Tibetan
ན་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་། རྒྱུད་སྡེ་རབ་འབྱམས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་བྱོན་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་གསར་དུ་བསྒྱུར་ཞིང་སྔར་བྱོན་པ་རྣམས་ལའང་དར་ རྒྱས་སུ་མཛད་པས་ད་ལྟའི་བར་ང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དར་ཞིང་ལྗོངས་འདིར་ཡང་བསྟན་འཛིན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་མང་དུ་བྱོན་པ་ཡིན་ལ་འདི་དག་ནི་ཕྱི་དར་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་གོ། དེ་ལ་འདི་སྐད་དུ། གངས་རིའི་ཁྲོད་འདིར་རྒྱལ་སྲས་རིགས་གསུམ་མགོན་པོ་ཡིས། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྤྲུལ་པའི་རྒྱལ་བློན་དེ་དག་གིས། །ཤཱཀྱ་སེང་གེའི་ལུང་རྟོགས་བསྟན་པ་དྲངས་པའི་ཁར། །དབང་ཆེན་གསེར་གྱིས་གཞིས་བཏེག་ཀྱང་འདར་ཞིང་གཞུང་། མིས་དབོན་གསུམ་གྱི་ཐུགས་བསྐྱེད་ཤིང་རྟའི་འཕང་བ་ལས། རྨད་བྱུང་མཛད་ཕྲིན་ཆ་ཤས་གང་བའི་ལོ་པཎ་རྣམས། །གངས་ཅན་འཛིན་མའི་བསོད་ནམས་མཁའ་ལ་འགྲོས་འདེགས་ཚེ། །ལྔ་བདོའི་མུན་སྨག་གང་དུ་ཡི་བས་སྙམ་འཕྱང་མོ་ཉུག། བྱས་པ་དྲིན་དུ་མི་གཟོའི་རྒྱུ་སྐར་དེས། །རང་འོད་ཉི་མར་འོད་ཟེར་ལ་བཅུག་ནས། །བསྟན་ལ་བྱི་དོར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་ཐར། །མུན་པའི་སྨག་ལ་མཛེས་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། །དྲི་ལན་རིན་པོ་ཆེའི་བསྟན་བཅོས་ལུང་གི་གཏེར་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་བོད་དུ་མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་པ་དར་བའི་ཚུལ་ཟུར་ཙམ་སྨོས་པའི་སྐབས་ཏེ་སརྒ་བཞི་པའོ།། །། བརྒལ་ལན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་སྐབས་ཏེ་སརྒ་ལྔ་པ། དེ་ལྟར་མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་པའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་གླེངས་ནས། ད་ནི་དོན་གཉིས་པ་ལ་བརྒལ་བའི་ལན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། སྤྱིར་བརྒལ་བརྟག་གི་རིགས་པས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་བསྙད་པ་འདིས་མཁས་བླུན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་ཅིང་བརྒལ་བྱའི་ཆོས་སམ་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་དཔོགས་པ་ཐ་སྙད་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་འདུག་ནའང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་ཚིག་ཚོན་པོ་ས་སྲང་མདོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ན་གསང་བ་སྒྲོག་པའི་ཉེས་དམིགས་ཆེ་ཞིང་བྱིན་རླབས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་དོན་གྱིས་མི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་སྟེ། སྙིང་པོ་རྒྱན་ལས། འདུ་འཛིའི་ནང་དུ་གསང་བ་ཡི། །ཆོས་དང་མ་རྫོགས་སེམས་ཅན་དང་། །རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ལ་རྩོད་པ་དག། སྔགས་པ་དམ་ཚིག་ཉམས་བྱེད་ལས། །འབད་དེ་ཀུན་ ཏུ་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། ཁྱད་པར་རྩོད་པའི་དུས་སུ་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་ཞིང་། བསམ་གཏན་གྱི་ཚེར་མར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པའི་ཕུང་པོ་མི་བཟད་པར་གྱུར་བ་མ་ཐོང་བས་གཞན་རྒྱུད་ལ། །གམ་པ
Chinese
因此，涌现了许多精通三藏和无量续部的大师，他们新翻译了许多法类，并弘扬了前人的著作，直到现在，我的佛法兴盛，在这个地区也涌现了许多护持佛法的圣人，这些被称为后弘期。对此，有这样的说法：雪山之中，观音、文殊、金刚手三怙主，以加持之化身国王和大臣们，在迎请释迦狮子的教证法之外，以大权金子奠基亦震动，从米、沃、云三尊的愿力车轨中，奇妙事业充满部分的译师和班智达们，当在雪域大地的福德虚空中行走时，五浊黑暗在哪里安身？如此想而徘徊。做了不感恩之星宿，将自己的光芒融入太阳的光芒中，对佛法进行清洁的解脱，不是黑暗的装饰。在名为《问答宝鬘论·教言宝藏》中，略述了藏地显密佛法兴盛的情况，即第四品。 详细讲述辩论解答的章节，即第五品。 如是总述了显密佛法的体系后，现在对第二义进行辩论的解答进行详细阐述：一般来说，以辩论考察的理性能阐明佛法的特征，以此区分贤愚，并且如实地衡量辩论的对象或个人的根基，这似乎是能言善辩者们的特点。然而，在密咒的道路上，如果这种尖锐的言辞遍布所有的场合，那么泄露秘密的过失很大，并且加持会衰退，因此我认为在意义上是不合适的。如《心要庄严论》所说：“在喧嚣之中，秘密的法和未成熟的众生，以及金刚语的争论等，是咒士毁坏誓言的行为，应当努力完全不做。”并且，特别是在争论的时候，依靠这些会增长烦恼，并且会变成禅定的荆棘等等，因为没有看到变成不可忍受的罪恶集合，所以对他人相续。
English
Thus, there arose many masters who were proficient in the three baskets and the immeasurable tantras, who newly translated many categories of Dharma and promoted the works of the predecessors, so that until now, my Buddha's teachings flourish, and many holy beings who uphold the Dharma have also arisen in this region, and these are referred to as the Later Dissemination. In this regard, it is said: In the midst of the snowy mountains, the three protectors, Avalokiteśvara, Mañjuśrī, and Vajrapāṇi, with the blessings of the incarnate kings and ministers, in addition to inviting the teachings and realizations of Śākyasiṃha, even the foundation laid with the great power of gold trembled. From the chariot path of the aspirations of the three venerable ones, Mi, Wo, and Yun, the translators and paṇḍitas who filled the part of the wonderful deeds, when walking in the sky of merit of the snowy land, where would the darkness of the five degenerations dwell? Thinking so, they wandered. The stars that did not repay the kindness, merging their own light into the light of the sun, the liberation of cleaning the Dharma, is not the decoration of darkness. In the treatise called "The Jewel Garland of Questions and Answers, the Treasury of Teachings," a brief account of the flourishing of the exoteric and esoteric Dharma in Tibet is mentioned, which is the fourth chapter. The chapter on explaining the refutation and answers in detail, which is the fifth chapter. Thus, after generally discussing the system of exoteric and esoteric Dharma, now, the second meaning, the detailed explanation of the refutation and answers, is as follows: Generally speaking, the reasoning of debate and examination can clarify the characteristics of the Dharma, thereby distinguishing between the wise and the foolish, and accurately measuring the object of debate or the individual's basis, which seems to be the characteristic of those who are eloquent. However, on the path of secret mantra, if such sharp words pervade all occasions, then the fault of revealing secrets is great, and the blessings will decline, so I think it is inappropriate in meaning. As the "Essence Ornament" says: "In the midst of noise, secret Dharma and immature beings, and disputes over vajra words, etc., are the actions of mantra practitioners destroying vows, and one should strive to completely not do them." Moreover, especially during disputes, relying on these will increase afflictions, and will become thorns of meditation, etc., because one has not seen the accumulation of unbearable sins, so to the mindstream of others.
Tibetan
་དང་། ཅོ་འདྲིའི་ལན་བྱ་བར་མ་ཁོམ་པས་ལྐུགས་པའི་ངང་ཚུལ་དུ་འདུག་པ་ལ་དགའ་ནའང་། འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་ཤཱ་རིའི་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཤེས་རབ་སྙིང་པོའི་མན་ངག་འདྲི་བ་དང་ལན་ལྡོན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ་ལྟར། དཔལ་ཨོ་རྒྱན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོས་བདག་ཅག་ལ་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཁྲུལ་བར་བལྟས་ཏེ་གཞུང་དོན་སྔོན་དུ་བཀོད་ནས་ནེམ་ནུར་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་མཚང་རྒོལ་བས་མཐའ་གཅོད་གེགས་སེལ་གྱི་ཚུལ་དུ་ཞར་བྱུང་ལྟ་བུར་གླེང་བའི་བྱ་བ་འཇུག་པར་དམ་བཅའོ། །དེ་ལ་དྲི་བའི་ཐོག་མ་རུ། །ཇི་ལྟར་སྣོད་བཅུད་འཇིག་རྟེན་འདི། །དོན་དམ་འམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད། །དོན་དམ་ཡིན་ན་འགྱུར་བ་ཅན། །ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་དང་པོ་དྲང་། །ཀུན་རྫོབ་བསྐྱེད་གཞི་གང་ལས་བྱུང་། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་མེད་ཅེ་ན། །མཚན་ཉིད་མེད་དང་ཀུན་རྫོབ་འགལ། །ཞེས་གསུངས་དེ་ཡི་ལན་བརྗོད་པ། །བརྟན་གཡོའི་རང་བཞིན་འཇིག་རྟེན་བསམ། །རྗོད་བྱེད་ཚིག་གི་རྣམ་འགྱུར་ལ། །ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་གཉིས། །གང་དུ་བཏགས་ཀྱང་འགལ་བ་མེད། །དང་པོ་ལྟར་ན་འདི་ལྟར་རོ། །རྟོག་པས་བཏགས་པའི་སྣང་ངོ་ལ། །ཆགས་འཇིག་གནས་སྟོངས་རྣམ་པ་བཞིའི། །འཕྲུལ་བའི་རང་གཟུགས་རྒྱུན་མི་འཆད། །བསྐྱེད་བཞི་སངས་རྒྱས་སྨོན་ལམ་དང་། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཉིད་ལས། །ཞིང་ཁམས་གྲུབ་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཡོད། །སྒྲོན་བསྐལ་དང་ནི་མུན་བསྐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་གཟོད་མ་ནས། །གཞི་རྩ་བྲལ་བའི་རང་ངོ་ལ། །སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་མིང་མེད་པས། །སྣོད་བཅུད་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་། །དེ་ལ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་མེད། །འགལ་གྲུབ་བརྗོད་པའི་མཁན་པོ་སུ། །དེ་བཞིན་ དྲི་བ་གཉིས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཐོག་མཐའ་ཡོད་དམ་མེད། །ཡོད་ན་མེད་ཅེས་བཀའ་ལས་གསུངས། །མེད་ན་དཔག་མེད་འབྱོན་པ་ཅི། །ཞེས་གསུངས་དེ་ཡི་ལན་བརྗོད་པ། །འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲུ་བ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་མེད་པ། །ཞེས་པས་ཐོག་མཐའ་མེད་པར་བསྟན། །ཐོག་མཐའ་མེད་པར་བཤད་པ་དེ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྤྱོད་ཡུལ་ལས། །འབྱོན་པར་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་མིན། །ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། །དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཐབས་མཁས་ཏེ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་བྱའི་ཕྱིར། །བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་རྒྱལ་བ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བསྟན་གྱུར་ཀྱང་། །ད་དུང་དུ་ཡང་འདྲེན་པ་ཁྱེད། །སངས་རྒྱས་མང་པོ་སྟོན་པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི
Chinese
即使没有空闲时间来回答问题，宁愿保持沉默，但在这里，如来佛以圣观世音菩萨和舍利子的加持，以提问和回答般若波罗蜜多心经的方式出现。同样，邬金大师也视我们为加持的化身，首先阐述了经文的要义，然后以驳斥虚伪的法性来作为附带的方式，进行决断、消除障碍。因此，我发誓要开始这项工作。首先，在提问的开始：如何理解这个器情世界？是胜义谛还是世俗谛？如果是胜义谛，那就是变化的。如果是世俗谛，那么首先要说明，世俗谛的产生基础是什么？如果说它是无自性的，那么无自性和世俗谛是矛盾的。如是说，现在回答它。思维有情无情的世界，在表达的词语变化中，世俗谛和胜义谛二者，无论安立在哪一个上，都没有矛盾。如果按照第一种方式，就像这样：在由分别念安立的显现中，生、住、灭、空四种变化的自性相续不断。生起四相是佛陀的愿力和众生的业力所致，因此有情器世界有两种成立的方式：光明劫和黑暗劫。如果按照后一种方式，从原始以来，在脱离根本的自性中，由于没有生长的名称，因此器情各自的自性皆空。在那里没有变化的物体，谁是说矛盾成立的论师呢？如是。 第二个问题是：佛陀有始有终吗？如果有，经典中说没有。如果没有，那无数佛陀出现是为了什么？如是说，现在回答它。在文殊幻化网中说：佛陀无始无终，最初的佛陀没有原因。这样就显示了无始无终。说无始无终，并不是禁止在不可思议的境界中出现。在父子相会的经中也说：大雄具有善巧方便，为了使一切众生成熟，即使在百千俱胝劫中示现成佛，你仍然是引导者，请示现更多的佛陀。如是说，进行辨别。
English
Even if there is no free time to answer questions, preferring to remain silent, but here, the Tathagata, with the blessings of the noble Avalokiteśvara and Śāriputra, appears in the manner of questioning and answering the essence of the Prajñāpāramitā Heart Sutra. Similarly, the Great Master of Uḍḍiyāna also regards us as an incarnation of blessings, first elucidating the essential meaning of the scripture, and then, as an incidental way of refuting the nature of falsehood, carrying out the work of decision and obstacle removal. Therefore, I vow to begin this work. First, at the beginning of the question: How is this vessel and sentient world understood? Is it the ultimate truth or the conventional truth? If it is the ultimate truth, then it is changing. If it is the conventional truth, then first explain, what is the basis of the arising of the conventional truth? If it is said to be without inherent existence, then the absence of inherent existence and the conventional truth are contradictory. Thus it is said, now answer it. Thinking of the sentient and insentient world, in the changes of expressive words, the two, conventional truth and ultimate truth, wherever they are established, there is no contradiction. If according to the first way, it is like this: In the appearances established by conceptual thought, the nature of the four changes of arising, dwelling, ceasing, and emptiness continues uninterrupted. The arising of the four aspects is due to the aspiration of the Buddha and the karma of sentient beings, therefore there are two ways in which the sentient and vessel world are established: the light eon and the dark eon. If according to the latter way, from the beginning, in the self-nature that is separated from the root, because there is no name of growth, therefore the self-nature of the vessel and sentient beings are all empty. There, there is no changing object, who is the teacher who says that contradiction is established? Thus. The second question is: Does the Buddha have a beginning and an end? If there is, the scriptures say there is not. If there is not, then what is the purpose of the appearance of countless Buddhas? Thus it is said, now answer it. In the Mañjuśrī Illusion Net it is said: The Buddha has no beginning and no end, the first Buddha has no cause. Thus it shows that there is no beginning and no end. Saying that there is no beginning and no end is not a vow to prohibit appearing in the inconceivable realm. In the sutra of the meeting of father and son it is also said: The great hero is skillful in means, in order to ripen all sentient beings, even if he manifests as a Buddha for hundreds of thousands of myriads of eons, you are still the guide, please show more Buddhas. Thus it is said, to discriminate.