Tibetan
ང་། ཚིག་གི་རིམ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཚིག་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དང་། གོང་འོག་གི་སྡེ་ཚན་འབྱེད་པའི་རིམ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཆེས་གསལ་བར་མངོན་དུ་ཕྱུང་ཞིང་། དྲང་དོན་དང་། ངེས་དོན་དང་། དགོངས་པ་དང་། ལྡེམ་དགོངས་ཏེ་མདོའི་ཚུལ་བཞིས་ཕྱེ་ནས་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་གསལ་་བར་མཛད་པ་བཀའ་གསུམ་གྱི་དོན་འགྲེལ་བ། གཏམ་གྱི་ཚོགས་བཀའ་དང་པོའི་འགྲེལ་བ་དང་། རིག་པའི་ཚོགས་བར་བའི་འགྲེལ་བ་དང་། བསྟོད་པའི་ཚོགས་ཐ་མའི་འགྲེལ་བར་མཛད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ལྷས་བཞི་བརྒྱ་བ་ལ་སོགས་པ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་སོགས་མཛད་ཅིང་། ལོ་དགུ་བརྒྱ་ལྷག་སྟོང་དུ་ཉེ་བ་ན་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བྱོན་ཏེ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱམས་པ་བསྒྲུབས་ནས་བྱམས་ཆོས་ལྔ་འཛམ་གླིང་དུ་དར་བར་མཛད། ཁྱད་པར་རང་གིས་བསྟན་བཅོས་ས་སྡེ་ལྔ། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་ཉི་ཤུར་གྲགས་པ་རྣམས་མཛད་ པས་དཔལ་མགོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། ཐོགས་མེད་སྟེ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་གྲགས་ལ་འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་དྲུག་གི་གཙོ་བོའང་ཡིན་ནོ། །རྒྱན་དྲུག་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོ། ཐོགས་མེད། དབྱིག་གཉེན། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ། ཡོན་ཏན་འོད་དོ། །མཆོག་བརྒྱད་དུ་བགྲང་ན། ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་ལྷ་དང་། ཙཎྡྲ་གོ་མི། དཔའ་བོ་གསུམ་བསྣན་ནས། ཕྱོགས་གླང་ཕྲི་བའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། གཞན་དུ་མཆོག་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གྲགས་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་འཛམ་བུའི་གླིང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་བསྟན་སྐྱོང་ཆེན་པོ་མང་དུ་བྱོན་ནས་ཤཱཀྱ་སེང་གེའི་ལུང་རྟོགས་ཀྱི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་མཛད་ཅིང་ནམ་མཁའི་མཐའ་གཏུགས་པར་བརྡལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། སྟོན་འཁོར་སྡུད་པ་པོ་དང་བསྟན་སྐྱོང་ཚུལ། །ཐ་དད་བསྟན་ཀྱང་ངེས་དོན་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱི། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཉིད་ལས་གཞན། །མ་ཡིན་གཏམ་གྱི་ངང་ཚུལ་མཁས་རྣམས་གླེང་། །དབང་རྟུལ་རྒྱུ་ལ་མོས་པའི་གདུལ་བྱ་སླད། །ཀུན་རྫོབ་ཐེག་པའི་མཇུག་སྒོ་བསམ་ཡས་ཀྱང་། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་པས། །གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པས་ཅུང་ཟད་དུབ། །མུ་བཞིའི་རྣམ་རྟོག་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་གང་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག། མཆོག་འཛིན་བདག་ལྟའི་འཛིན་སྟངས་ཞིག་པས་མཐའ་གྲོལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་། །མདོ་སྔགས་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་སྐྲག་གྱུར་ནས། །ནང་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་ཆད་སྨྲ་རྣམས་ད་དུང་སྲིད་མཚོར་ངལ་བསོས་ཤིག། ཅེས་པར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ལ་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལས། ཐུན་མོང་ལྟར་ན། མདོ་སྡེ་བསྐལ་བཟང་དང། ལུང་ཕྲན་ཚོགས་ལས་བསྟན་བ་དངོསལོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ལྔ་བརྒྱ་ སྟེ་ལོ་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་ལས་ཕྱེ་དང་ཉིས་སྟོང་། ཟླ་བའི་སྙིང་པོའི་མདོར་ཉིས་སྟོང་དུ་བཤད་པ་དང་། འབུམ་ཊཱིཀ་གནོད་འཇོམས་ལས་ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་བཤད་ཅིང་ཀ་མ་ཤཱི་ལས་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་བར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔར་བཤད་པ་ལས། དང་པོ་ནི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཤས་ཆེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གཉིས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལུང་ལ་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ལྟ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་མཛད་དོ། །འདིར་ནི་བྱམས་པ་ལུང་བསྟན་པའི་མདོར། ཤཱ་རིའི་བུ་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔའི་བར་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་རིམ་གྱིས་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་རྣམས་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ལྟར་བཤད་དེ། ལོ་ལྔ་སྟོང་གི་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བཅད་པས། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པར་བཤད་དེ་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། ལུང་གི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། སྒྲུབ་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། །རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་སྟེ་བཅུ་ལས། འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ཕྲག་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་མང་ལ། ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་མང་ཞིང་ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་མང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཉུང་ཟད་ཡོད་དོ། །འདིར་གཞན་དག་སྒྲུབ་པ་སྔོན་ལ་འདྲེན་ཞིང་ལུང་ཕྱི་ལ་འཇོག་ཀྱང་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་དག་པར་མི་བཞེད་པས། ལུང་གི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་མངོན་པ་དང་། གཉིས་པ་ལ་མདོ་སྡེ། གསུམ་པ་ལ་འདུལ་བ་དར་ཞིང་འཛིན་པ་མང་དུ་འབྱུང་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་དུས གསུམ་གྱི་དང་པོར་ཚུལ་ཁྲིམས། གཉིས་པ་སེམས
Chinese
我，以清晰地阐明词语的次第，简要地显示词义，以及区分上下段落的次第，最清晰地展现了佛陀的教诲。通过四种方式，即直义、隐义、意趣和转义来区分经典，具备匡正和守护的功德，从而广泛地阐明了中观的宗义，是对三藏的意义的解释。他对谈论之集（律藏）作了第一释，对智慧之集（论藏）作了中间释，对赞颂之集（经藏）作了最后释。同样，圣天（提婆）著有《四百论》等，善护（陈那）著有《观世音禁行》等，月称著有《明句论》和《入中论》等。在九百多年接近一千年时，导师无著兄弟等出现，无著通过修持弥勒，使弥勒五论在世间广为流传。特别是，他自己著有论典五事、二类总摄等与弥勒相关的二十部法，因此，圣怙主圣龙树和无著被称为两大车轨，也是庄严世间的六庄严之首。六庄严是龙树、圣解脱（提婆）、世亲、陈那、法称、功德光。如果算作八胜士，全知者（宗喀巴）在他们之上加上了圣天、旃扎果弥、英雄三位，减去了陈那。这样说。另外，二胜士的说法广为人知。如此，以庄严世间的六庄严、二胜士等为代表，涌现了许多伟大的护持佛法者，珍视释迦狮子的经教和证教，并使其遍布虚空。在此说道：导师眷属的摄受者与护持教法的方式，虽然显示了不同，但实际上是胜者（佛陀）的真实意义。并非来自其他，而是来自伟大智慧的奇迹。智者们谈论着这种话语的本质。为了根器迟钝、耽著因的所化之机，即使方便道的大门不可思议，但由于没有将果摆在道上，因此被三大阿僧祇劫的繁琐所略微困扰。将四边分别念
English
I, with the order of clarifying the sequence of words, briefly showing the meaning of words, and distinguishing the upper and lower sections, most clearly revealed the Buddha's teachings. By distinguishing the scriptures through four ways, namely direct meaning, hidden meaning, intent, and figurative meaning, possessing the merits of correcting and protecting, thereby widely clarifying the tenets of Madhyamaka, which is the explanation of the meaning of the three baskets. He made the first commentary on the collection of discourses (Vinaya Pitaka), the middle commentary on the collection of knowledge (Abhidhamma Pitaka), and the last commentary on the collection of praises (Sutra Pitaka). Similarly, Arya Deva wrote the "Four Hundred Verses" and so on, Legdan Jungne (Dignaga) wrote "Avalokiteśvara's Ascetic Practices" and so on, and Chandrakirti wrote "Clear Words" and "Introduction to the Middle Way" and so on. When more than nine hundred years were approaching a thousand, the master Asanga and his brother and so on appeared, and Asanga, through practicing Maitreya, made the Five Treatises of Maitreya widely spread in the world. In particular, he himself wrote the treatises Five Subjects, Two Categories of Compendium, and so on, which are known as the twenty dharmas related to Maitreya. Therefore, the glorious protector Arya Nagarjuna and Asanga are known as the two great chariots, and are also the foremost of the six ornaments that adorn the world. The six ornaments are Nagarjuna, Arya Deva, Vasubandhu, Dignaga, Dharmakirti, and Gunaprabha. If counted as the eight supreme ones, the Omniscient One (Tsongkhapa) added Arya Deva, Chandragomin, and the three heroes above them, and subtracted Dignaga. So it is said. In addition, the saying of the two supreme ones is widely known. Thus, represented by the six ornaments and the two supreme ones who adorn the world, many great protectors of the teachings appeared, cherishing the precious teachings of scripture and realization of Shakya Simha, and spreading them to the ends of the sky. Here it is said: The gatherer of the Teacher's retinue and the way of protecting the teachings, although showing differences, are actually the true meaning of the Victor (Buddha). It is not from others, but from the miracles of great wisdom. The wise ones discuss the essence of these words. For the sake of those who are dull-witted and attached to causes, even though the gate of the expedient path is inconceivable, because the result is not placed on the path, it is slightly troubled by the elaborations of the three countless eons. The four extremes of conceptual thought
Chinese
任何戏论皆自性清净，执著胜妙我见的执持消解，处于解脱边际的平等性中。 惊恐于此乃是显密经论大海之精髓，以佛教徒之名，行持断常之说者，仍在生死轮回中徒劳无功！这是彼时所说的偈颂。第二，关于教法的住世量，有共同和不共同两种。共同方面，在《贤劫经》和《律藏零星篇》中说，正法住世五百年，像法住世五百年，共计一千年。在《大悲白莲经》中说二千年。在《月藏经》中也说二千年。在《十万颂释·摧魔》中说五千年。迦摩罗室罗在《金刚经释》中说五百个五百年。其中，第一种说法是就解脱者居多的角度而言。第二种说法是就入果者和学习经论的角度而言。第三种说法是就大多数人的见解和修行相符的角度而言。这里，在《弥勒预言经》中说：“舍利子，我圆寂后，五千年间，这五种现象会逐渐消失。是哪五种呢？第一种是证果者会消失。”等等，按照这种方式来解释。将五千年分为两个一半，即十个五百年。其中，创生主母等女性出家，导致最后一个五百年仅存表相，这被称为衰减。也就是，果位的时代有三个五百年，经论的时代有三个五百年，修行的时代有三个五百年，仅存表相的时代有一个五百年，共计十个。在果位的时代，前三个五百年中，阿罗汉和不还果位者居多，斯陀含果位者也有。第二个五百年中，不还果位者居多，斯陀含果位者也有。第三个五百年中，须陀洹果位者居多，其他果位者也有少量。这里，其他人将修行放在前面，经论放在后面，但一切智者并不认可这种观点。因此，在经论的三个时代中，第一个时代是阿毗达磨兴盛，第二个时代是经藏兴盛，第三个时代是律藏兴盛且受持者众多。修行的三个时代中，第一个时代是戒律，第二个是心
English
Any play of phenomena is pure in its own nature. The clinging to the notion of a superior self is dissolved, and one abides in the equanimity of liberation's edge. To be frightened of this, which is the essence of the ocean of Sutra and Tantra teachings, is to be like those who, in the guise of Buddhists, speak of permanence and annihilation, still toiling in vain in the ocean of samsara! This is the verse spoken at that time. Secondly, regarding the duration of the teachings, there are common and uncommon perspectives. According to the common view, the Sutra of the Fortunate Aeon and the Vinaya Minor Collection state that the actual teachings last for five hundred years, and the semblance of the teachings lasts for five hundred years, totaling one thousand years. The Compassionate White Lotus Sutra states two thousand years. The Essence of the Moon Sutra also states two thousand years. The Hundred Thousand Commentary, The Subduer of Harm, states five thousand years, and Kamalashila, in his commentary on the Diamond Cutter Sutra, states five hundred five-hundreds. Among these, the first is from the perspective of those who attain liberation being more numerous. The second is from the perspective of those who enter the fruit and study the scriptures. The third is from the perspective of the majority whose views and practices are in harmony. Here, the Maitreya Prophecy Sutra states: "Shariputra, five thousand years after my complete nirvana, these five aspects will gradually decline. What are the five? The first is that those who attain the fruit will disappear." And so on, explained according to this framework. Dividing the five thousand years into two halves, that is, ten five-hundreds, the ordination of women, such as the Mother of Beings, causes the last five hundred to hold only the signs, which is called decline. That is, the time of the fruit has three five-hundreds, the time of the scriptures has three five-hundreds, the time of practice has three five-hundreds, and the time of holding only the signs has one five-hundred, totaling ten. In the time of the fruit, in the first of the three five-hundreds, there are many Arhats and Non-returners, and there are also Once-returners. In the second five-hundred, there are many Non-returners, and there are also Once-returners. In the third five-hundred, there are many Stream-enterers, and there are also a few others. Here, others place practice before scriptures, but the Omniscient One does not approve of this view. Therefore, in the three times of the scriptures, the first time is when the Abhidharma flourishes, the second time is when the Sutras flourish, and the third time is when the Vinaya flourishes and is widely upheld. In the three times of practice, the first is ethics, the second is mind.