Tibetan
་ལའང་སྒྲོག་བྱེད་པས། །ཐོས་སྒྲོག་ཉན་ཐོས་ཞེས་བྱ་ལ། །དགོས་པ་འཁོར་སྡུག་བསྔལ་ལས། །ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། །འབྲས་བུ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་ཀྱི། །དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །མདོ་སྡེ་བ་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ། །སྨྲ་བ་གཉིས་ལས་ཕྱི་བ་ནི། །རིགས་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འདི། །གཡག་རྔ་དང་ནི་ནེའུ་གསིང་ལྟར། །ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་སྣང་ན་ཡང་། །དོན་ལ་རྡུལ་ཕྲན་བསིལ་བུར་འདོད། །དེ་ཡང་གང་ཟག་གི་ནི་བདག། མེད་པར་སྨྲ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག། རྡུལ་ཕྲན་སྐད་ཅིག་ཡོད་པ་རུ། །ཁས་ལེན་བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པའི། །ཆོས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སྤང་བླང་དུ། །གོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་བྱ་ཞིང་། །ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱ་ལམ་བརྟེན་བྱ། །འགོག་པ་ཐོབ་བྱའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན། །སྤང་བྱ་བརྒྱ་ཕྲག་བཞི་དང་ནི། །བཅུ་བཞི་སྤངས་ནས་ཟད་པ་དང་། །མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་གྲོལ་བར་འདོད། །མདོ་སྡེ་བ་ནི་དམིགས་བྱའི་ཡུལ། །བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་བྱེད་ཀྱིས། །ཤེས་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཤེས་པས། །ཉོན་མོངས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཀུན། །སྤངས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་འདོད། །དེ་ཡང་གང་ཟག་བདག་མེད་ནི། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་དང་མཚུངས་ན་ཡང་། །ཆོས་ཁམས་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ འཕགས་སོ། །ལམ་ལྔ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ལ། །གཉིས་ཀས་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ན། །དུག་གསུམ་སྤྱི་ཡི་གཉེན་པོ་རུ། །བདག་མེད་པ་དང་སྒྱུ་མ་སྒོམ། །སོ་སོའི་གཉེན་པོར་འདོད་ཆགས་ལ། །མི་གཙང་བརྒྱད་དང་ཀེང་རུས་སྒོམ། །ཞེ་སྡང་ལ་ནི་བྱམས་པ་དང་། །གཏི་མུག་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ནི། །ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ལྡོག་ཉིད་སྒོམ་ཞིང་། །རྣམ་རྟོག་གཉེན་པོར་དབུགས་གྲངས་གཞལ། །བདག་མེད་དེ་ཡང་ཡུལ་དང་ནི། །ཡུལ་ཅན་འགག་པའི་མི་རྟོག་པ། །འགོག་པའི་ཅི་ཡང་མེད་པ་བསྒོམ། །ཐེག་པ་ཆེ་དང་གསང་སྔགས་སོ། །དེ་ཡི་བློ་ལ་མི་ཆུད་ཅིང་། །དཀར་པོ་རྣམ་པར་མཐོང་བ་སོགས། །དམན་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་བརྟེན་ནས། །རྒྱུན་ཞུགས་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་དང་། །ཕྱིར་མི་འོང་བ་དགྲ་བཅོམ་སྟེ། །རེ་རེར་གནས་པ་གཉིས་གཉིས་སུ། །ཕྱེ་བས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ཡི། །རིམ་པ་བརྒྱད་ཅེས་ཡོངས་གྲགས་ལ། །དེ་ཕྱིར་རིག་པ་རང་ཤར་ལས། །ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། །འཇུག་པའི་སྒོ་ནི་བདེན་པ་བཞི། །ཉན་ཐོས་སྤྱི་ཡི་འཇུག་སྒོའོ། །དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་འདོད་དེ། །བྱེ་བྲག་བ་དང་མདོ་སྡེ་བའོ། །བྱེ་བྲག་པ་ཡི་ལྟ་བ་ནི། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ། །གཡག་རྔ་ནེའུ་གསིང་ཚུལ་དུ་འདོད། །རང་གི་བློ་ཡིས་བལྟས་གྱུར་ན། །རྡུལ་དང་རྡུལ་ཕྲན་དག་ཏུ་འདོད། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་གཞིགས་ནས་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་ཡི་ལྟ་བ་ནི། །ཁ་ཏོན་བྱས་པའི་རང་བཞིན་དང་། །ཐོས་པ་བསམ་པ་སྒོམ་པ་གསུམ། །ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་བསྒོམས་པ་ཡིས། །ས་བཅུའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བར་འདོད། །ཉན་ཐོས་སྤྱི་ཡི་རྣམ་པ་ནི། །བདེན་པ་བཞི་སྒོམ་ཞིང་། །འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞིར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་སྒོམ་ལུགས་འིད་ལྟ་སྟེ། །འགོག་བསྒོམ་བར་འདོད་པ་ལ། །ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་ འདོད་པའོ། །འགོག་པ་སྒོམ་ལུགས་འདི་ལྟ་སྟེ། །ཕྱི་ཡི་འབྱུང་བ་འདི་དག་ལ། །མི་ཆགས་གནས་སུ་ཞུགས་ནས་ནི། །དང་པོ་ཟས་ལ་སྒོམ་པར་བྱེད། །ཟས་ལ་གོམས་པར་གྱུར་བ་དང་། །བསམ་གཏན་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་བྱེད་དོ། །བསམ་གཏན་མི་རྟོག་ཚིག་ཚུགས་སྒོམ། །རྒྱལ་བ་བྱམས་པའི་བསྟན་པ་ལ། །འབྲས་བུ་ཐོབ་བར་འདོད་པའོ། །ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། །ཟས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བྲལ་བ་དང་། །ཀུན་འབྱུང་རྒྱུན་ཐག་ཆོད་པར་འདོད། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གཉེར་པོར་སྒོམ། །ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའོ། །ས་ལམ་སྒོམ་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། །འདོད་ཆགས་གཉེན་པོར་སྒོམ་པ་དང་། །གཏི་མུག་གཉེན་པོར་སྒོམ་པ་དང་། །དེ་བཞིན་ལམ་གྱིས་སྒོམ་པ་ནི། །སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བར་འདོད་པའོ། །ལམ་གྱི་སྒོམ་ལུགས་འདི་ལྟ་སྟེ། །འདོད་ཆགས་དག་གི་གཉེན་པོ་རུ། །རང་གི་དཔྲལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། །ཀེང་རུས་དཀར་པོ་མཐེ་བོང་ཙམ། །དཀར་པོ་འདོད་ཆགས་སྒོམ་པ་ལས། །དེ་ལས་བསྐྱེད་ནས་མགོ་བོ་ཙམ། །དེ་ལས་ལུས་པོ་ཙམ་སྒོམ་སྟེ། །དེ་ནས་རང་གིས་མཐོང་ཡུལ་ཙམ། །དེ་ནས་ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒོམ། །དེ་ལྟར་སྟོང་གསུམ་དཀར་པོ་སྟེ། །དེ་ལྟར་དཀར་པོར་གོམས་གྱུར་ན། །འདོད་ཆགས་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བའོ། །གཏི་མུག་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བ་ནི། །རང་གི་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ཏུ་ཡང་། །མེ་དམར་གསལ་ལ་དངས་པ་ཅིག །བསྒོམས་པས་ཤེས་པ་གསལ་བ་དང་། །སེམས་ནི་སྟོང་པར་འདོད་པའོ། །དེས་ནི་གཏི་མུག་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་། །དེ་ལྟར་རྣམ་བཞི་བསྒོམས་པ་ཡིས། །འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞིར་ཐོབ་བོ། །འབྲས་བུ་བྷི་གང་ཞེ་ན། །འགོག་པ་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་ཐོབ་པ་སྟེ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ནས། །དེ་བཞིན་ས་བདུན་མན་ཆད་དོ། །ཀུན་འབྱུང་བསྒོམས་པའི་རང་ བཞིན་གྱིས། །ལན་ཅིག་ཕྱིར་མི་འོང་བ་ཐོབ། །ས་བརྒྱད་མན་ཆད་ཐོབ་པའོ། །ལམ་བསྒོམས་པ་ཡི་ཡོན་ཏན་གྱིས། །དགྲ་
Chinese
也进行宣说，因此称为听闻宣说者为声闻。所需是轮回痛苦中，必定解脱之法，果实为有余依和无余依的，获得阿罗汉果位。分类有两种，经部宗和分别部，前者是，理性和世俗谛，如同牦牛尾和孔雀翎，显现为一体，但实际上认为是微尘分离的。他们也说人无我，但也承认法我，微尘刹那存在。接受以四谛所包含的，法在因果取舍上，理解为痛苦应知，集应断，道应修，灭应证的方式。断除四百种应断，以及十四种后，证得灭尽和，不生的智慧，显现而解脱。经部宗所缘境，以四谛为所缘，以十二种智慧了知，断除八十八种烦恼，证悟智慧。他们也认为人无我，与分别部相同，但在法界方面，胜过一筹。在生起五道的次第上，两者都努力时，对于三种毒的共同对治，修无我和幻化。对于各自的对治，对于贪欲，修不净观八种和白骨观。对于嗔恨，修慈悲，对于愚痴，修十二缘起，顺行和逆行修习。对于分别念的对治，测量呼吸。无我，也是对于境和，有境灭尽的不作意，修习灭尽的无所有。大乘和密咒等，不在他们的智慧范围内，依靠白净显现等，下劣的佛，依靠预流果、一来果和，不来果、阿罗汉，每一个果位分为两种，因此被称为大士的，次第八种广为人知。因此，从觉性自生中，声闻乘如下所示：进入之门是四谛，是声闻共同的进入之门。分类认为有两种，分别是分别部和经部。分别部的观点是，对于蕴、界、处，牦牛尾
English
also proclaim, therefore, those who hear and proclaim are called Shravakas. The need is to liberate from the suffering of samsara, it is a Dharma that definitely liberates. The result is to attain the Arhat state with remainder and without remainder. There are two types of divisions, the Sutra School and the Vaibhashika. The former is that, reasoning and conventional truth, like a yak tail and a peacock feather, appear as one, but in reality, they are considered to be separate particles. They also say that there is no self of a person, but they also acknowledge the self of phenomena, that particles exist momentarily. Accepting what is contained in the Four Truths, understanding Dharma in terms of cause and effect, acceptance and rejection, understanding suffering as something to be known, origin as something to be abandoned, path as something to be relied upon, and cessation as something to be attained. After abandoning four hundred things to be abandoned, and fourteen, realizing the wisdom of cessation and non-arising, manifesting and liberating. The object of the Sutra School is, with the Four Truths as the object, knowing with twelve types of wisdom, abandoning all eighty-eight afflictions, and realizing wisdom. They also believe that there is no self of a person, which is the same as the Vaibhashika, but in terms of the realm of Dharma, they are superior in one aspect. In the order of generating the five paths, when both strive diligently, as a common antidote to the three poisons, meditate on no-self and illusion. For the respective antidotes, for attachment, meditate on the eight types of impurity and the skeleton. For hatred, cultivate loving-kindness, and for ignorance, cultivate the twelve links of dependent origination, practicing both forward and reverse order. As an antidote to conceptual thought, measure the breath. No-self, also is the non-attention to the cessation of objects and subjects, meditating on the non-existence of cessation. The Great Vehicle and Secret Mantra, etc., are not within their wisdom, relying on inferior Buddhas such as white appearance, relying on the stream-enterer, once-returner, and non-returner, Arhat, each fruit position is divided into two, therefore it is known as the eight stages of great beings. Therefore, from the self-arisen awareness, the Shravaka Vehicle is as follows: The gate of entry is the Four Truths, which is the common gate of entry for Shravakas. The divisions are considered to be two types, the Vaibhashika and the Sutra School. The view of the Vaibhashika is, for the aggregates, elements, and sources, the yak tail
Chinese
认为是微细之相。如果用自己的智慧观察，认为是尘和微尘。同样地，通过各种方式观察，修为空性。经部宗的观点是，通过念诵的自性，以及闻、思、修三者，修习三种智慧，认为可以获得十地之果。声闻乘共同的特点是，修习四谛，认为有四种果。这也是修习的方法，对于想要修习灭谛的人来说，想要断除集谛。灭谛的修习方法是这样的：对于这些外在的元素，进入不执着的状态，首先修习食物。一旦习惯了食物，就修习禅定和三摩地。修习无分别的禅定，在胜者弥勒的教法中，认为可以获得果位。断除集谛是这样的：脱离对食物的执着，认为可以断除集谛的相续。这也是修习嗔恨的对治法，断除一切烦恼。修习地道是这样的：修习贪欲的对治法，修习愚痴的对治法，同样地，通过道来修习，认为可以断除痛苦。道的修习方法是这样的：作为贪欲的对治法，在自己的额头中央，有一个拇指大小的白色骨骼。从修习白色贪欲开始，从那开始生起头那么大，从那开始修习身体那么大，然后修习自己所能看到的范围，然后修习一切所显现的。这样三千世界都是白色的，这样一旦习惯了白色，就可以断除贪欲的痛苦。断除愚痴的痛苦是：在自己的头顶上方，观想一个明亮而清晰的红色火焰，通过修习，智慧变得清晰，认为心是空性的。这样就可以断除愚痴的痛苦。这样通过修习四种方式，就可以获得四种果位。什么是四种果位呢？修习灭谛的果位是，获得入流果，从获得极喜地开始，直到七地以下。通过修习集谛的自性，获得一来果，获得八地以下。通过修习道的功德，
English
It is considered to be a subtle aspect. If observed with one's own wisdom, it is considered to be dust and particles. Similarly, by observing in various ways, one meditates on emptiness. The view of the Sutra School is that through the nature of recitation, and the three of hearing, contemplation, and meditation, by cultivating the three wisdoms, one believes that the fruits of the ten bhumis can be attained. The common characteristic of the Hearers is that they cultivate the four truths and believe that there are four fruits. This is also the method of cultivation; for those who want to cultivate cessation, they want to abandon the origin. The method of cultivating cessation is as follows: For these external elements, enter a state of non-attachment, and first cultivate food. Once one is accustomed to food, one cultivates dhyana and samadhi. Cultivate non-conceptual dhyana, and in the teachings of the Victorious Maitreya, it is believed that one can attain the fruit. Abandoning the origin is as follows: Separating from the perception of food, it is believed that the continuum of the origin can be severed. This is also cultivating the antidote to hatred, abandoning all afflictions. Cultivating the path is as follows: Cultivating the antidote to desire, cultivating the antidote to ignorance, and similarly, cultivating through the path, it is believed that suffering can be abandoned. The method of cultivating the path is as follows: As an antidote to desires, in the center of one's forehead, there is a white bone the size of a thumb. Starting from cultivating white desire, from that arises something the size of a head, from that one cultivates something the size of a body, and then one cultivates the range that one can see, and then one cultivates everything that appears. In this way, the three thousand worlds are white, and once one is accustomed to white in this way, one can abandon the suffering of desire. Abandoning the suffering of ignorance is: On the crown of one's head, visualize a bright and clear red flame, and through cultivation, wisdom becomes clear, and the mind is believed to be empty. In this way, one can abandon the suffering of ignorance. In this way, by cultivating in four ways, one can obtain four fruits. What are the four fruits? The fruit of cultivating cessation is to obtain the fruit of stream-entry, starting from obtaining the joy of the first bhumi, down to the seventh bhumi. Through the nature of cultivating the origin, one obtains the once-returner fruit, obtaining the eighth bhumi and below. Through the merit of cultivating the path,