Tibetan
་ཉི་ཚེ་བར་འབྱམས། ཅི་ཞིག་ན་འཆི་འཕོས་ནས་སྲིད་པ་ཕྱི་མའི་སྡུག་བསྔལ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བའི་འདབ་ཆགས་ངེས་པར་ས་ལ་བབས་པ་བཞིན་ངེས་མེད་དུ་མྱོང་ན་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་ཡིད་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཚང་རེ་ཆེ་སྟེ། སློབ་སྤྲིང་ལས། སྡུག་བསྔལ་མེ་ཚོགས་ཕུང་པོས་འཇིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་འདིར། སྐྱེ་བོ་བདེ་སྙམས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་གང་། །དེ་ནི་གཤིན་རྗེའི་ཁ་ཡང་འབྱེད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མནའི་ལྗོན་ཤིང་ས་བོན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་ལྷ་མིན་རྣམས་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་བས་ཀྱང་དཔལ་ཚེ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། ལྷ་མིན་དག་ནའང་རང་བཞིན་གྱིས་ལྷ་ (༧༨༤)ཡི་དཔལ་ལ་སྡང་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ། །དེ་དག་བློ་དང་ལྡན་ནའང་འགྲོ་བ་ཡི། །སྒྲུབ་པས་བདེན་པ་མཐོང་བ་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་སྐྱིད་པ་དང་འབྱོར་བ་མཐོང་ནས། ཁོང་ཁྲོ་དང་ཕྲག་དོག་གི་མེས་གདུངས་ནས་ལྷ་དང་འཐབས་པའི་ཚེ་གཡུལ་ངོར། རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་དང་། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པས་མགོ་དང་ཡན་ལག་གཅོད་ཅིང་། སྲོག་འགག །ལུས་ཤིན་ཏུ་སྣང་བ་དང་། འཆི་བ་ལ་ཐུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པས་མནར་རོ། །གལ་ཏེ་བློ་དང་ལྡན་པ་དག་ཡོད་ཀྱང་སྒྲིབ་པའི་དབང་གིས་ཉན་ཐོས་རང་གི་མཐོང་ལམ་མི་ཐོབ་པས་བདེན་པ་མི་མཐོང་ཞེས་བཤད་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་སུ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་ (༧༨༥)མྱུར་བ་ཉིད་དུ་དམ་པའི་ཆོས་མཛོད་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་འཁར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་མེད་ཅིང་དོས་དྲག་པ་གཅིག་ནས་ཐར་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འཇུད་པ་ཟོ་ཆུའི་ཁྱུད་མོའམ། བུམ་ནང་གི་བུང་བ་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། སློབ་སྤྲིང་ལས། གང་ཞིག་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོར་རྟག་ཏུ་འཁོར་འགྱུར་བའི། །ནང་དུ་ཞུགས་ནས་བལྟི་བ་ཙམ་ལ་བདེར་སེམས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་དབང་མེད་རིམ་གྱིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ། །འགྲོ་བ་མཉམ་དང་མི་མཉམ་ཀུན་ཏུ་འཁྱམས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ངན་འགྲོའི་གནས་དང་རིགས་དྲུག་ཐུན་མོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྐྱོབས་པས་ཨའུ་ཅི་མོད་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འདུལ་བ་ལུང་ལས། ངས་ནི་ཁྱོད་ལ་ཐར་བའི་ལམ་བསྟན་གྱི། །ཐར་བ་རང་ལ་རག་ལས་བརྩོན་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་པས་རང་ཅག་རྣམས་བླང་དོར་ལ་རྨོངས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བར་ (༧༨༦)གཤེགས་པས་ཐབས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཐར་པའི་ལམ་བསྟན་པ་ཙམ་ལས། འཁོར་བ་དང་ངན་སོང
Chinese
短暂地散布。为什么呢？因为死后，来世的痛苦就像在天空飞翔的鸟儿必定会落到地上一样，无可避免地要经历，如果对暂时的安乐抱有信心，那就太不完整了。如《劝学书》中所说：“痛苦的火焰堆积如山，令人恐惧的这个世间，有人却自以为快乐，显露出傲慢，这实际上是敞开了阎罗王的嘴巴，这是来世的树木的种子。”这样说。另外，对于非天来说，痛苦更加严重。如《亲友书》中所说：“非天虽然天生憎恨天（784）的荣耀，心中却有极大的痛苦。他们虽然有智慧，却无法通过修行看到真谛。”他们看到三十三天（指欲界六天中的忉利天）的快乐和财富，被愤怒和嫉妒的火焰所煎熬，与天人战斗时，在战场上，用金刚杵、箭、轮等各种武器砍断头和四肢，生命终结，身体非常痛苦，被面临死亡的难以忍受的痛苦所折磨。即使有智慧的人，也因业障的缘故，无法获得声闻缘觉的见道，所以说他们看不到真谛，但在大乘的观点中，并非如此，（785）而是迅速地成为殊胜的法藏。如是说。因此，轮回的痛苦是无边无际且沉重的，刚从一种痛苦中解脱，又陷入另一种痛苦，就像从桶里舀水一样，或者像瓶子里的蜜蜂一样，本质上只有痛苦。如《劝学书》中所说：“无论谁，如果总是沉溺于轮回的漩涡中，进入其中，只觉得中心是安乐，那他必定会不由自主地逐渐在成百上千的，平等和不平等的众生中漂泊。”这样说。那么，难道不是因为佛陀救度了恶趣的处境和六道众生的共同痛苦，所以才觉得足够了吗？并非如此。如《律藏》中所说：“我只是为你指明了解脱的道路，解脱取决于你自己，努力吧。”因为我们对取舍一无所知，所以善逝（786）只是通过多种方法指明了解脱的道路，而无法从轮回和恶趣中
English
It spreads out in a fleeting manner. Why is that? Because after death, the suffering of the next life is like a bird flying in the sky that will inevitably land on the ground, it is inevitable to experience. If one places trust in temporary happiness, it is a great incompleteness. As it says in the "Letter of Exhortation": "In this world, fearful of the mass of suffering's flames, whoever, thinking they are happy, displays pride, that is actually opening the mouth of Yama, that is the seed of the tree of the next life." Furthermore, for the Asuras, the suffering is even greater. As it says in the "Friendly Letter": "Even the Asuras, by nature, hate the glory of the gods (784), so they have great mental suffering. Although they have intelligence, they do not see the truth through practice." Seeing the happiness and wealth of the Thirty-Three (referring to the Trayastrimsa heaven of the desire realm), tormented by the fire of anger and jealousy, when they fight with the gods, on the battlefield, with various weapons such as vajras, arrows, and wheels, they cut off heads and limbs, life ends, the body is extremely painful, and they are tormented by the unbearable suffering of facing death. Even if there are intelligent ones, due to the power of obscurations, they cannot attain the path of seeing of the Hearers and Solitary Realizers, so it is said that they do not see the truth, but in the view of the Great Vehicle, it is not like that, (785) but rather quickly becomes a supreme treasury of Dharma. Thus it is said. Therefore, the suffering of samsara is boundless and heavy, and having escaped from one suffering, one falls into another, like scooping water from a bucket, or like a bee in a bottle, its nature is only suffering. As it says in the "Letter of Exhortation": "Whoever is always immersed in the whirlpool of samsara, entering into it, only feels that the center is happiness, then he will inevitably, involuntarily, gradually wander among hundreds and thousands of equal and unequal beings." Thus it is said. So, isn't it because the Buddha saves all the common suffering of the evil realms and the six types of beings that it feels sufficient? It is not like that. As it says in the "Vinaya Sutra": "I only show you the path to liberation, liberation depends on yourself, strive!" Because we are ignorant of what to accept and reject, the Sugata (786) only shows the path to liberation through various means, but cannot save us from samsara and the evil realms.