Tibetan
ད་པས་ལྷས་བྱིན་ཕྲག་དོག་དང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲེགས་པའི་སྙིང་གི་ཚེར་མར་གྱུར་ཏེ། ལག་པ་གཡོན་པས་གླང་གི་གཉའ་ནས་བཟུང་། གཡས་པའི་ཐལ་མོས་བསྣུན་ནས་གླང་བསད་དེ་ཅི་གཞོན་ནུ་གྲུབ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་མ་གྱུར་བར་གླང་པོ་ཆེ་གང་གིས་སླད་དུ་འབུལ་ཞེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །དེར་གཅུང་མཛེས་དགའ་བོ་བྱུང་ནས་ལྷས་བྱིན་གྱི་དྲེགས་པ་དང་མཐུ་སད་པའི་ཕྱིར་མཇུག་མ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྒོ་ཁང་ནས་གོམ་བདུན་བོར་རོ། །ཕྱི་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བྱོན་ཏེ་གཉིས་ཀའི་མཐུ་སད་ཕྱིར་ཤིང་རྟ་ལས་མ་བབས་བཞིན་དུ་ཞབས་གཡས་ཀྱིས་མཐེ་བོས་མཇུག་མ་ནས་བཟུང་སྟེ་གྲོང་ཁྱེར་ལས་རྒྱང་གྲགས་ གཅིག་གི་སར་དོར་བས་ས་གཤོང་བུར་སོང་བ་དང་གླང་བོའི་གཤོང་དུ་གྲགས་ལ། དེར་དད་པ་ཅན་གྱིས་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ཤིང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟོད་དོ། །དེ་ནས་སྒྱུ་རྩལ་གྱི་འགྲན་ཟླ་རྣམས་དང་ལྟད་མོ་ལ་ལྷགས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་གྲོང་ཁྱེར་ལས་འཐོན་ཏེ། དབང་པོ་བཀོད་ནས། ཡི་གེ་དང་། གྲངས་དང་། རྩིས་དང་། མཆོངས་དང་། རྐྱལ་དང་། བང་དང་བསྒྱེལ་ལ་སོགས་སྒྱུ་རྩལ་གྱི་རྣམ་འགྱུར་ལ་འགྲན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སུས་ཀྱང་གླགས་ལྟ་བའི་སྐབས་མ་རྙེད་པས་ལྷ་མི་ཐམས་ཅད་ཨེ་མ་ཨ་ལ་ལ་ཞེས་བསྟོད་ཅིང་བསྔགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་འཕོང་སྟེ་མདའ་འབེམ་ལ་འཕེན་པ་ལ་ཞུགས་པས་དམངས་ཀྱིས་གཅིག་པ་དང་གཉིས་པ། ལྷས་བྱིན་གྱིས་གསུམ། གཅུང་དགའ་བོས་ལྔ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བདུན་ཏིལ་མར་ཕུག་པས་འགྲན་ཟླ་མ་རྙེད་དོ། །དེར་གཅོད་ཚབས་འགྲན་པ་ལ་ཞུགས་པས་ལྷས་བྱིན་གྱིས་ལྕགས་རྟ་ལ་གཅིག །མཛེས་དགས་གཉིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཏ་ལ་བདུན་རྔ་ཕག་དང་བཅས་པ་ཏིལ་མར་ཕུག་ནས་ལྕགས་མདའ་ཟུག་སར་ཀླུས་ཕྱུང་ཤུལ་བྱུང་སྟེ་དད་པ་ཅན་གྱིས་མཆོད་རྟེན་ཡང་བརྩིགས་སོ། །ད་རུང་ཤཱཀྱ་གཞོན་ནུ་རྣམས་ང་རྒྱལ་མ་ཞི་བར་བསྐྱར་ནས་འགྲན་པར་བརྩམས་ནའང་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་སོང་བས་སྟོབས་ལྡན་དྲེགས་པས་འགྱིང་བའི་གྱད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁེངས་པ་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་སྒྱུ་རྩལ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ལ་དཔའ་བའི་རུ་མཚོན་བསྒྲེངས་སོ། །བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱིས་རོལ་པའི་མཛད་པ་ནི། སླར་ཤིང་རྟ་ལ་ཞུགས་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་སེར་སྐྱར་གཤེགས་པ་ན་མཚན་མཁན་ཕྱིས་བྱུང་བ་དག་གིས་གཞོན་ནུ་འདི་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྔགས་པས། ཡབ་ཀྱི་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་བསྐོས་ཤིང་གྲགས་འཛིན་མ་
Chinese
因此，提婆达多因嫉妒和力量而变得骄傲，成了心中的一根刺。他左手抓住象的脖子，右手用手掌拍打，杀死大象，并（心想）如果这位年轻的悉达多没有成为转轮王，那么还有哪头大象可以用来供奉呢？这时，弟弟难陀来了，为了挫败提婆达多的骄傲和力量，他抓住象的尾巴，从门口扔了七步远。后来，菩萨来了，为了挫败两者的力量，他没有下车，而是用右脚的大拇指抓住象的尾巴，将其扔到离城市一由旬的地方，地面凹陷，被称为象凹。在那里，信徒们建造了佛塔，诸神也用偈颂赞美他。 之后，所有艺术比赛的对手和前来观看表演的人群都从城市里出来，安排好场地后，开始比赛，内容包括文字、数字、算术、跳跃、游泳、赛跑和摔跤等各种艺术形式。没有人能找到菩萨的破绽，所有天人和人都赞叹不已。然后，开始射箭比赛，民众射中一箭和两箭，提婆达多射中三箭，难陀射中五箭，菩萨射中七箭，全部射穿了油，无人能及。在那里，开始比赛砍劈，提婆达多砍断了一匹铁马，难陀砍断了两匹，菩萨砍断了七棵多罗树和鼓、猪等，全部射穿了油，铁箭射入的地方，龙拔出后留下了痕迹，信徒们也建造了佛塔。即使释迦族的年轻人们仍然没有平息骄傲，再次开始比赛，（菩萨）的能力却越来越强，压制了所有凭借力量而骄傲自大的大力士，竖起了在六十四种艺术上获胜的旗帜。 关于妃嫔们嬉戏的活动：之后，（菩萨）再次乘车返回迦毗罗卫城，后来的相师们赞叹说，如果这位年轻人不在十二岁时出家，就会成为转轮王。因此，（净饭王）任命他为自己的摄政王，以及著名的持誉母
English
Therefore, Devadatta, becoming a thorn in the heart with jealousy and pride in his strength, seized the elephant's neck with his left hand and struck it with the palm of his right hand, killing the elephant, thinking, "If this young Siddhartha does not become a Chakravartin, then what elephant can be offered later?" Then, the younger brother Nanda came and, in order to subdue Devadatta's pride and power, grabbed the elephant's tail and threw it seven steps from the doorway. Later, the Bodhisattva came and, in order to subdue the power of both, without dismounting from the chariot, he grabbed the tail with the thumb of his right foot and threw it to a place one yojana away from the city, causing the ground to sink, which became known as the Elephant Hollow. There, the faithful built a stupa, and the gods also praised him with verses. After that, all the rivals in the artistic competitions and the crowds who had come to watch the spectacle came out of the city and, having arranged the venue, competed in various artistic forms such as writing, numbers, arithmetic, jumping, swimming, racing, and wrestling. No one could find a flaw in the Bodhisattva, and all the gods and humans praised him, exclaiming "Ema ala la!" Then, they began the archery competition, with the common people hitting one and two arrows, Devadatta hitting three, Nanda hitting five, and the Bodhisattva hitting seven, all piercing through the oil, unmatched by anyone. There, they began the chopping competition, with Devadatta chopping one iron horse, Nanda chopping two, and the Bodhisattva chopping seven tala trees, drums, pigs, etc., all piercing through the oil. Where the iron arrow pierced, the nagas pulled it out, leaving a mark, and the faithful also built a stupa. Even though the young Shakyas still did not quell their pride and started the competition again, the Bodhisattva's power increased even more, suppressing the pride of all the mighty and arrogant strongmen, and raising the banner of victory in the sixty-four arts. Regarding the activities of the consorts playing: Afterwards, the Bodhisattva again rode in the chariot and returned to Kapilavastu. The later fortune-tellers praised him, saying that if this young man does not renounce the world at the age of twelve, he will become a Chakravartin. Therefore, (King Suddhodana) appointed him as his regent, and the famous Yashodhara.
Tibetan
བཙུན་ མོའི་འཁོར་ཉི་ཁྲི་དང་བཅས་ཁབ་ཏུ་བཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤཱཀྱ་དྲིལ་བུ་སྒྲའི་བུ་མོས་འཚེ་མ་ཁང་བཟང་གི་སྟེང་ན་འདུག་པ་གཞོན་ནུས་ཤིང་རྟའི་སྟེང་ནས་གཟིགས་པས་ཐུགས་སོང་བ་དེ་ཉིད་འཁོར་ཉི་ཁྲི་དང་བཅས་བཙུན་མོར་བསུས་ཤིང་དགའ་མགུར་སྤྱད་དོ། །སླར་ཤཱཀྱ་དུས་ལེགས་ཀྱི་བུ་མོ་རི་དྭགས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་དང་ལྡན་པ་དེས་སྐར་ཁུང་ནས་བལྟ་བར། གཞོན་ནུས་མུ་ཏིག་གི་དོ་ཤལ་འཕངས་པ་བུ་མོའི་མགུལ་བར་འཁྲིལ་བ་དེ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡབ་ལ་ཞུས་པས་རི་དྭགས་སྐྱེས་འཁོར་ཉི་ཁྲི་དང་བཅས་པའང་བསུས་ཤིང་། དེར་བཙུན་མོའི་འཁོར་དྲུག་ཁྲི་དང་བཅས་པའི་ཁར་སྔར་རྒྱལ་པོས་ཕུལ་བའི་ཉི་ཁྲི་བཅས་བརྒྱད་ཁྲིའི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་བཙུན་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་དགུང་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུའི་བར་དུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་རོལ་ཀྱང་། འདོད་ཡོན་གྱི་སྣང་བ་ལ་སྒྱུ་མའི་ངང་ཚུལ་དུ་མཁྱེན་པས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་ཤིང་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་ལས་ཉམས་པ་མེད་དེ། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཛད་པ་ནི། དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རོལ་མོའི་སྒྲ་ལས་འདི་སྐད་ཅེས་བསྐུལ་ལོ། །འཆི་མེད་མྱ་ངན་མེད་ན་སངས་རྒྱས་ཏེ། སྐོམ་པས་ཉམ་ཐག་བདུད་རྩིས་ཚིམ་བྱ་ཞེས། །སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ཚིག་མཆོག་དྲན་གྱིས་ལ། །གྲོང་ཁྱེར་འདི་ནས་མྱུར་དུ་མངོན་པར་བྱུང་། །ཞེས་གསན་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བརྡར་ཤེས་ནས་འདུན་པས་ཤིང་རྟའི་ཁ་ལོ་བ་བྱས་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཤར་སྒོ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་བྱོན་པ་དང་། ལམ་ན་ལྷས་སྤྲུལ་པའི་བྲམ་ཟེ་མ་གེ་དུང་ལས་དཀར་བ། ལུས་རིད་ཅིང་འདར་བ། རྒས་ཤིང་འཁོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གཟིགས་པ་ཅི་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས། ཤིང་རྟའི་ཁ་ལོ་བ་ན་རེ་ལྷ་འདི་ནི་རྒས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་འགུམ་པའོ། །ང་ཡང་རྒས པའི་ཆོས་ལས་མ་འདས་སམ། །ལྷ་ཡང་བགྲེས་པའི་ཆོས་ལས་མ་འདས་སོ། །ཞེས་ཟེར་བས་ཐུགས་སྐད་ཅིག་ལ་སྐྱོ་སྟེ་ཕྱིར་ལྡོག་གོ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱོན་པའི་ལམ་ཁ་ན་ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉེན་པ་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱོན་པའི་ལམ་ཁ་ན་ཤི་བར་གྱུར་བ་ཁྱོགས་ལ་བཞག་སྟེ་ཤུལ་གྱི་མིས་མྱ་ངན་གྱི་ཅ་ཅོ་འདོན་པ་དང་། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱོན་པའི་ལམ་ཁ་ན་དགེ་སློང་ཞི་བ་དང་དུལ་བ་ཡང་དག་པ་རྣམས་གཟིགས་པས། ཁྱིམ་གྱི་ཉེས་དམིགས་དང་ཐར་བའི་ཕན་ཡོན་རྗེས་སུ
Chinese
迎娶了有两万眷属的妃子。同样，释迦铃声女的女儿住在华丽的楼房上，年轻人从马车上看到她，心生爱慕，于是迎娶了她，连同两万眷属，一起享受欢乐。后来，释迦时善的女儿，名叫野鹿生的女子，从窗户向外看。年轻人抛出珍珠项链，缠绕在女子的脖子上，这一幕被众人看到，便禀告了她的父亲，于是也迎娶了野鹿生，连同两万眷属。至此，妃子的眷属共有六万，加上之前国王赠送的两万，总共有八万眷属，与众多妃子一同，直到二十九岁，都享受着圆满的欲妙。虽然他了知欲妙的显现如幻，但并未被执着的过失所染污，也没有从神圣的行为中退失。至于他出离的举动是：当时，十方诸佛从乐器的声音中发出这样的劝请：‘不死无忧即成佛，饥渴难耐甘露足。忆念往昔之誓愿，速从此处证菩提。’听闻此语，他知晓了出离的征兆，于是心怀渴望，让车夫驾车，从城市的东门前往东方的花园。途中，他看到天神幻化的婆罗门，比海螺还白，身体瘦弱颤抖，呈现出衰老和龙钟的样子，便问道这是什么。车夫回答说：‘这位天神被称为衰老。’衰老的意思是不久之后就会死亡。‘我也无法逃脱衰老的规律吗？’‘天神也无法逃脱衰老的规律。’听后，他心中瞬间感到悲伤，便返回了。同样，从南门出去的路上，他看到了被疾病的痛苦所折磨的人；从西门出去的路上，他看到了被放在担架上的死者，送葬的人发出悲伤的哭喊声；从北门出去的路上，他看到了寂静、调柔、正直的比丘。于是他开始思索家庭的过患和解脱的利益。
English
He took a consort with a retinue of twenty thousand. Similarly, when the daughter of Shakya Bell Sound Woman was residing in a splendid mansion, the youth saw her from his chariot and his heart was captivated. He welcomed her as a consort, along with her retinue of twenty thousand, and they indulged in joy and delight. Later, Shakya Time Good's daughter, named Wild Deer Born, was looking out from a window. The youth threw a pearl necklace, which wrapped around the girl's neck. When the assembly of people saw this, they informed her father, and Wild Deer Born was also welcomed, along with her retinue of twenty thousand. Thus, the consort's retinue numbered sixty thousand, and with the twenty thousand previously offered by the king, there was a gathering of eighty thousand consorts. Together with these consorts, until the age of twenty-nine, he enjoyed the abundance of desirable qualities. Although he understood the appearance of desirable qualities as illusory, he was not tainted by the fault of clinging, and he did not fall away from virtuous conduct. As for his act of renunciation: At that time, the victorious ones of the ten directions urged him with the sound of music, saying: 'Immortality without sorrow is Buddhahood, satisfy the thirst-stricken with nectar. Remember the supreme words of your former vows. Quickly manifest enlightenment from this city!' Hearing this, he understood the sign of renunciation, and with longing in his heart, he had the charioteer drive the chariot from the eastern gate of the city to the eastern pleasure garden. On the way, he saw a Brahmin woman emanated by the gods, whiter than a conch shell, her body thin and trembling, appearing old and decrepit. He asked what this was. The charioteer replied, 'This god is called old age.' Old age means that one will soon die. 'Am I also not exempt from the law of old age?' 'Even the gods are not exempt from the law of old age.' Hearing this, his heart was momentarily saddened, and he turned back. Similarly, on the road going out from the southern gate, he saw someone afflicted by the suffering of illness; on the road going out from the western gate, he saw a dead person placed on a stretcher, with the bereaved people uttering cries of sorrow; on the road going out from the northern gate, he saw monks who were peaceful, disciplined, and virtuous. Then he began to contemplate the faults of household life and the benefits of liberation.