Tibetan
ཐིང་ཁ་ཁྲུ་གང་པ་ཞིག་ཕར་འཁྱོག་ཚུར་འཁྱོག་སྲིན་བུའི་འགྲོས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་ཤིང་མཐོང་ཡུལ་གྱི་རི་དང་ཡུལ་ལྗོངས་ནས། མི་མཐོང་ཞིང་རྒྱུས་ཡོད་པའི་ས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོན་པོ་དོན་ (༩༦༣)གཉེར་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་བཞིན་སོང་བར་བསམ་ཞིང་འགྲོ་ལུགས་དང་མཐུན་པའི་ཧཱུྃ་དལ་བུར་བརྗོད། དེས་ཡུལ་གྱི་བག་ཆགས་སྦྱོང་ཞིང་ལུས་ངག་གི་ལམ་སྲོལ་དུ་ཆུད་པའི་དགོས་འབྲེལ་ཡོད་ལ། སླར་ཡང་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཞེས་ཤར་ཕྱོགས་མངོན་པར་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་པའི་ཞིང་རྣམས་སུ་ཡང་དཔག་ཆེན་གྱིས་མངའ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་པར་བསམས་པས་ཞིང་ཁམས་འབྱོངས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་བསྒྲིག་གོ། །ཀུན་ལ་རླུང་སེམས་ཧཱུྃ་གསུམ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ནས་འདུན་པ་གང་གཏད་དུ་བཟུང་བས་རྣམ་རྟོག་འགག་སྟོབས་གཞན་ལས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་ངག་གི་སྒྲིབ་པ་འདག་ཅིང་ངག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་གྲོལ་བར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་ཐོག་མ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་ས་ཐ་མ་འགྲོ། དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་རྟག་དཔྱད་ན། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པས་སེམས་སྦྱོང་ (༩༦༤)བ་དངོས་དང་། སྦྱངས་པ་རྣལ་དུ་དཔང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་གྱི་ཐོག་མར་བྱུངས་དང་བྱུང་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་ཡོད་ཙམ་ནས་སྣོད་བཅུད། །ཕྱི་ནང་སྣང་བ་དང་། སྟོང་པ་ལ་སོགས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ནས་བྱུང་། ཡོད་པ་དངོས་པོའི་ཕྱོགས་ནས་བྱུང་ཟེར་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཉན་ཐོས་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས། སྣང་བའི་བདེན་ཞེན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཙམ་དུའང་བཤིག་སྟེ་རྟོགས་ཤིག །དེ་ལྟར་བརྟགས་ཤིང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་ཁོང་དུ་བཙལ་བས་སེམས་ཀྱི་བྱུང་ས་མ་རྙེད་པར། རྨི་ལམ་ལྟར་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ཀྱང་། བྱུང་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ཤ་ར་ར་འོལ་ལེ་བ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལྟར་ཤར་བའི་རྩ་བ་མཆོད་ན་ནི་དབུ་མ་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ལ་གནས་ལུགས་རེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་འཕྱན་དུ་ཡོད་པས། འཚོལ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ཚུར་ལྟོས་ཤིག །བལྟས་པས་ཀྱང་སེམས་དར་ཅིག་རང་གསལ་ཙམ་དུ་འདུག་པའམ། འགྱུ་དྲན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ (༩༦༥)མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ན། སེམས་ཀློང་ཁ་འབྱམས་གཞི་བྲལ་ལ་གདེང་འཆའ་བ་དང་འདྲ་བས་ད་དུང་རིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་། ཡང་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ནས་བྱུང་ཟེར་ན། །མཁན་པོ་མཐོང་བས་དབྱིབས་དང་། ཁ་དོག །རྟགས་མཚན། ཆེ་ཆུང་ཕྱོགས་ཆ་ལ་སོགས་པའང་ངེས་པར་ཡོད་དགོས་པས་
Chinese
像一根一庹长的绳子，弯弯曲曲地走着像虫子爬行一样的路，从能看见的山和风景，到看不见和熟悉的地方，心想就像商人（963）做生意一样走了。轻轻地念诵与行进方式相应的 ཧཱུྃ་（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。这样可以净化地方的习气，与身语的规范相适应，这是有必要的。再次念诵 ཧཱུྃ་（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽） ཧཱུྃ་（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽），心想如同大鹏鸟一样飞往东方现喜刹土等清净刹土，以此来安排成就净土的缘起。对于一切众生，将风、心、 ཧཱུྃ་（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）三者一心融合，专注于所希望的目标，这样能比其他方式更有效地止息分别念。这样能消除语言的障碍，并能解脱为语言圆满报身。第三是修心。如《现观庄严论》中说：心之初生于何处，中间住于何处，最终去往何处。如是恒时观此三，修心即能知心性。因此，（964）修心是实际的，也是如实证明修心的状态。首先，在三者中，首先要观察心从何处产生以及谁产生了心。心从存在开始，器情世界、内外显现以及空性等，是从有无的哪一边产生的？如果说从实有的事物一边产生，那就落入了声闻宗的宗义中。因此，要打破对显现的实执，哪怕是打破微尘的极小部分也要证悟。这样观察并在不可分的微尘中寻找，却找不到心的来源，虽然知道像梦一样自性不成立。但是，如果认为产生者的觉知，像傻乎乎、愣愣的觉知一样，是像心和心所一样显现的根本，那么就像中观唯识宗一样，会徘徊在寻求无遮和非遮的安立之处。因此，要反观寻找者的心。即使观察了，如果认为心只是短暂地自明，或者认为各种念头纷飞（965）是最终的，那就如同自认为精通无根无基的广大心性，仍然没有现量见到觉性。如果又说从空性的一边产生，那么堪布见到形状、颜色、标志、大小、方向等也必定存在
English
Like a fathom-long rope, meandering along a path resembling the crawling of a worm, from the visible mountains and landscapes to all the unseen and familiar places, one thinks of going as if a merchant (963) were embarking on a business venture. Gently recite the syllable ཧཱུྃ་ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum) in accordance with the manner of proceeding. This purifies the habitual tendencies of the place and is necessary to conform to the norms of body and speech. Again, reciting ཧཱུྃ་ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum) ཧཱུྃ་ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum), one thinks of going like a garuda bird to the pure lands such as the Abhirati in the east, thereby arranging the auspicious connection for accomplishing the pure land. For all beings, uniting wind, mind, and ཧཱུྃ་ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum) into one-pointedness and focusing on the desired goal is more effective than other methods in stopping conceptual thoughts. This purifies the obscurations of speech and liberates one into the enjoyment body of speech. The third is mind training. As it says in the Ornament of Clear Realization: "Where does the mind first arise? Where does it dwell in the middle? Where does it go in the end? By constantly examining these three, one who trains the mind will know the nature of mind." Therefore, (964) mind training is actual, and it is also how to truthfully prove the state of mind training. First, among the three, one must first examine from where the mind arises and who produces the mind. From the moment the mind exists, from which side of existence or non-existence do the vessel and essence, inner and outer appearances, and emptiness, etc., arise? If it is said to arise from the side of real existence, then one falls into the tenets of the Shravaka school. Therefore, break down the clinging to the truth of appearances, even breaking down the smallest part of a dust particle, and realize it. Examining in this way and searching within the indivisible dust particle, the source of the mind is not found, and although it is known that its nature is not established like a dream. However, if one considers the awareness of the producer, like a dazed, blank awareness, as the root of appearances like mind and mental factors, then like the Madhyamaka-Yogachara, one would wander in seeking the establishment of negation and non-negation. Therefore, look back at the mind of the seeker. Even when looking, if one thinks that the mind is just briefly self-illuminating, or that the various thoughts that arise (965) are ultimate, then it is like claiming expertise in the vast mind-space that is without root or basis, and one has still not directly seen awareness. If one says it arises from the side of emptiness, then the khenpo must also necessarily have shape, color, signs, size, direction, etc., because of seeing
Tibetan
དེའི་རང་བཞིན་བརྟག་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པས་འཚོལ་ས་དང་འཚོལ་མཁན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དང་དུ་ཧ་ཕྱད་དེ་ལུས་ན། གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་ལས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། ད་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཐོག་ཏུ་སླེབ་ཅིང་སླེབ་ཚུལ་ཡང་དིང་སང་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ཉིད་འཛིན་པར་རློམ་པ་རྣམས་ལྟར་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་བློས་བཞག་པ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་དོན་མཐོང་བས་ (༩༦༦)སླེབ་པ་ཡིན་ཞེས་བདག་ཉིད་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་གནས་ས་གནས་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་ད་ལྟ་ཕྱི་རུ་ཤར་ན་ཕྱིའི་ཡུལ། ནང་དུ་ཤར་ན་ནང་གི་ལུས། དེ་དག་གི་ཕྱི་ནང་སྟོད་སྨད་མགོ་མཇུག་ལ་སོགས་པར་གང་དུ་གནས་བརྟགས་པས་གནས་ས་མཐོང་ན་དེའི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བྱེད་ལས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་དཔྱོད་དང་དྲི་བརྩད་ཀྱི་རྫུན་ཕུགས་གཏིབ་ཅིང་། ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མ་མཐོང་ནས་གནས་མཁན་གྱི་ཐོག་ཏུ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རང་གསལ་ཙམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཤར་ནའང་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པར་ཉེ་ལ། འདིར་སེམས་ལ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་ཆུ་ལ་ཡི་གེ་བྲིས་པའི་ཚེ་རང་ས་ན་རྗེས་མེད་དུ་ཞིག་པ་འམ། གྲུ་རྡབ་པའི་ཚེ་ཆུ་ལ་འཇུས་པ་ལྟར་གནས་ས་བཙལ་བའི་མོད་ལ་འཚོལ་མཁན་རང་ཞིག་པས་གནས་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ནེ་ལོངས་སྐུ་འགག་པ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་བའི་སྐབས་ན་ཚེར་མས་བཏབ་པ་ལ་སོགས་སྒོ་གསུམ་ (༩༦༧)གྱི་སྟེང་དུ་ཚད་བའི་ཉེར་ལེན་ལས་མྱོང་རེག་གི་མཚན་མ་གང་དང་གང་དུ་ཤར་བ་དེ་དང་དེར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོས་རྒྱུ་བྱས། ཕྲལ་བྱུང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྐྱེན་བྱས། གཟུང་བའི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་ཆགས་པས་བདག་པོའི་འབྲས་བུར་སྨིན་པ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་ཡུལ་སྟོངས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཟད་སར་འཁྱོལ་བའི་ཚེ་གཤེད་མ་བརྒྱས་བསྐོར་ཡང་ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་མེད་པའི་གོ་དོན་ཡང་འདིས་ལྷོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འགྲོ་ས་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད། སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་འགྲོ་བའི་ཡུལ་བརྟགས་པས་འགྲོ་ས་མ་རྙེད་པས་འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་སུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྡོག །གལ་ཏེ་རྙེད་ན་འགྲོ་མཁན་གྱི་བྱད་བཞིན་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཤེས་དགོས་པས་བརྟགས་པའི
Chinese
必须考察它的自性。这样考察时，对于显现为寻找处和寻找者的能取所取，无处、无依、不可说、不可思、不可言说，如果舍弃一切执着，当下豁然开朗，安住其中，就能领悟到无基无根、法身无生的意义。正如中观应成派所说：“我无有承诺，故我无有错。”就能达到这个境界。而达到这个境界的方式，并非像现在那些自诩为持有这种宗见的人一样，以分别念的智慧来设定，而是通过证悟自性大圆满的法性之义而达到的，我如是说。第二，考察处所和安住者。这个心，如果现在向外显现，就是外境；向内显现，就是内在的身体。如果在这些内外上下前后等处所进行考察，如果见到处所，那么关于它的形状、颜色、作用等的思辨和诘问的虚假根源就会消失。如果在内外任何地方都无法见到，而在考察安住者时，即使昆季的阿赖耶识稍微显现为自明，接近于唯识的虚假。此处心无有理由，就像在水上写字时，在自己的位置上无痕消失一样，或者像船沉没时抓住水一样，在寻找处所的瞬间，寻找者自身消失，从而确定安住者的能作者与认定相分离，这就是领悟到涅槃身无有迁变的意义。在当下，荆棘刺入等三门（９６７）之上，从根源上产生感受的征兆，无论在何处显现，都好像存在于那里。这是由行蕴作为原因，由突然产生的分别念作为条件，由于对所取的境执着而成熟为所有者的结果。当能取所取的境消失，穷尽法性时，即使被众多刽子手包围，也没有恐惧和不安的意义，也是由此而领悟的。第三，考察去处和去者。无论内外情器、显空有无等任何一方，考察所去的境，因为没有找到去处，所以对果产生希望和恐惧的念头就会消失。如果找到去处，也必须知道去者的容貌等特征，因此进行考察。
English
Its own nature must be examined. When examined in this way, the grasping and the grasped, which appear as the place of searching and the searcher, are without place, without support, unspeakable, unthinkable, and inexpressible. If all attachments are abandoned, then in that instant, one is completely open and abides in that state. This is when one comprehends the meaning of the groundless, rootless, unborn Dharmakaya. As the Prasangika Madhyamaka says, "Because I have no assertions, I have no faults." One reaches this state. And the way to reach this state is not like those who today pride themselves on holding this view, who establish it with the wisdom of conceptual thought, but rather it is reached through seeing the meaning of the Dharmata of the self-existing Great Perfection, I say. Second, examine the place and the abider. This mind, if it now arises outwardly, is the external object; if it arises inwardly, it is the internal body. If one examines where it abides in these external, internal, upper, lower, front, back, etc., and if one sees a place of abiding, then the false root of speculation and questioning about its shape, color, function, etc., will disappear. If one does not see it anywhere, either internally or externally, and when one examines the abider, even if the Alaya-vijnana of Kunji slightly appears as self-luminous and truly existent, it is close to the falsity of Cittamātra. Here, the mind has no reason, like writing letters on water, they disappear without a trace in their own place, or like grasping at water when a boat sinks, in the moment of searching for a place, the searcher himself disappears, thus it is determined that the agent of abiding is separated from identification, and this is the meaning of comprehending the unceasing Nirmanakaya. In the present moment, on the three doors (967) such as being pierced by thorns, the signs of feeling arising from the root of perception, wherever they appear, seem to exist there. This is caused by the Skandha of Formation as the cause, by the suddenly arising conceptual thought as the condition, and by the mind clinging to the object of grasping, it ripens as the fruit of the owner. When the object of grasping and the grasped disappears, and the Dharmata is exhausted, even if surrounded by many executioners, there is no fear or anxiety, and this meaning is also understood through this. Third, examine the place of going and the goer. No matter which direction, internal or external, container and contents, appearance and emptiness, existence and non-existence, etc., when one examines the object of going, because one does not find a place to go, the thought of clinging to hope and fear for the result will disappear. If one finds a place to go, one must also know the characteristics of the goer's appearance, etc., therefore, examine.