Tibetan
ལོང་ནམ་མཁའི་མཐའ་འཚོལ་འདྲ་སྟེ་རྙེད་པ་མིན། །མི་རྙེད་དོན་འདི་ཉིད་ལ་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །ཤེས་བྱ་སྤྲོས་མེད་འདི་ལ་མཐའ་མ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པར་ཤར་ནས་དགེ་མི་དགེ་གཟུགས་སྣང་ལ་སོགས་ (༩༨༡)པ་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་གང་དུ་ཤར་ཡང་དེ་ལ་ཆེད་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཡིད་དཔྱོད་ཐེག་པ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་སྣང་ཆེད་དུ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བའི་ཚུལ་ཀུན་བྱེད་ལས། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོས་བྱས་པ་མི་ཆེ་བར། །དབང་པོ་དྲུག་ལ་ཡུལ་དྲུག་སྣང་བ་ལས། །སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ནས་དབང་པོ་འགེགས་པར་བྱེད། །དེས་ནི་ཀུན་བྱེད་བྱས་པ་མི་ཆེ་བས། །སྐྱེ་འགག་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དེ་ལ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པས་མས་ཙམ་རྣམ་བདེན་དྲི་བཅས་སུ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཅེ་ན། དཔེར་ན་རི་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་རིའོ་སྙམ་པ་ནི་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་དབང་མེད་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་རིའི་རང་བཞིན་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྩལ་རྫོགས་བས་རིའི་རྣམ་རྟོག་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་ལ། དེའི་ཚེ་རིའི་སྣང་ཆ་མ་འགགས་ (༩༨༢)ཀྱང་དེར་འཛིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཉིད་གོམས་པར་གྱུར་པ་ལ་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་དག་ནས་སྣང་སེམས་འདྲེས་པ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མ་ནོར་བ་སྟེ་རིག་འཛིན་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། ཤར་བའི་དུས་ན་མཉམ་ཤར་བཟང་ངན་མེད། གྲོལ་བའི་དུས་ན་མཉམ་གྲོལ་བཟང་ངན་མེད། །ཅེས་སོ་དེའི་ཕྱིར་ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་བླང་དོར་གྱི་ངལ་དུ་བ་དང་བཅས་པས་སྦྱང་བར་མི་ལྟོས་ཤིང་། བསྲུང་ཉམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དམ་པོས་དཀྲིས་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ཆེས་འཕགས་པ། འདིར་རང་བཞིན་ཐེག་མཆོག་རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་གྱི་ཐབས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་དང་། ཤེས་རབ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དྲན་མཆོག་རྒྱལ་པོ་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཚང་སྟེ་ཁྱད་པར་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། མི་འཛིན་པ་ནི་སྦྱིན་པ། མི་གནས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། མི་བསྲུངས་པ་བཟོད་པ། མི་བརྩོན་པ་བརྩོན་འགྲུས། མི་སེམས་པ་བསམ་གཏན། མི་དམིགས་པ་ཤེས་ (༩༨༣)རབ་བོ། །ཞེས་པའི་ལུང་གིས་རྒྱབ་བསྐྱོར་ན་མཁས་པ་ལ་མཛེས་ཤིང་རྨོངས་པ་མིག་བྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་ཅོག་བཞག་རྣམ་པ་བཞིའི་ལྷུམས་སུ་འཇུག་ཚུལ་ཡང་སྒྲོན་མ་སྣང་བྱེད་ལས། རི་བོ་ཅོག་བཞག་ལྟ་བའི་ཚད། །རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་སྒོམ་པའི་ཚད། །སྣང་བ་ཅོག་བཞག་སྤྱོད་པའི་ཚད། །རིག་པ་ཅོག་བཞག་འབྲས་བུའི་ཚད། །ཚད་བཞི་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ། །ངེས་པའི་དོན་ལ་འདྲེས་པའོ། །ཞེས་ལྟ་བ་རི་བོ་ཅོག་བཞག་གིས་ཡིན་ལུགས་བསམ་ངོ་བྲལ་བར་ངོ་སྤྲད་པའི་རིག་པ་རང་གསལ་ཆེན་པོ་ལ་བློས་འཛིན་རྩོལ་དང་ཆེད་དུ་སྒོམ་པའི་གཉེན་པོ་མ་ཞུགས་པར་རྒྱ་ཡན་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་གཞག །སྒོམ་པ་རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་གིས་ལུས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དང་བཅས་པས་མིག་བར་སྣང་ལ་ཧ་རེ་གཏད་དེ་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་ལ་འཛིན་པའི་བཟོ་རྒྱ་མི་སྐྱེད་པར་རྒྱ་མཚོ་རླབས་ཀྱིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུའི་ངང་ནས་ཤེས་པ་དངས་སངས་ཕྱེད་ (༩༨༤)དུ་གཞུག །སྤྱོད་པ་མན་ངག་ཅོག་བཞག་གིས་སྒོ་གསུམ་ཐོག་བབས་སུ་ཀློད་ལ་ལྟ་སྒོམ་གྱི་ཤུབས་ནས་དོན་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་རྗེན་པ་བཅར་ཕོག་ཏུ་བསྐྱང་། འབྲས་བུ་མ་བཅོས་ཅོག་བཞག་གིས་ཡུལ་ལྔ་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་ནང་དུ་རང་གསལ་རྗེན་པ་ལྷག་གེར་ཤར་ཏེ་རླུང་ལྔ་དབྱིངས་སུ་འཆིང་ནས། ཕྱི་རོལ་དུ་བ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་དང་། འཇའ་ཚོན་ལ་སོགས་པ་རང་སྣང་དག་པའི་འོད་གསལ་ཀྱང་ཐུན་མོང་གི་གསང་བ་དང་མཐུན་པར་འཆར་རོ། །མདོར་ན་གཤིས་ལ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་སྒོ་གསུམ་རང་བབས་ལྷུན་མཉམ་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང་དུ་འགག་བསྡམ་པའི་ཚུལ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་གནད་ཀྱིས་ཆེ་བ་རྡོ་རྗེའི་གད་མོ་ཆེན་མོ་བཅུ་གཉིས་དང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དག་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་དོན་ཐད་ཀའི་ཤེས་པ་རྒྱུ་འབྲས་སྤང་བླང་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུས་གསུམ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་ལམ་དུ་འཁྱེར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཁོ་བོའི་རིགས་ (༩༨༥)བདག་ཆེན་པོ་ཀུན་མཁྱེན་ངག་གི་དབང་པོས། གཤིས་དེར་ཕེབས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་དགེ་སྡིག་མེད་པ་ཐད་དྲང་དུ་བཤད་དེ་པདྨ་དང་། བི་མ་ལ་དང་། ཏེ་ལོ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རང་ཅག་རྣམས་ལ་བློས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་གོམས་པས་ཐོག་དུ་མ་ཕེབས་པས། གཤིས་ལ་མི་སྐྲག་ཅིང་ལས་འབྲས་ཆ་ཕྲ་བ་ལ་འཛེམ་པ་དང་སྦྱར་ནས་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བློ་དམན་རྣམས་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱེ་ནས་བཤད་པས་གདོད་རྟོག་པར་འགྱུར་གྱི། དེའི་ཚུལ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་ཉོན་མོངས་གང་སྐྱེས་ངོས་བཟུང་སྟེ་རང་སར་བཞག་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཡུལ་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་སོང་བའི་འགྱུར་བ་གནས་དག་གི་དགོངས་པ་བསྐྱང་ཞིང་རྩ
Chinese
尋找虛空邊際般，卻無法尋得。 對於無法尋得之此義，任何人都無法改造。 對於此無戲論之所知，不可能有邊際。 如是說。同樣，從念頭生起，無論善不善、形色顯現等（981）六根的對境生起於何處，都不應特意執著。如依循分別思維的宗義，僅僅以遮止空性、非遮等心識的法之對境顯現，並不能成佛。如《普作續》所云： 「普作王所為非大， 六根顯現六境中， 見苦而欲遮止根。 彼所為非普作王， 彼無離生滅之果。」 如是說。如果這樣，不區分顯現和顯現之境，豈不是接近於唯識宗的染污真實現象嗎？譬如，見到山的第一個剎那，心想「是山」，這是凡夫之道的自然反應，無法避免。但在第二個剎那，由於具備了觀察山之自性的心和心所的力量，山的虛妄分別自然消失，不留痕跡。此時，山的顯現並未停止（982），但安住於不執著的法性中，習慣成自然，生起和解脫同時清淨，顯現與心識融合，這就是不錯誤的自性大圓滿之道。如持明噶饒多吉所說： 「生起之時，同時生起，無好無壞。 解脫之時，同時解脫，無好無壞。」 因此，不必以取捨的辛勞來淨化界之垢染，遠勝於以守護和違犯的觀念所束縛的染污戒律。此處，自性大圓滿王之意，即是單一明點，在通往彼岸的道之方便行持方面，以及智慧禪定的各個方面，都圓滿具足於大念王——覺性之法性中，在特別請教的經中說： 「不執著是布施，不住是持戒，不守護是安忍，不勤奮是精進，不思維是禪定，不作意是智慧（983）。」 以此教證作為支持，對於智者而言是莊嚴，對於愚者而言則如睜開眼睛。如是之法性，融入卓止四相之胎藏的方式，也將在燈論中闡述。
English
Like searching for the edge of the sky, it cannot be found. For this meaning that cannot be found, no one can alter it. For this unelaborated knowable, there is no end. Thus it is said. Similarly, from the arising of thoughts, no matter where good or bad, form appearances, etc. (981), the objects of the six senses arise, one should not intentionally grasp at them. As it is according to the tenets of conceptual thought, merely blocking the appearance of objects of the mind's dharma, such as emptiness, non-affirmation, and non-negation, one will not attain Buddhahood. As it says in the Kunjed Gyalpo (All-Creating King): "What the All-Creating King does is not great, From the appearance of the six objects to the six senses, Seeing suffering, one tries to block the senses. That which is done is not the All-Creating King, There is no fruit of freedom from birth and cessation." Thus it is said. If that is the case, isn't it close to the contaminated true appearance of the Mind-Only school, by not distinguishing between appearance and the object of appearance? For example, when seeing a mountain for the first moment, thinking "it is a mountain" is an unavoidable natural reaction of ordinary beings. But in the second moment, because of the complete power of the mind and mental factors that examine the nature of the mountain, the conceptual thoughts of the mountain naturally vanish without a trace. At that time, the appearance of the mountain does not cease (982), but abiding in the nature of non-grasping, becoming accustomed to it, arising and liberation are simultaneously purified, and appearance and mind are mixed. This is the unmistaken path of the Great Perfection of self-nature. As the Vidyadhara Garab Dorje said: "At the time of arising, arising simultaneously, there is no good or bad. At the time of liberation, liberating simultaneously, there is no good or bad." Therefore, one does not need to purify the impurities of the elements with the labor of acceptance and rejection, and it is far superior to the contaminated discipline bound by the notions of guarding and transgression. Here, the intention of the King of the Great Perfection of Self-Nature is the single bindu (thig le), and in terms of the means of practicing the path to the other shore, and all aspects of wisdom and samadhi, it is fully complete in the Great Remembrance King—the nature of awareness. In the sutra that was specially requested, it says: "Non-grasping is generosity, non-abiding is discipline, non-guarding is patience, non-diligence is diligence, non-thinking is meditation, non-objectifying is wisdom (983)." With this scriptural authority as support, it is beautiful for the wise and like opening the eyes for the ignorant. The way in which such a nature of dharma enters into the womb of the four modes of Chokzhag will also be explained in the Lamp Treatise.
Chinese
能显中说：山王般见为见之量，海王般修是修之量，显现王般行持之量，觉性王般果之量，具足四量之瑜伽士，融入于真实义。如是，以见如山王般，于离思之本性中，于所认识之自明大觉性，不加入以心执取勤作和特意修持之对治，而置于宽坦无迁变之状态。修持如海王般，以跏趺坐姿，眼睛凝视虚空，不对六识之显现生起执着的造作，如海面不起波浪般，安住于觉性澄澈明朗之中（984）。行持如窍诀王般，三门放松自然，从见修之壳中取出，将意义之自明本觉赤裸裸地施予。果如无作王般，五境安放于自然状态，于内，自明本觉朗然显现，五气系缚于法界中。于外，如烟雾、阳焰、彩虹等自显清净之光明，亦与共同之秘密相符而显现。总之，以本性离于作为，三门自然安住于广大无碍之自性大圆满中，以不作意之方式，自性大圆满之要诀甚深，以十二金刚大笑和八大词句来确定，使八识聚清净之意义，将超越因果取舍之直接觉性，于三时中无有迁变地带入道用。即便如此，我的族（985）主大遍知语自在说：对于安住于本性中的大瑜伽士们，直截了当地宣说没有因果善恶，如莲花生、毗玛拉、谛洛巴等。我们自己虽然在理智上如此理解，但尚未在修行上达到那个地步。因此，不畏惧本性，并将谨慎对待细微的业果结合起来进行讲解。如是说，为了根器低劣者，以二谛来区分讲解，最初会成为分别念。其方式是，对于钝根者，无论生起何种烦恼，都认识到并安住于自性中，烦恼的自性便会成为无处可去、无根可依的状态，从而成就能清净之地的意趣，并
English
In the Illuminating One it says: The measure of seeing like a mountain king, the measure of meditating like an ocean king, the measure of acting like an appearance king, the measure of fruition like a wisdom king. That yogi who possesses the four measures is mingled with the definitive meaning. Thus, with seeing like a mountain king, in the nature of being beyond thought, the great self-illuminating awareness that is recognized, without adding the antidote of mental grasping, effort, and deliberate meditation, it is placed in a state of vastness and immutability. Meditation is like an ocean king, with the body in the lotus posture, the eyes gazing into space, without creating the artifice of grasping at the appearances of the six aggregates, like an ocean unmoved by waves, the knowing is placed in a clear and lucid state (984). Conduct is like a pith instruction king, the three doors are loosened spontaneously, and from the sheath of view and meditation, the naked self-illuminating wisdom of meaning is applied directly. Fruition is like an unmade king, the five objects are placed in their natural state, and inwardly, naked self-illuminating awareness dawns clearly, and the five winds are bound in space. Outwardly, the self-appearing pure light of smoke, mirages, rainbows, and so on, also appears in accordance with the common secret. In short, since the nature is free from action, the three doors spontaneously abide in the vast expanse of great equanimity, and the key point of the Great Perfection, which is the way of non-contrivance, is profound. The meaning that is established by the twelve great vajra laughs and the eight great words that purify the eight aggregates of consciousness, is that direct knowing that transcends cause and effect, acceptance and rejection, is carried on the path without changing in the three times. Even so, my great omniscient lord of the lineage (985), Ngakgi Wangpo, directly taught the great yogis who have arrived at that nature that there is no cause and effect, good or bad, like Padmasambhava, Vimalamitra, Tilopa, and so on. Although we ourselves understand this intellectually, we have not yet reached that level in practice. Therefore, we do not fear the nature, and we combine it with caution regarding subtle karmic results and explain it. As it is said, for those of inferior intelligence, it is explained by dividing it into the two truths, and at first it will become conceptual thought. The way of that is that for those of dull faculties, whatever affliction arises, they recognize it and leave it in its own place, and the nature of the affliction will become rootless and without a place to go, thereby fulfilling the intention of the pure ground, and