུས་ལ་ནན་ཏན་བསྐྱེད་པས་ཉམས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་སྔ་མ་ལྟར་ལས་ཅུང་ཟད་དངས་ཆ་ཆེ་རུ་འགྲོ་ཞིང་། དེ་ཉིད་མ་བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ལའང་དྲན་པས་ཧྲིག་ཧྲིག་སླེབ་ནས་གསལ་སྟོང་རྗེན་ཡེ་རེ་བར་འཆར་བས་འདི་ལ་མ་ཧཱ་མུ་དྲ་བས་རྩེར་གཅིག་འབྲིང་པོ་ཟེར་རོ། །གསུམ་པ་འཇིག་རྟེན་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ཏིང་འཛིན་དེ་ཉིད་སྔར་བས་གསལ་མདངས་ཆེར་སོང་ཞིང་ རྩོལ་མེད་ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཉིད་དུ་ ()འབྱུང་བ་ནི འཇིག་རྟེན་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་དེ་ཉིད་ཡིན ཞེས་པས་བརྟན་པ་ཆེར་ཐོབ་སྟེ་གསལ་སྟོང་རྗེན་པ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བའི་ཉམས་ཉིན་མཚན་ཁོར་ཡུག་ཏུ་འབྱམས་པ་ལ་མ་ཧཱ་མུ་དྲས་རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོར་བཏགས། རྫོགས་ཆེན་སེམས་སྡེ་བས་གནས་པའི་ཉམས་ཤེས་པ་ཡུལ་ཕྱིར་མི་འཕྲོ་བ་ཞེས་པའང་འདིར་མཚུངས། འདིའི་ཉམས་ལ་ལུས་ལ་བདེ་ཉམས་དང་སེམས་ལ་དགའ་སྤྲོ་དཔག་མེད་འཆར། མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུའི་སྒོམ་ལ་ངེས་ཤེས་དང་། བྲོད་ཁ་སྐྱེ། ལུས་ཡོད་དུ་མི་ཚོར། འཇིག་རྟེན་མི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་ཆུང་ངུ་འགྲོ། ཉམས་ཀྱི་མཐོ་དམན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་འོང་ངོ་། །རེས་འགའ་འདི་ལས་ལྷས་པ་སུ་ལ་ཡོད་སྙམ་པའི་རང་མཐོང་སྐྱེ་རེས་ཤེས་པ་རླན་དང་བྲལ་ནས་ང་ལ་སྒོམ་མེད་སྙམ་པའི་ཡི་མུག་སྐྱེ་བའང་ཡོད། རེས་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་ཞིང་སངས་རྒྱ་རྒྱུ་དང་འཁོར་བར་འཁྱམ་རྒྱུ་མི་འདུག་སྙམ་པའི་སྟོང་འུད་ཀྱང་འཆར། གསལ་སྣང་ལ་འདུ་ཤེས་གྲུང་པོས་དཔྱད་ན་མཐོང་སྣང་མང་བ་འབྱུང་སྟེ་ཞལ་གཟིགས་ལུང་བསྟན་དུ་བཟུང་ན་ནོར་ས་རྔ
Chinese
因此，通过禅修，这些念头比阳光下的飞虫还要多变，以至于会想“禅修没有进展了吗？”，在经历了一阵令人作呕的厌恶感之后，在某种程度上，觉知的本质变得清晰且理解不滞涩。那种清澈明亮，与其说是渴望，不如说是空性的体验感非常强烈地显现出来，这种情况持续多久的禅修时间？如果不禅修，就会变得平凡而消散。对此，大手印称之为“小的一点专注”。有些人认为“就像这样”，这是一种理解，所以不能满足。第二，中等世间的瑜伽。正如它所说：“只要不散乱地守护它，就能获得更大的稳定，即使禅修，也会产生禅修的途径，产生禅修的部分，这被称为中等世间的瑜伽。”因此，继续之前的禅修，并努力培养精进，体验的执着方式与之前相似，但清晰度略有提高。即使在一些没有禅修的情况下，觉知也会突然闪现，显现出清晰、空性、赤裸的体验。对此，大手印称之为“中等的一点专注”。第三，大世间的瑜伽。正如它所说：“这种禅定比以前更加清晰明亮，自然而然地日夜持续不断地发生，这被称为大世间的瑜伽。”因此，获得更大的稳定，清晰空性赤裸，与不作意区分的体验日夜持续不断地涌现，大手印称之为“大的一点专注”。大圆满心部认为，安住的体验是“觉知不向外散乱”，这也与此相似。在这种体验中，身体感到快乐，心中涌现出无限的喜悦。就像不被风吹动的灯一样，对禅修产生定解和欢喜。不会感觉到身体的存在。对世间人事的执着会减少。体验的高低差别非常大。有时会产生“谁能比我更好”的傲慢，有时觉知会变得干燥，产生“我没有禅修”的厌倦感。有时会对众生生起慈悲心，产生“既不想成佛，也不想在轮回中流浪”的空洞妄想。如果用敏锐的意识来分析清晰的显现，就会出现许多景象，如果把它们当作面见本尊或预言，就会犯错。
English
Therefore, through meditation, these thoughts are more changeable than flies in the sun, to the point where one might think, "Is there no progress in meditation?" After experiencing a nauseating aversion, to some extent, the essence of awareness becomes clear and understanding is not obstructed. That clarity and brightness, rather than longing, a sense of emptiness manifests very strongly, how long does this last in meditation? If one does not meditate, it becomes ordinary and dissipates. To this, Mahamudra calls "small one-pointedness." Some people think "it's like this," which is an understanding, so it cannot be satisfied. Second, the intermediate worldly yoga. As it says, "As long as one guards it without distraction, one will gain greater stability, and even if one meditates, the path of meditation will arise, the parts of meditation will arise, this is called the intermediate worldly yoga." Therefore, continuing the previous meditation and diligently cultivating diligence, the way of grasping experience is similar to before, but the clarity is slightly increased. Even in some cases where one does not meditate, awareness suddenly flashes, manifesting a clear, empty, naked experience. To this, Mahamudra calls "intermediate one-pointedness." Third, the great worldly yoga. As it says, "This samadhi is clearer and brighter than before, and naturally occurs day and night continuously, this is called the great worldly yoga." Therefore, gaining greater stability, the experience of clear emptiness naked, indistinguishable from non-attention, arises continuously day and night, Mahamudra calls "great one-pointedness." Dzogchen Semde considers the abiding experience to be "awareness not scattering outward," which is also similar to this. In this experience, the body feels pleasure, and immeasurable joy arises in the mind. Like a lamp not moved by the wind, one develops certainty and joy in meditation. One does not feel the existence of the body. Attachment to worldly affairs decreases. The difference between high and low experiences is very great. Sometimes arrogance arises, thinking, "Who could be better than me?" Sometimes awareness becomes dry, and a sense of weariness arises, thinking, "I have no meditation." Sometimes compassion arises for sentient beings, and empty delusions arise, thinking, "I don't want to become a Buddha, nor do I want to wander in samsara." If one analyzes clear appearances with sharp awareness, many visions will appear, and if one takes them as face-to-face encounters with deities or prophecies, one will make mistakes.
Tibetan
མ་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ་བྱེད་ ()མཁན་མང་། འདིའི་མཉམ་གཞག་གནད་དུ་སོང་ན་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཐད་ཀར་བག་ལ་ཞ་འགྲོ་བས་ཕྱིའི་སྒྲ་སྐད་གཟུང་ཡུལ་ལ་སོགས་བའི་ཡུལ་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཕྲོག །འོན་ཀྱང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་དང་བསྟུན་ན་དག་པས་གསུམ་ནས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་གནས་འགྱུར་ཏེ་ཞིང་ཁམས་རྣམ་དག་ལ་དབང་ཞིང་། དག་པའི་ཚེ་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར། འདི་ཉིད་དངོས་གནས་མ་ཡིན་ཀྱང་སེམས་འཛིན་ཡུལ་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཕྲོག་པའི་ཆ་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཏགས་པའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཚོགས་ལམ་པས་གོ །སྦྱོར་ལམ་པས་མྱོང་། མཐོང་ལམ་པས་རྟོགས་པ་ཞེས་གོ་མྱོང་རྟོགས་གསུམ་དུ་སྦྱོར་བ་དང་། བླ་མ་ཡང་ཏིག་ཏུ། ལྷ་མིའི་སེམས་འཛིན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསམ་གཏན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བཤད་པ་ལའང་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་དབྱེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཁོ་བོས་རྟོགས་ལ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡན་ཆད་ནི་སོ་སྐྱེའི་ལམ་དུ་བཞག་པས་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐུགས་དམ་གྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་བཟང་ཡང་ ()ཉམས་ཙམ་མྱོང་བ་ཙམ་ཡིན་པས་རྩ་གཟུགས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་མངོན་ཤེས་དང་གྲུབ་རྟགས་ཐོན་པ་བྱུང་ཡང་རློམ་སེམས་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ནའང་ཕྱི་དུས་འདིར་ལམ་འདྲི་མཐར་སོན་པའང་རྙེད་པར་དཀའ་ཞིང་། སྙིང་རུས་ཅན་རེ་རེ་ཙམ་སྣང་བ་ལའང་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཉིན་མཚན་འདྲེས་པར་ངོ་སྤྲོད་བྱེད་པ་འདུག་པས་ལོང་བས་ལོང་བ་ཕྲི་དེ་སྒོམ་དམིགས་གཏད་ཉམས་མྱོང་ཅན་སྟོང་པ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་བདུད་ཞུགས་བ་ཞིག་ལ་མི་ཚེ་སྟོང་པར་འཛད་པ་ལས་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་རེ་བ་ཟད་མོད། འགའ་ཞིག་ནི་མཉམ་གཞག་གནད་དུ་མ་སོང་བ་ཅི་ཡིན་འདི་ཡིན་མེད་པའི་ལུང་མ་བསྟན་ཐོམ་ཡོ་རེ་བ་ཞིག་གི་ངོ་བོ་སྨྲ་བརྗོད་མི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་ང་འདྲའི་རྟོགས་པ་ཡུལ་ཡོད། སྒོམ་མེད་བྱ་བའང་འདི་ཁ་ཡིན་སྙམ་པའི་རང་རྩིས་སྐྱེས་ཏེ་ཡུལ་གོང་མ་ལ་དག་སྣང་གཏན་ནས་མི་སྐྱེ་ཞིང་བོགས་འདོན་བྱེད་པའི་བློ་དང་བྲལ་བས་ནོར་ས་རྔམ་པོ་ཆེར་སོང་སྟེ་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུ་བའི་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་བསྣུབས་པས། དགེ་སྟོང་སྡིག་སྟོང་དུ་གོལ་བ་འབའ་ཞིག་ལས་མི་འདའ་བས་ཚུལ་དེ་ལ་བསམ་ནས་ཨོ་རྒྱན་ ()ཆེན་པོས་རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པ་བཞིན་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་སུ་སྤྱོད་པ་མ་ཤོར་བ་དང་། སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལྟ་བ་མ་ཤོར་བ་ལ་བསླབ་ཅིང་ཉམས་མྱོང་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་དམ་པ་མིག་བཞིན་དུ་བརྟེན་ལ། གསོལ་འདེབས་མོས་གུས་དང་ལྡན
Chinese
虽然自称是“大”，但做（这个）的人很多。如果这个等持的关键把握住了，那么五根识会直接变得迟钝，因此外在的声音、所取境等外境不会干扰。然而，如果按照波罗蜜多乘，从清净第三地开始，五根识会发生转变，从而能自在地进入清净刹土。据说，在清净之时，会显现为事业成就的智慧。虽然这本身不是真实的，但从心不被外境干扰的方面来说，也应该明白是这样命名的。也就是说，资粮道者理解，加行道者体验，见道者证悟，这样将理解、体验、证悟结合起来。还有，上师也是，诸天和人类的心之所系，菩萨的禅定，佛陀的意境，如果对这些进行分析，我发现有特别的差别。因此，此前的这些都放在凡夫的道上，因为没有殊胜的观，所以无论守护誓言的本质有多好，也只是体验而已。即使在根脉和身体的缘起上，出现了神通和成就的征兆，也不是自负的理由。即便如此，在这个末法时代，也很难找到精通道路的人。即使偶尔出现一些有毅力的人，善知识们也会将白天和黑夜混淆地进行介绍，所以盲人牵着盲人，那些空有禅修目标和经验的人，却像与敌人作对的魔鬼附体一样，虚度一生，而生起功德的希望也破灭了。有些人没有把握等持的关键，对于不知是什么的、没有授记的、模棱两可的希望，说出一种无法言说的状态，认为像我这样的人有证悟的境界，认为无修就是这个，从而生起自满，对更高的境界根本不会生起清净的显现，并且缺乏提升的能力，因此陷入了极大的错误之中，摧毁了一切因果缘起不虚的教法。因此，只会走向善空恶空，除此之外别无他途。考虑到这种情况，就像邬金（莲花生大师）对国王的教诲一样，要学习不让行为偏离见解，也不让见解偏离行为，并且要像眼睛一样依止具有经验的具格上师，并具备祈祷和虔诚之心。
English
Although it is claimed to be "great," there are many who do (this). If the key point of this equipoise is grasped, then the five sense consciousnesses will directly become dull, so external sounds, objects of perception, and other external conditions will not distract. However, if it is in accordance with the Paramita Vehicle, from the third pure ground, the five sense consciousnesses will transform, thereby having dominion over the pure realms. It is said that at the time of purification, it will manifest as wisdom that accomplishes actions. Although this itself is not real, from the aspect of the mind not being distracted by external conditions, it should also be understood that it is named as such. That is to say, the practitioner on the path of accumulation understands, the practitioner on the path of preparation experiences, and the practitioner on the path of seeing realizes, thus combining understanding, experience, and realization. Also, the guru is the object of focus for gods and humans, the meditation of Bodhisattvas, and the intention of Buddhas. If these are analyzed, I have found that there are special differences. Therefore, all of these before this are placed on the path of ordinary beings, because there is no special insight, so no matter how good the essence of the commitment is, it is only experience. Even if clairvoyance and signs of accomplishment arise from the interdependent arising of the root channels and the body, it is not a reason for arrogance. Even so, in this degenerate age, it is difficult to find someone who has mastered the path. Even if occasionally some persevering people appear, the spiritual friends introduce them with a confusion of day and night, so the blind leading the blind, those who only have meditation goals and experiences, but are like demons possessed who oppose enemies, waste their lives, and the hope of generating qualities is shattered. Some have not grasped the key point of equipoise, and for a hope that is neither this nor that, unpredicted, and ambiguous, they speak of a state that cannot be expressed, thinking that someone like me has a state of realization, thinking that non-meditation is this, thereby giving rise to self-satisfaction, and pure appearances never arise in the higher realms, and lacking the ability to improve, they fall into great error, destroying all the teachings of the infallible cause and effect of interdependent arising. Therefore, they will only go towards emptiness of virtue and emptiness of sin, and there is no other way. Considering this situation, just as Ugyen (Padmasambhava) advised the king, one should learn not to let conduct deviate from view, nor let view deviate from conduct, and one should rely on a qualified guru who has experience like one's eyes, and possess prayer and devotion.