Chinese
不观勤作之心性，果于道用乃法尔。 根风心息止，出息有戏论，阿努之宗判然断。 离相之法身，视现世为天身之歧途， 执著于闻声为咒之妄念者，此不见于嘛哈瑜伽之道。 于普贤之证悟中，立八乘心之宗义之篇，第一。 嗟呼！我之自性大圆满中，轮回涅槃诸法离断证而圆满。 口诀要义皆为自解脱大圆满，见之要义皆为常断无有而圆满。 修道之路皆为无勤作而圆满，行之诸法皆为无禁行而圆满。 果之体性离意愿而圆满，圆满。（681） 嗡（藏文：འུྃ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）亦仅为分别假立而已。 诸法皆之体性菩提心，诸佛之意亦菩提心， 一切有情之命亦菩提心，菩提心无世俗胜义。 莫言无而广布空性，莫执有而以常执养心， 莫执莫舍，任运离念之界，离思离戏之空。 我无造作之分别，故善恶业及果永尽。 天咒三摩地有何用？非修成之佛。 我之自性广大周遍，以地道行之岂能见？ 故莫为希忧所缚，安住于善见之勇悍与解脱。 出于甚深禅定之鞘，安住于此，安住于如鸟笼之行仪。 转为大果之（682）希忧，安住于此， 超越修与不修之念，于界中消逝做与不做之算计。 超越空与不空之菩提心，于本初之空，舍有与无之边。 于不可言思议之觉性，具无执对治之命根， 赤裸寂静，自解脱原始之性，离勤作诸戏论之空。 安住于无有三时兴衰之当下，于普贤之证悟中， 示现大圆满本初解脱任运安住之篇，第二。嗟呼！如是离断证
English
Without observing the effort of the mind, the result becomes the path by its very nature. The root winds and mind rest, exhaling with elaboration, the tenets of Anu are decisively severed. In the mind itself, which is devoid of characteristics, the misconception of viewing phenomena as divine forms, and the clinging to the notion of hearing sounds as mantras, are not seen by the path of Maha Yoga. From the realization of Kuntuzangpo, the chapter on establishing the tenets of the eight vehicles of mind, the first. Kyeho! In my own nature, the Great Perfection, samsara and nirvana, all phenomena are perfected, free from abandonment and attainment. The key points of the instructions are perfected as the Great Self-Liberation, the key points of the view are perfected as being without permanence or annihilation. The paths of meditation are perfected without effort, the practices are perfected without prohibition or permission. The essence of the result is perfected, free from wishful thinking. Perfection. (681) Oṃ (藏文：འུྃ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡) is merely a conceptual designation. The essence of all phenomena is Bodhicitta, the heart of all Buddhas is also Bodhicitta, the life force of all sentient beings is also Bodhicitta. In Bodhicitta, there is no conventional or ultimate. Do not spread emptiness by saying "non-existent," do not nourish the mind with permanence by grasping at "existent." Without grasping or abandoning, the spontaneously liberated sphere beyond mind, the space free from thought and elaboration. Because I am without artificial conceptualization, virtuous and non-virtuous actions and results are completely exhausted. What is the use of deities, mantras, and samadhi? Buddhahood is not attained through accomplishment. In my own nature, the Great All-Pervading, how can it be seen by traversing grounds and paths? Therefore, without being bound by hopes and fears, rest in the boldness and freedom of a good view. Emerge from the sheath of profound meditation, rest in it, rest in the guise of a birdcage of conduct. Transform hopes and fears into the Great Result (682), rest in it. Transcending meditation and non-meditation, in the state of mindfulness, the calculation of what to do and not to do vanishes into space. Bodhicitta, transcending emptiness and non-emptiness, in the primordial space, abandoning the sides of existence and non-existence. In the awareness that is beyond speech, thought, and expression, possessing the life-force of non-attachment as an antidote, naked, still, the nature of original self-liberation, the space free from effort and all elaboration. Abiding in the present, without increase or decrease in the three times, in the realization of Kuntuzangpo, the chapter on demonstrating the Great Perfection, original liberation, spontaneous abiding, the second. Kyeho! Thus, free from abandonment and attainment.
Tibetan
ལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས བདེ་བར་གཤེགས་པ་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན རྒྱུད་ལ་གནས་ཀྱང་བཅོས་མའི་གཟེབ་ཀྱིས་བཅིངས ཇི་ལྟར་བསྒོམས་བཞིན་སྙིང་པོའི་དོན་ལ་སྒྲིབས རྩ་བྲལ་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ ཤེས་བྱ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས གཟུགས་མེད་གཟུགས་སུ་བཅོས་པ་ཇི་བཞིན་དུ རྣལ་མའི་དོན་ལས་གཡེལ་བ་ཉོན་རེ་མོངས འགའ་ (༦༨༣)འུྃ ཞིག་དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུ་ཆད་པའི་རྗེས ཆེད་འཛིན་གཉེན་པོས་བསླད་པའི་སྟོང་སྒོམ་གཟུགས འབད་པས་གཅུར་གྱིས་བསྒོམ་པས་ཨ་ཐང་ཆད སྲོག་རྩར་ལས་རླུང་འཇུག་པའི་གེགས་སུ་ཆེ ལ་ལ་རྣལ་མའི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བཞིན རྣལ་མའི་ཚིག་གིས་བསླུས་པའི་ལུང་མ་བསྟན དྲན་བསམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཏི་མུག་ལ སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་འཛིན་པ་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ ཁ་ཅིག་འགྱུ་དྲན་སེམས་སུ་ཤེས་པའི་བློས དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུའི་ཕྱི་ལ་རྣམ་རྟོག་ཅིང་ སྐྱེ་འགག་གྲངས་སུ་འདེབས་པའི་བསམ་གཏན་དེས ལོ་བརྒྱར་བསྒོམས་ཀྱང་འཁྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་འཕྱན ཕལ་ཆེར་རྩོལ་སྒྲུབ་ཁོ་ན་དགྲར་ལངས་ཏེ བསྒོམས་ན་མི་བདེ་སྣ་ཚོགས་ཟུག་རྡུ་ལྡང་ མ་བསྒོམས་རང་ངོ་མ་ཤེས་འཁྲུལ་པར་འབྱམས དེས་ཀྱང་མ་བཅོས་རྣལ་མའི་དོན་ལ་གཡེལ ཀྱཻ་ཧོ དེ་ཀུན་སོ་སྐྱེའི་ཉམས་ལས་མི་འདའ་བས ད་ནི་སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་གཉིས་ཀའི་བློ བཅོས་མའི་རྣམ་ (༦༨༤)རྟོག་ཡིན་པར་ངེས་བྱས་ཏེ ད་ལྟའི་སེམས་ལ་བསྒྱུར་བཀོད་མེད་པར་ཞོག དེ་ཡང་འདུ་བྱེད་བློ་ཡིས་འཚོལ་འཕྲོ་དང་། །བཏང་བཞག་ཆེད་འཛིན་མཐའ་དག་སྤངས་བྱས་ནས ཐང་ཀའི་ཤེས་པ་རྩིས་མེད་རང་ཡན་འདི བཅས་བཅོས་ཕྲི་བསྣན་སྤངས་ལ་རང་སོར་ཞོག དེ་ཚེ་མཚན་མའི་རྣམ་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡང་ གང་ཤར་མི་ལྟ་ཤར་མཁན་ངོས་བཟུང་ལ སྤང་ལ་བེ་ཕུར་བཏབ་པ་ཇི་བཞིན་དུ ཤེས་རིག་རང་ཚོ་བཟུང་བ་གནད་དུ་ཟབ ཇི་ལྟར་གཤིས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་རྗེན་བ་ལ འགྲོ་འོང་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པར་གནས་ན་ཡང་ དེར་འཛིན་གཉེན་པོའི་གཟེབ་དང་མ་བྲལ་ན ཡིད་དཔྱོད་ཐེག་པའི་གནས་ལུགས་དག་ཏུ་གོལ དེ་ཕྱིར་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀུན རྣལ་མའི་དོན་ལ་བློ་ཡི་སྤུན་པ་སྟེ དྲན་འཛིན་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་དབྱིངས་སུ་ནུབ ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་མེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན སྤྲོ་བསྡུ་བསལ་བཞག་མེད་པའི་རང་ཡན་པ འབད་རྩོལ་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས བསམ་དང་བསམ་བྱེད་མེད་པའི་གཏེར་ཆེན་པོ (༦༨༥)འུྃ གདོད་ནས་སངས་རྒྱས་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ འདོད་པ་ཡེ་ནས་ཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན འཁོར་བའི་རྩ་བ་རུལ་བའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི ཉ་ང
Chinese
觉性菩提心，如来藏识之精要， 虽住于相续，然为造作之匣所缚。 如何修习，亦为精要之义所障蔽， 于离根无性之法性， 妄立能知生灭， 犹如无形作形， 远离真实之义，徒增忧恼。 啊吽，忆念思虑断绝之后， 以分别执著染污之空性观， 勤奋修习，徒劳无功， 于命脉中入业气，是为大障。 虽未见真实之体性， 然为真实之语所欺诳之授记， 于忆念思虑隐没之愚痴中， 执为禅修之体性，是为大谬。 有者以流转之念为心， 于忆念思虑之外生起分别， 数算生灭之禅定， 纵经百年修习，亦漂流于错谬之轮。 大多以勤作苦行为敌， 修习则生种种不适之苦， 不修习则不识自性，漂流于错谬之中， 亦远离未造作之真实义。 嗟呼！此皆未离凡夫之行， 今当了知修与不修之念， 皆为造作之分别， 安住于当下之心，不作改造。 亦当舍弃以作意寻伺， 以及放下执取等一切边执， 如唐卡之觉性，不作计较，任其自然， 舍弃增减损益等造作，安住于自性之中。 尔时，无论显现何种相之分别念， 不观其所显现，而认知显现者， 如于草地系缚山羊， 把握觉性之自力，至为重要。 如是，于本然之状态中， 虽无来去增减而安住， 然若未离执取分别之匣， 则误入意识思辨之境地。 是故，见修行之名相， 皆为真实义之绊脚石， 忆持勤作之对治消融于法界， 具足无散乱与不散乱之威仪， 具足无收放舍置之任运自如， 超越一切勤作戏论之法界， 无思无念之大宝藏。 啊吽，了知本初无成佛， 是为欲念本自穷尽之法性， 具足轮回之根腐烂之特征。