Tibetan
མི་འབྲལ་བའི་བརྡར་པདྨ་འདབ་བཞི་ལ་གསང་བའི་ཡུམ་བཞིར་བསྟན་པ་ནི། ཤར་དུ་རྗེ་བཙུན་སྒྲོལ་དཀར་གཡས་མཆོག་སྦྱིན་གྱིས་ཨུཏྤལ་དང་། གཡོན་མཉམ་གཞག་གི་སྟེང་ན་ཚེ་བུམ་ཅན་སེམས་སྐྱིལ་གྱིས་ཟླ་གདན་ལ་བཞུགས་པ། ལྷོར་ལྷ་མོ་འོད་ཟེར་ཅན་སྐུ་མདོག་སེར་མོ་ཟུར་ཞལ་ཞི་མ་ཁྲོ་གཙོ་བོ་ལ་གྱེན་དུ་ཕྱོགས་པ། གཡས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་ཅིང་གཡོན་ཉི་ ()ཟླའི་ཞགས་པ་གདེངས་པ། ཞབས་གཡོན་བསྐུམ་ཞིང་གཡས་བརྐྱངས་པའི་དོར་སྟབས་ཅན། ནུབ་ཏུ་ཀུ་རུ་ཀུ་ལླེ་དམར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞིའི་རྩ་ཕྱག་པདྨའི་མདའ་གཞུ་བཀང་ཞིང་། གཡས་འོག་པདྨའི་ལྕགས་ཀྱུ། གཡོན་འོག་པདྨའི་ཞགས་པ། ཞབས་གཡས་བསྐུམ་པའི་རྟིང་པ་བྷ་ག་ལ་གཏད་ཅིང་གཡོན་པས་ཨུ་མའི་ནུ་མ་བརྫིས་པ། སྟག་ཤམ་དང་རུས་པའི་རྒྱན་དྲུག །པདྨའི་ཕྲེང་བ་ལུས་ཚད་དང་མཉམ་པའི་རྒྱན། བྱང་དུ་ནོར་རྒྱུན་མ་ལྗང་གུ་གཏེར་བུམ་ལུད་པའི་སྟེང་ན། ཞབས་གཉིས་མཉམ་པའི་སྟབས་ཀྱིས་བཞེངས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཅན། ཕྱག་གཡས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང་། གཡོན་འདོད་འབྱུང་གི་ནེའུ་ལེ་དཀུར་བརྟེན་པ། སྒོ་བཞིར་པད་ཉི་རུ་ཏྲའི་གདན་ལ་ལས་བཞིའི་ཁ་དོག་དང་མཐུན་པའི་རྟ་མགྲིན་སྡེ་བཞི་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་གར་དགུའི་རོལ་པས་འཇིགས་ཚུལ་རྡམས་པ་ལས་རྡུར་ཁྲོད་གྱི་ཆས་བརྒྱད་རྫོགས་པ། ཁྱམས་ཀྱི་ཆ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་ ()རིག་པ་འཛིན་པ་དང་དཔའ་བོ་ཌཱཀྐི་དམ་ཅན་རྒྱ་མཚོའི་ཚོགས་ཏེ་མདོར་ན་ས་དང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་རྣམས་སྤྲིན་ཕུང་གཏིབས་པ་ལྟར་བཞུགས་པ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐུ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་འཇའ་ཚོན་བཞིན་དུ་སྣང་། སྣང་བཞིན་དུ་སྟོང་། སྟོང་བཞིན་དུ་གསལ་ལ་སྒྲིབ་གཡོགས་དང་བྲལ་བའི་སྤྱི་མགྲིན་སྙིང་ག་གསུམ་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཨོཾ་ཨཱཧཱུྃ་གི་རྣམ་པས་མཚན་པ་ནི་ཐ་མལ་གྱི་སྒོ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དུ་བསྒྲུབ་ཅིང་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཟབ་མོ་སྟེ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ཟབ་ཞི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་དམ་པ་མཆོག་དང་། སྤྲུལ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་ཞིང་གི་མཆོག་རི་བོ་པོ་ཏ་ལ། ས་དང་ལམ་དང་ ()རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་རྣམས་ཀྱི་མཚོན་དོན་གནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས། ཡུལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བ
Chinese
为了表示不分离，以四瓣莲花象征四位秘密明妃：东方是至尊度母，右手施胜印持乌巴拉花，左手禅定印上持长寿宝瓶，以菩萨坐姿安住于月轮之上。南方是光芒天女，身色黄色，面带微笑又略带忿怒，头向上扬。右手持如意宝于胸前，左手高举日月绳索。左腿蜷起，右腿伸展，呈舞立姿。西方是咕噜咕咧佛母，红色，一面四臂，主臂拉满莲花弓箭，右下方手持莲花铁钩，左下方手持莲花绳索。右腿蜷起，脚跟抵住莲花座，左腿踩着乌玛女神的乳房。身着虎皮裙和六种骨饰，佩戴与身量相等的莲花鬘。北方是财续母，绿色，站在溢满珍宝的宝瓶上，双足并立，佩戴珍宝饰品。右手持如意宝，左手扶着吐宝鼬鼠。四门处，在莲花日轮茹扎的座垫上，是与四种事业颜色相应的马头明王四部众，手持弯刀和颅骨碗，以九种舞姿的姿态展现威慑，身着八种尸林装束。外院部分，有诸佛和菩萨、持明者和勇士空行母、护法神等如海会众，总而言之，具备圆满地道功德的大乘僧众如乌云般密集安住。如此，所有誓言的坛城，其身显现而自性空，如彩虹般显现，显现即是空性，空性即是光明，远离遮蔽和覆盖，在共同喉间心间三处，以（藏文：ཨོཾ་ཨཱཧཱུྃ，梵文天城体：ओṃ आः हूँ，梵文罗马拟音：oṃ āḥ hūṃ，汉语字面意思：嗡啊吽）的形象，象征着诸佛的身语意智慧金刚自性，是将庸常的三门转化为三金刚，是圆满具足基道果功德的甚深缘起。从中放射出光芒，照耀自性本住的处所，即远离戏论的寂静深邃法界，以及以幻化般的化身调伏众生的殊胜刹土普陀山。以及象征着地道和解脱之门的三十个二处、二十四个圣地、八大尸陀林。
English
To indicate non-separation, the four petals of the lotus represent the four secret consorts: In the east is Jetsun Drolkar (Noble Tara), with her right hand in the supreme mudra of generosity holding an utpala flower, and her left hand in the mudra of meditation holding a vase of longevity, seated in the posture of ease on a moon cushion. In the south is the goddess Özer Chenma (Marici), with a yellow complexion, a slightly wrathful yet peaceful face, and her head tilted upwards. Her right hand holds a wish-fulfilling jewel at her heart, and her left hand raises a lasso of the sun and moon. Her left leg is bent, and her right leg is extended in a dancing posture. In the west is Kurukulle, red in color, with one face and four arms, the main arms drawing a lotus bow and arrow, the lower right hand holding a lotus hook, and the lower left hand holding a lotus lasso. Her right leg is bent, with her heel touching the bhaga, and her left leg is pressing on Uma's breast. She wears a tiger skin skirt and six bone ornaments, and a lotus garland equal to her body size. In the north is Norgyunma (Vasudhara), green in color, standing on a vase overflowing with treasures, with both feet together, adorned with precious ornaments. Her right hand holds a wish-fulfilling jewel, and her left hand leans on a mongoose that produces desires. At the four gates, on lotus-sun-Rudra cushions, are the four classes of Hayagriva, corresponding to the colors of the four activities, holding curved knives and skull cups, displaying a terrifying demeanor with the nine dances, and complete with the eight charnel ground adornments. In the outer courtyard, there are Buddhas and Bodhisattvas, Vidyadharas and Dakas, Dharma protectors, and a vast ocean of beings, in short, the Sangha Jewel of the Great Vehicle, complete with the qualities of ground and path, abiding like a dense cloud. Thus, all the mandalas of samaya, their forms appear but are empty of inherent existence, appearing like rainbows. Appearance is emptiness, and emptiness is clarity, free from obscurations and coverings. In the three places of the common throat, heart, and navel, marked by the forms of (Tibetan: ཨོཾ་ཨཱཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: ओṃ आः हूँ, Sanskrit Romanization: oṃ āḥ hūṃ, Chinese literal meaning: 嗡啊吽), symbolizing the body, speech, mind, and wisdom Vajra nature of all Buddhas, transforming the ordinary three doors into the three Vajras, is the profound dependent arising that completely fulfills the qualities of the ground, path, and fruition. From this, rays of light emanate, illuminating the place of inherent abiding, the supreme and sacred realm of profound peace, free from elaboration, and the supreme field of Tushita, where emanations like illusions tame beings. And the thirty-two places, the twenty-four countries, and the eight great charnel grounds, which symbolize the doors of ground, path, and liberation.
Tibetan
རྒྱད་ལ་སོགས་པ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཛྲ་ས་མཱ་ཛ ཞེས་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་སྒྲས་སྤྱན་འདྲེན་པར་བསྐུལ་བའོ། །གཉིས་པ་སྤྱན་དྲང་བའི་དོན། སྤྱན་འདྲེན་ཡུལ་གྱི་ཞིང་ཁམས་དེ་དག་རང་རྒྱུད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་དངོས་པོར་བལྟ་བ་ལ་གོམས་པས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་རྐྱེན་དང་འདུན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་སླད་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྲི་ཞུ་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་སྤྱན་འདྲེན་པ་ནི། ཧྲཱི༔ ནུབ་ཕྱོགས་བདེ་ཆེན་སོགས་སྤོས་རོལ་གདུང་དབྱངས་དང་བསྟུན་སྟེ་དྲངས་པས། བླ་མ་ཡི་དམ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་དང་བཅེས་པ་ནམ་མཁའ་ཁངས་པར་བྱོན་ནས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲེས་པར་བལྟའོ། །གསུམ་པ་བཞུགས་གསོལ་གྱི་དོན། ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོའི་བདེན་པ་གཟིགས་ ()པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྤྱན་འདྲེན་ལ་སོགས་པའང་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ཞིག་ལས་ཆོས་ཅན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་ཅིང་། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་གྲོལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཤེགས་བྱོན་བཞུགས་གསོལ་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མི་མངའ་ཡང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཁམས་ཀྱི་དག་བྱ་གཉིས་སྣང་གློ་བུར་བ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་སྦྱང་ཕྱིར་གདོད་ནས་དམ་ཡེ་གཉིས་མེད་རྣམ་བྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་ངེས་པ་རྙེད་པའི་བློ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ལ་བཞུགས་གསོལ་གྱི་སྒྲས་བསྙད་པའོ། །བཞི་པ་ཕྱག་འཚལ་གྱི་དོན། ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པར་བཅོམ་ཞིང་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་བ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་བརྡ་ཕྱག་སྙིང་རྗེའི་གར་གྱི་རྣམ་འགྱུར་དང་ལྡན་པ་འཕྲུལ་དགའི་ ()ལྷ་རྣམས་རང་གི་སྤྲུལ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་རང་གིས་སྤྱོད་པ་བཞིན་དུ་འཚལ་ཡུལ་དང་འཚལ་བྱ་ལ་བཟང་ངན་དུ་བལྟ་བའི་བླང་དོར་ལས་འདས་ཤིང་། ལྷ་དང་རང་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་རྟོགས་པའི་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕྱག་གི་ངེས་ཚིག་བྱས་པའོ། །ལྔ་པ་མཆོད་པའི་དོན། དངོས་བཤམས་ཀྱི་དམིགས་རྟེན་ཙམ་དུ་བྱས་ནས་ཡིད་སྤྲུལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣམ་རོལ་ཉེར་སྤྱོད་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་འདོད་ཡོན་གྱི་ལྷ་མོ་ལྔ། ལྷ་དང་མིའི་ཡུལ་ལྗོངས་དང་སྐྱེས་ཚལ་ཁང་བཟང་དང་རྒྱུན་གོས་ལ་སོགས་པའི་འཇིག
Chinese
从仪轨等开始，以“班杂萨玛扎 (藏文：བཛྲ་ས་མཱ་ཛ，梵文天城体：वज्रसमाज，梵文罗马拟音：vajrasamāja，汉语字面意思：金刚会)”的伟大的金刚誓言之声，劝请迎请。第二是迎请的意义。虽然迎请处的净土并非真实存在于自相续中，但由于凡夫俗子习惯于将事物视为实有，因此诸法的法性也依赖于因缘和愿望而行，为了获得两种成就，依顺世间的礼仪而进行迎请。 舍 (藏文：ཧྲཱི，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉语字面意思：大种生)！西方极乐世界等，伴随着香、乐器和哀婉的歌声进行迎请。观想上师、本尊、佛、菩萨的众眷如云般降临虚空，与誓言的坛城融为一体。第三是安住祈请的意义。对于证悟甚深法性真谛的圣者们来说，迎请等也只是名言安立，并没有对治法，对于法性自性解脱的慈悲智慧坛城来说，虽然没有降临、往来、安住祈请等，但为了清净如来藏自性中由二取分别念所产生的垢染，为了稳固从本以来就已证悟的，证悟为本初誓言智慧无二无别的自性，而以安住祈请之名来表达。第四是顶礼的意义。断尽烦恼障和所知障二障，具足二种清净的佛陀圣众，以大悲为自性的诸佛，也是为了表示证悟了远离自生智慧的错乱，而以慈悲之舞的姿态来表达顶礼，如同化乐天 (藏文：འཕྲུལ་དགའི，) 的诸神享用自己的化身受用一样，对于顶礼处和顶礼者，超越了以好坏来区分的取舍，生起证悟到本尊和自己俱生之智的定解，这就是顶礼的意义。第五是供养的意义。仅仅将实际陈设作为观修的所缘，以意幻化现普贤菩萨的等持之行相，五种妙欲，以及色金刚母等五种欲妙天女，以及天人和人间的国土、花园、宫殿和常服等世间
English
From the tantras and so on, with the great Vajra Samaja (Tibetan: བཛྲ་ས་མཱ་ཛ，Sanskrit Devanagari: वज्रसमाज，Sanskrit Romanization: vajrasamāja, literal Chinese meaning: Diamond Assembly) vow sound, urging the invitation. Second is the meaning of inviting. Although the pure lands to be invited are not truly established in one's own mindstream, because ordinary beings are accustomed to seeing things as real, the nature of phenomena also depends on following conditions and desires. In order to obtain two kinds of accomplishments, the invitation is made in accordance with worldly etiquette. Hrih (藏文：ཧྲཱི，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，literal Chinese meaning: Great Seed)! The Western Sukhavati and so on, are invited with incense, music, and mournful songs. Visualize the assembly of gurus, yidams, Buddhas, and Bodhisattvas descending like clouds in the sky, merging with the mandala of vows. Third is the meaning of requesting to be seated. For the noble ones who have realized the profound truth of Dharma, invitation and so on are merely nominal establishments, without any object of Dharma. For the compassionate wisdom mandala of Dharma's self-liberation, although there is no such thing as descending, coming, going, staying, or requesting to be seated, in order to purify the defilements of dualistic grasping arising from the Tathagatagarbha nature, in order to stabilize the wisdom of having realized from the beginning the inseparability of Samaya and Jnana, it is expressed by the name of requesting to be seated. Fourth is the meaning of prostration. The Buddhas and noble ones who have exhausted the two obscurations of afflictions and knowledge, and who possess two kinds of purity, the deities who are the embodiment of great compassion, also express the sign of realizing the non-delusion of self-arisen wisdom with the gesture of prostration in the form of compassionate dance, just as the gods of Paranirmitavasavarti (Tibetan: འཕྲུལ་དགའི) enjoy their own emanated enjoyment. For the place of prostration and the one who prostrates, transcending the acceptance and rejection of distinguishing between good and bad, generating the definite understanding of realizing that the deity and oneself are co-born, this is the meaning of prostration. Fifth is the meaning of offering. Merely taking the actual arrangement as the object of meditation, mentally transforming the conduct of Samantabhadra's samadhi, the five desirable objects, as well as the five desire goddesses such as Rupavajra and so on, as well as the lands, gardens, palaces, and regular clothes of gods and humans, and other worldly