Tibetan
་པས་གཉིས་ཀ་དགའ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཚོ་བའི་འདུ་བྱེད་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས། སྐུ་ཚེའི་འདུ་བྱེད་ནི་སྤངས་ནས་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་བཤོལ་བཏབ་བོ། །དེའི་ཚ གྱད་ཀྱི་ཡུལ་དུས་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟས་ངན་པ་བྱུང་བས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་རྒྱུར་བསྟན། ཀུན་དགའ་བོ་ལ། མདོ་སྡེ་ལ་འཇུག འདུལ་བ་སྣང་། ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་ན་ཆོས་སུ་བཟུང་ལ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་མི་བཟུང་བར་གདམས་སོ། །དེ་ནས་སྐུ་དངོས་སུ་སྣང་བས་འདུལ་བའི་རིམ་པ་དེ་ཙམ་དུ་དགོངས། གྲོང་ཁྱེར་རྩྭ་ཅན་དུ་གཤེགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་དགོངས་པ། དཔལ་གྱི་མགུར་ལས་སྤྲིད་པ་ཞིག་བྱུང་བ་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོས་ཐོས་ནས། སངས་རྒྱས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་བཞུགས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས། དེས་བླ་པས་ཐོས་པ་ནས་འོག་མིན་གྱི་བར་དུ་སྐད་ཅིག་ལ་ཐོས་པས་སྨོན་ལམ་དེ་བཞིན་དུ་བཏབ་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་ལེགས་པ་བྱས་སོ། །བསྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཅིག་མི་ཟེར་བར། སྐྱེས་བུ་ལེ་ལོ་ཅན་མང་པོའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་གསུངས་པས། དེའི་བཟོད་གསོལ་དུ་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། མཽངྒལ་གྱི་བུས་དམྱལ་བའི་གནས་བལྟར་བྱོན་པས། དེ་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དང་མཁན་པོ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པ་ཀུན་གྱིས་འདི་སྐད་དུ། རང་རེའི་ཆོས་དེ་ལོག་ནས་འདུག་པས། སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ལ་ཞུགས་ཤིག། ཅེས་པའི་འཕྲིན་བསྐུར་བ་ཁྱེར་ཏེ་མི་ཡུལ་དུ་བྱོན་པའི་ཚེ། ལམ་དུ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་དག་དང་ཕྲད་ནས་དེ་དག་གིས་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་དགེ་སྦྱོང་སུ་ལ་ཡོད་དྲིས་པའི་ལན་དུ། དགེ་སྦྱོང་ཤཱཀྱའི་ནང་ན་ཡོད། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ལ་དགེ་སྦྱོང་མེད། ཁྱེད་རང་གི་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ཡང་དམྱལ་བ་མནར་མེད་པ་ན་སྐྱེས་ནས་འཕྲིན་འདི་ལྟ་བུ་བརྫངས་སོ། །ཞེས་པ་སྙད་པས་ཤ་འཁོན་མེད་པའི་མཐུས་མ་ཐོས། དེའི་ཕྱི་ལ་མཽངྒལ་གྱི་བུ་འོངས་པ་ལ་དྲིས་པ་ན་སྔར་བཞིན་བརྗོད་པས། འདི དག་འུ་ཅག་ལ་སྨྲ་བར་ཟད་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ལའང་སྨྲ་བར་བྱེད་པས་ཆོམས་ཤིག་ཅེས་དབྱུག་པས་སྐུ་ལུས་འདམ་བུ་བཅོམ་པ་ལྟར་བརྡུངས་སོ། །དེར་ཤཱ་རིའི་བུས་ཆོས་གོས་ཀྱི་གྲར་གཏུམས་ཏེ་ཁུར་ནས་གྲོང་ཤིང་ཐག་ཅན་དུ་བསྐྱལ། མི་འཚོ་བར་ཤེས་ནས་གྲོགས་པོ་འཆི་བ་ཐོས་པར་ཡང་མི་བྱ་ན་མཐོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་ཤཱ་རིའི་བུ་ན་ལ
Chinese
因为上师和弟子都高兴的缘故，世尊加持了寿命的行蕴，舍弃了寿命的行蕴，延缓了三个月。在那时，巨人之国出现摇动等不祥之兆，显示了涅槃的因缘。告诉阿难陀：进入经部，显现律部，如果与法性不相违，就接受为法，如果不是那样，就不接受。之后，因为身体显现的缘故，仅仅是考虑了调伏的次第。前往草城涅槃的想法。从吉祥的歌中，生主母听到出现了一个喷嚏，就发愿说：愿佛陀住世无数劫。上师听到后，从下部直到色究竟天，刹那间听到了，也同样发愿。如来告诉生主母：你做了不好的事情。不说教法长久住世，却说会成为很多懒惰者修法的障碍。为了忏悔，生主母和五百阿罗汉一起涅槃了。那时，舍利子和目犍连去地狱查看情况。在那里，外道论师和堪布们感受痛苦，大家都这样说：我们自己的教法已经颠倒了，进入佛法吧！带着这样的信息回到人间的时候，在路上遇到了遍行者们，那些人问舍利子：沙门在谁那里有？回答说：沙门在释迦族中才有，遍行者那里没有沙门。你们的堪布和论师也已经生在地狱无间，送来这样的信息。因为没有怨恨的缘故，没有听到。之后目犍连来了，问他，像之前一样说了。这些人说：这些人光说我们，也说堪布和论师，打！就用棍子像摧毁芦苇一样殴打身体。在那里，舍利子用袈裟裹起来，背到村庄树林远处。知道不能活了，心想听到朋友死亡尚且不应该，更何况是见到呢，舍利子这样想
English
Because both the teacher and the disciple were happy, the Bhagavan blessed the aggregate of life, abandoned the aggregate of life, and postponed it for three months. At that time, ominous signs such as the shaking of the land of the giants appeared, indicating the cause of Nirvana. He told Ananda: Enter the Sutra Pitaka, reveal the Vinaya Pitaka, and if it does not contradict the Dharma nature, accept it as Dharma, and if it is not so, do not accept it. After that, because the body appeared, he only considered the order of taming. The idea of going to Grass City to enter Nirvana. From the auspicious song, the Queen Mother heard a sneeze and made a vow: May the Buddha live for countless kalpas. After the teacher heard it, from the lower part to Akanistha, he heard it in an instant, and he also made the same vow. The Tathagata told the Queen Mother: You have done something bad. Instead of saying that the teachings will last for a long time, he said that it would become an obstacle for many lazy people to practice the Dharma. To repent, the Queen Mother and five hundred Arhats entered Nirvana together. At that time, Shariputra and Maudgalyayana went to hell to check the situation. There, the non-Buddhist teachers and Khenpos were suffering, and everyone said: Our own teachings have been reversed, enter the Buddhist Dharma! When they returned to the human world with such a message, they met the Parivrajakas on the road, and those people asked Shariputra: Who has the Shramana? He replied: The Shramana is only in the Shakya clan, and there is no Shramana in the Parivrajakas. Your Khenpos and teachers have also been born in Avici hell and sent such a message. Because there was no resentment, he did not hear it. Later, Maudgalyayana came and asked him, and he said the same as before. These people said: These people only talk about us, and also talk about the Khenpos and teachers, hit them! Then they beat his body with sticks like crushing reeds. There, Shariputra wrapped it in a Dharma robe and carried it to a distant village forest. Knowing that he could not live, he thought that he should not even hear about the death of a friend, let alone see it, Shariputra thought like this.
Tibetan
ནྡྲར་སོང་ནས་དེའི་སྔ་དྲོ་དགྲ་བཅོམ་པ་བཞི་སྟོང་དང་བཅས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཤིང་། ཕྱི་དྲོ་མཽངྒལ་གྱི་བུ་དགྲ་བཅོམ་པ་བཞི་སྟོང་དང་བཅས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་པོ་བུད་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་གནས་བརྟན་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ལ་གཏད། ཀུན་དགའ་བོའི་མྱ་ངན་བསལ་ཞིང་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ཡང་གསུངས། སྐུ་གདུང་གི་བཀོད་པ་ཞུས་པས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བཞིན་བསྩལ། སྐུ་དངོས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་དྲི་ཟར་བ་དགའ་དང་ཀུན་ཏུ་རྒྱུར་བ་བཟང་གཉིས་ལུས་པ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐུལ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་མ་ཡིན་པར་དགོངས་པ་ན། བརྒྱ་བྱིན་དང་དྲི་ཟ་རབ་དགའ་མཛའ་བའི་སྟབས་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་རབ་དགའ་ལ་ཆོས་ཉན་དུ་འགྲོ་བྱས་ཀྱང་ཁྱོད་སོང་ཞིག། ཁོ་བོ་གླུ་དབྱངས་ལེན་ནོ་ཟེར་གླུས་དྲེགས་པས་ཡོང་དུ་མ་ཉན་ཏོ། །སྟོན་པས་དེ་འདུལ་བའི་སླད་དུ་སྐུ་ལུས་གཟིམ་མལ་དུ་བཞག། དྲི་ཟའི་ཆ་བྱད་དུ་སྤྲུལ་ཏེ་པི་ཝང་རྒྱུད་སྟོང་དང་ལྡན་པ་བསྣམས་ནས་རབ་དགའི་སྒོ་དྲུང་དུ་གཤེགས། པི་ཝང་འགྲན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཞུགས་པ་ན། སྟོན་པས་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཡོད་པ་ནས་གཅིག་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་རིམ་གྱིས་བཅད་ཀྱང་སྒྲ་གདངས་སྙན་པ་ལ་ཁྱད་པར་མ་བྱུང་ངོ། །མཐར་རྒྱུད་གཅིག་པོ་དེ་ཡང་བཅད།་པས་ཁོའི་པི་ཝང་ལ་སྐད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཟད་པའི་ཚེ། སྟོན་པའི་དེར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལས་སྒྲ་གདངས་སྔ་མ་བཞིན་བྱུང་བས་ངོ་མཚར་ཞིང་ང་རྒྱལ་གྱི་རི་བོ་གཞིག་པར་མཛད། དེར སྐུ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་བདེན་པ་ལ་བཀོད། དེབཞིན་དུ་ཀུན་དུ་རྒྱུར་བ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ལོ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ལོན་པ་ཕྱོགས་དེའི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པར་འཁྲུལ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་ལས། རྫིང་བུ་དལ་གྱིས་འབབ་པའི་འགྲམ་དུ་ཨུ་དུམ་ཝཱ་རའི་མེ་ཏོག་སྐུ་བལྟམས་ཚེ་སྦལ་མིག་ཁ་བྱེ། རོལ་རྩེད་ཀྱི་དུས་ཁ་འབུས། དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་ཚེ་ཅུང་ཟད་རིད། སངས་རྒྱས་པ་དང་ཁ་བྱེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཚེ་ལྷམ་མེ་ལྷན་ནེར་རྒྱས། གཟིམ་མལ་ལ་བཞུགས་དུས་ཤིན་ཏུ་རྙིངས་པར་མཐོང་བས་རབ་བཟང་འདི་སྙམ་དུ། རང་འཆི་བར་འགྱུར་གྱིས་ཚལ་འདི་ཡང་རྙིངས་སོ་སྙམ་པ་ན། ལྷས་འདི་ནི་ཁྱོད་ལ་མ་ཡིན། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དུས་སོ་ཞེས་ཟེར་བས་བདག་ལ་དྲི་བའི་དུས་ལ་བབ་སྙམ་སཱ་ལའི་དྲུང་དུ་སོང་བ། ཀུན་དགའ་བོས་ལན་གསུམ་བཟློག་ཀྱང་། སྟོན་པ
Chinese
到了憍尸那揭罗城，那天早上四千阿罗汉涅槃，下午目犍连之子也带着四千阿罗汉涅槃。此外，许多阿罗汉像木柴燃尽的火焰一样涅槃。当时，佛陀的教法，连同四众弟子，都托付给了大迦叶尊者。安慰了阿难的悲伤，也宣说了涅槃经。询问了遗体的处理方式，被告知要像转轮王一样处理。佛陀亲自调伏的众生中，乐于歌唱的乾闼婆乐喜和到处游荡的善贤两人还活着。佛陀心想，声闻弟子能调伏的，佛陀就不用调伏了，佛陀能调伏的，声闻弟子就不能调伏。于是，帝释天和乾闼婆乐喜关系亲密，帝释天想让乐喜去听法，但乐喜说：“你走吧，我要唱歌。”因为沉溺于歌声，所以不肯去听法。导师为了调伏他，将身体留在寝宫里，化作乾闼婆的模样，拿着一把有一千根弦的琵琶，来到了乐喜的门前，参与了琵琶比赛。导师从有一千根弦开始，逐渐减少到一根弦，但声音的优美程度并没有改变。最后，当最后一根弦也被剪断时，他的琵琶发不出任何声音。这时，导师用神通让空中发出和之前一样的声音，乐喜感到非常惊讶，傲慢的山峰也被摧毁了。导师在那里显现真身，引导他走向真理。同样，有一个名叫善贤的到处游荡者，已经一百二十岁了，那个地方的人们都误以为他是阿罗汉。在水流缓慢的池塘边，优昙婆罗花在佛陀降生时张开，玩乐时绽放，苦行时略微枯萎，成佛时张开，转法轮时鲜艳绽放，在寝宫休息时显得非常衰老。善贤心想：“我快要死了，这片树林也衰老了。”这时，天神说：“这片树林不是为你而衰老的，而是导师涅槃的时候到了。”他心想：“现在是我提问的时候了。”于是前往娑罗树林，阿难拒绝了他三次，但导师
English
Having arrived at Kushinagar, that morning four thousand Arhats passed into Nirvana, and in the afternoon Maudgalyayana's son also passed into Nirvana with four thousand Arhats. Furthermore, many Arhats passed into Nirvana like a fire with exhausted firewood. At that time, the Buddha's teachings, together with the fourfold assembly, were entrusted to the great Elder Kashyapa. Ananda's sorrow was relieved, and the Nirvana Sutra was also spoken. When asked about the arrangement of the relics, it was bestowed as if it were a Chakravartin. Of the beings to be tamed by the Buddha himself, the Gandharva who delighted in singing, Delightful Joy, and the wandering Good Worthy remained. The Buddha thought, 'Those to be tamed by the Shravakas, the Buddha need not tame, and those to be tamed by the Buddha, the Shravakas cannot tame.' Then, Indra and the Gandharva Delightful Joy were close friends, and Indra tried to get Delightful Joy to listen to the Dharma, but Delightful Joy said, 'You go, I will sing.' Because he was intoxicated with singing, he would not listen to the Dharma. The Teacher, in order to tame him, left his body in the sleeping chamber, transformed into the form of a Gandharva, and carrying a lute with a thousand strings, went to Delightful Joy's door and entered into a lute competition. The Teacher gradually cut the strings from a thousand to one, but the beauty of the sound did not change. Finally, when that last string was also cut, his lute could not make any sound. At that time, the Teacher, through miraculous power, caused the same sound as before to come from the sky, and Delightful Joy was amazed, and the mountain of pride was destroyed. There the Teacher showed his true form and led him to the truth. Similarly, there was a wandering man named Good Worthy, who was one hundred and twenty years old, and the people of that place mistakenly thought he was an Arhat. By the side of a slowly flowing pond, the Udumbara flower opened its frog-like eyes when the Buddha was born, bloomed during play, withered slightly during asceticism, opened when becoming a Buddha, bloomed brightly when turning the wheel of Dharma, and appeared very old when resting in the sleeping chamber. Good Worthy thought, 'I am about to die, and this grove is also aging.' At that time, the gods said, 'This grove is not aging for you, but it is the time when the Teacher passes into Nirvana.' He thought, 'Now is the time for me to ask questions.' So he went to the Sala grove, but Ananda refused him three times, but the Teacher