Tibetan
ས་གཙང་འདིར་འཁྲུག་པ་ཆེན་པོ་ཞིག་བྱེད་བསམས་ཀྱང་། དམྱལ་བར་འགྲོན་བྱེད་དོན་ཆུང་བསམས་ནས་བརྣག་པར་དཀའ་བའི་ལས་ལ་བཤོལ་བཏབ། ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་དྲིལ་བསྒྲགས་ནས་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྲུལ་བ་བཙལ་བས། མཁས་པ་ཀུན་ཞལ་འཆམ་པ་རང་ལྟ་བོད་རུ་བཞིན་བསམ་ཡས་པ་ལས་མཁྱེན་རབ་ཆེ་བ་མི་བཞུགས་ཞེས་བསྒྲགས་པས། འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྲུལ་པར་ངེས་ཤེས་རྙེད་དེ་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཙུག་གི་ནོར་བུར་བྱས་པས་འགྲོ་བ་གང་དང་གང་དག་གི་གནས་སྐབས་དང་མཐའ་ཐུག་གི་ལས་མི་བསྲུན་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པར་མཛད། དུས་དེ་ཙམ་ན་དབུས་གཙང་འདིར་དྲེགས་རློམ་གྱི་སྐྲའི་ཅོད་པན་གཞན་ལ་སྟོན་པར་དཀའ་བ་ཏའི་སི་ཏུ་བྱང་ཆུབ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་འབྲི་གུང་པའི་བླ་མ་ཡིན་ཞེས་མི་མཐུན་པར་བལྟ་བ་ལ། ཚད་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཕྲིན་ལས་དང་། མཁས་པ་དང་གྲུབ་པའི་རྣམ་ཐར་བཟང་པོ་བུདྡྷ་ཤྲཱིའི་རྣ་ལུང་དུ་དཔྱངས་པས་མཚམས་སྦྱར་ཏེ་བོད་ཤིང་སྒོ་ཅན་བའི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྤྱི་བོར་ཡང་ཞབས་སེན་ལེགས་པར་བཀོད། དེ་བཞིན་དུ་དབུར་སྟོད་ཁྲིད་པོ་ན་སི་ཏུ་ཤཱཀྱ་བཟང་པོ། ཡར་འབྲོག་ཁྲི་བོན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ལ་སོགས་པའི་མི་ཆེན་དུ་མས་ཀྱང་སྲི་ཞུ་བྱས། དེ་དག་ལ་སོགས་ཏེ་དད་པ་ཅན་གྱིས་བྱིན་པའི་རྫས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནའི་རྣམ་ཐར་བཟུང་ནས་གནས་མིན་དུ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་ཆུད་མི་གཟོན་བར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བསྟི་སྟང་བླ་ལྷག་ཏུ་མཛད། ཡོ་བྱད་ཆོས་ཕྱོགས་སུ་བསྔོས་ཟིན་པ་རྣམས་རང་གི་རྫས་སུ་འདུ་མི་ཤེས་པས་ཕྱོགས་གཞན་གང་དུའང་འབྱམ་མི་སྲིད། བསྙེན་བཀུར་དཀོན་མཆོག་ལ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི་སྡིག་ཅན་ལ་མི་རུང་གསུངས་ནས་མི་ཆེན་ལ་སྟན་དང་བཀུར་སྟི་མི་མཛད། ཚོགས་གསོག་ཡོན་བདག་གིས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་མཆོད་ཡོན་གོ་ལོག་བམ་བཟང་གསུངས། ནས། འབུལ་བ་ཆེན་པོ་གང་ཕུལ་ཡང་དེ་བསྔོ་བས་རྒྱས་འདེབས་པ་ལས་གདབ་ལན་མི་ཡོང་། འགྲོ་བ་ཉམ་ཆུང་བ་ལ་ཐུགས་ལྷག་པར་བརྩེ་བས་སྙོམས་ཆུང་དང་སྤྲང་པོས་ཅི་དྲངས་ཀྱང་ཞིམ་ཞིམ་ལྟར་གསོལ་ནས། མདོ་འདོན་པ་དང་བསྔོ་བ་ནན་གྱིས་གསུང་། དེ་ལྟ་བུའི་མཛད་པ་དཔག་པར་དཀའ་བས་མཐོང་བའི་ཆེས་ལ་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་དག་ལྟ་ཅི་སྨོས། རང་བཞིན་གྱིས་མཐོང་བ་དང་། ཐོས་པ་དང་། རིག་པ་དང་། གནོད་པ་བྱེད་པའང་བདེ་བའི་གནས་སུ་འབྲེལ་ཞིང་། བྱང་གྲོལ་གྱི་ས་བོན་ཐེབས་པར་མཛད་ནས་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་བཞེས་པ་ཆུ་མོ་ཡོས་ཀྱི་ལོར། སྐལ་ལྡན་མང་པོ་ལ་སྨིན་གྲོལ་གྱི་གོ་འཕང་སྟེར་བའི་སྐབས་ཤིག་རྒྱལ་སྲས་བཟོད་པ་ལ་སྣག་ཤོག་བསྡོགས་ཤིག་གསུངས་ནས་ཞལ་ཆེམས་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་དུ། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་སྔ་ནས་ཤེས་ཟིན་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ད་ནི་མི་རྟག་སྒྱུ་མའི་དུས་འདོར་བས། །གཅིག་ཏུ་ཕན་པའི་གདམས་ངག་བཤད་ཀྱི་ཉོན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྣ་དྲངས་ནས། ཐུགས་རྗེ་མངའ་བའི་མགོན་པོ་པདྨའི་ཞལ། །དབུགས་འབྱིན་མཛད་པ་དེ་ཡི་དེང་བཟུང་བས། །འགྲོ་བའི་དུས་བབ་འགྲོན་པོ་ལམ་ཞུགས་བཞིན། །འཆི་བས་དགའ་བའི་རྙེད་པ་ལེགས་གྲུབ་པ། །རྒྱ་མཚོར་དོན་ཡོངས་གྲུབ་པའི་ཚོང་པ་དང་། །གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ལྷ་དབང་དང་། །བསམ་གཏན་གྲུབ་པའི་བདེ་བས་ཆེས་ལྷག་གོ། ད་ནི་མི་སྡོད་པདྨ་ལས་འབྲེལ་རྩལ། །འཆི་མེད་བདེ་ཆེན་བཙན་ས་འཛིན་དུ་འགྲོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཀྱི་ཞལ་ཆེམས་བསྟན་པས་རྒྱལ་སྲས་བཟོད་པ་ན་རེ། དེ་ལྟར་མི་གསུང་བཞུ་ཞེས་མཆི་མ་བླགས་པས། འདུས་བྱས་འཇིག་པ་ལས་བརྩམས་པའི་ཆོས་མང་པོ་གསུངས། སླར་བསམ་ཡས་སུ་གདན་འདྲེན་བྱང་བས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བཞིན་དུ་རྒྱ་མ་དང་བསམ་ཡས་བརྒྱུད་མཆིམས་ཕུ་དཔལ་གྱི་ནགས་ཁྲོད་དུ་ཕེབས། དེའི་ཆོས་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། སྐྱེ་བ་སྐྱེད་མོའི་ཚལ་ འགྲོ་ལྟར་རྟོགས་ནས། ཞེས་པ་དེ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་འདིས་ཉམས་འོག་ཏུ་བཙུད་པས། གནས་འདི་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་དུར་ཁྲོད་བསིལ་བའི་ཚལ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་ལས་འདིར་འཆི་བ་དགའ། ངའི་སྒྱུ་ལུས་གོག་པོ་འདི་འདིར་འཇོག་པ་ཡིན་གསུངས་ནས་བསྙུང་བའི་ཚུལ་བསྟན་ཀྱང་ད་དུང་ཆོས་མཚམས་རྒྱུན་མ་ཆད། དེར་འོ་བརྒྱལ་དུ་བསམས་ཏེ་རེ་ཞིག་ཆོས་མཚམས་འཇོག་པར་ཞུས་པས་ཆོས་འདི་རྫོགས་པ་ཞིག་བྱེད་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ་གསུངས། དེ་ནས་རྒྱལ་ཟླའི་ཚེས་བཅུ་དྲུག་གི་ཉིན་དཔའ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་རྣམས་མཆོད་གཏོར་རྒྱ་ཆེན་པོས་མཉེས་པར་མཛད་ཅིང་། སློབ་མའི་ཚོགས་ལ་སྤྱིར་ཡང་འདུས་བྱས་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པས་ཆོས་འབའ་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར། ལྷག་པར་ཁྲེགས་ཆོད་དང་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཉམས་ལེན་གནད་དུ་བསྣུན། མ་གོ་བའི་སྐབས་བྱུང་ན་ཡང་ཏིག་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་འདི་བསམ་འཕེལ་ནོར་བུ་དང་འདྲ་བས་ལྟ་རྟོག་ཞིབ་མོར་གྱིས་ལ་བསྒོམ་དང་། ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་ས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གདམས། དེ་ནས་ཚེས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཉིན་མཆོད་པ་ཅིག་ཤོམ་ལ་ཁྱོད་རང་རྣམས་དགེ་སྦྱོར་ལ་དེངས་གསུངས། སྐུ་དྲུང་ན་འདུག་པར་ཞུས་པས། འོ་ན་ངའི
Chinese
本净土欲行大事，然思及入地狱之事甚小，故舍弃难忍之业。四处宣扬寻找文殊化身，众贤者一致认为，如俗语所说，胜过桑耶寺者，无人智慧更高，遂确信其为文殊化身，迎请为顶髻之宝，令众生无论处于何种境地，皆能连根拔除不驯顺之因、缘、果。彼时，卫藏地区傲慢自大、难以示人的戴司徒绛曲坚赞，因视其为直贡巴之喇嘛而心生不满。然其以无量大悲之事业，以及贤者与成就者之美妙传记，悬于布达释利的耳畔，从而调伏了西藏木鼠年（疑为1324年）之国王，八足狮子之顶髻亦被其善妙安立。如是，卫如上部的赤波纳司徒释迦桑波，以及雅砻赤本多吉坚赞等众多大人物亦对其恭敬侍奉。如是等等，信徒所施之物，亦效仿龙树阿阇黎之传记，丝毫不敢浪费于非处，而是以上等供养三宝。凡已供奉于佛法之物，皆不视为己有，故绝不挪作他用。常言道，供养应供奉于三宝，而非罪人，故不对大人物施以坐垫和礼遇。积资乃施主之事，而非颠倒错乱之供养者。无论供奉何物，皆以回向来增广，而非求回报。其对弱小众生尤为慈爱，无论贫贱之人奉上何物，皆如美食般享用，并认真诵经回向。如是功德难以估量，更何况是那些亲眼目睹并追随者。自然而然地，凡见闻觉知乃至加害者，皆能与安乐相连，并种下解脱之种子，于五十六岁水兔年之际，利益了众多有缘者。
English
Although I intended to do great things in this pure land, I thought that going to hell was a small matter, so I abandoned the unbearable task. I proclaimed everywhere to search for the incarnation of Manjushri. All the wise men agreed that, as the saying goes, no one is wiser than the one from Samye. So, I was convinced that he was the incarnation of Manjushri, and invited him to be the jewel on the crown. He uprooted the causes, conditions, and consequences of insubordination for all beings in whatever situation they were in. At that time, Tai Situ Jangchub Gyaltsen, who was arrogant and difficult to show to others in U-Tsang, was dissatisfied because he regarded him as a Drikungpa lama. However, with the immeasurable activities of great compassion, and the wonderful biographies of wise men and accomplished ones, he hung them in the ears of Buddha Shri, thereby subduing the king of Tibet, the eight-legged lion, in the Wood Mouse year (likely 1324), and his toenails were also well placed on his crown. Likewise, the chief of Uru Tok, Nasi Situ Shakya Zangpo, and Yarlung Tripön Dorje Gyaltsen, and many other great men also served him respectfully. Like that and so on, the things given by the faithful were also like the biography of Acharya Nagarjuna, and he did not waste even a little bit in the wrong place, but made supreme offerings to the Three Jewels. He did not consider the things that had been dedicated to the Dharma as his own, so he would never use them for other purposes. He often said that offerings should be made to the Three Jewels, not to sinners, so he did not offer cushions and respect to great men. He said that accumulating merit is the job of the patrons, not the reversed and confused offerings. No matter what is offered, it is expanded by dedication, not by asking for return. He was especially compassionate to the weak, and whatever the poor and humble offered, he would eat it like a delicious meal, and he would recite the sutras and dedicate them diligently. Such deeds are immeasurable, let alone those who have seen and followed them. Naturally, all who see, hear, know, and even harm, are connected to happiness, and having planted the seeds of liberation, he benefited many fortunate ones at the age of fifty-six in the Water Rabbit year.
Chinese
在赐予成熟解脱果位的时候，（莲花生大师）让王子忍辱准备纸墨，在无垢光明的遗嘱中写道： “轮回的自性早已知晓， 因为世间法没有实义， 现在要舍弃无常幻化的时日， 听我说唯一有益的教诲。” 等等以此为开端。 慈悲的怙主莲师的尊颜， 从开始呼吸的那一天起， 众生的命运就像旅客走上旅途一样， 死亡带来喜悦的收获已经圆满完成， 就像在海洋中圆满完成任务的商人， 就像战场上彻底获胜的天神， 就像禅定成就的喜乐更加殊胜一样。 现在不住留，莲师的事业， 将前往执掌不死大乐的要塞。” 等等这样的遗嘱教诲后，王子忍辱说：“请不要这样说。”哭泣起来。 （莲花生大师）讲述了很多关于有为法坏灭的道理。后来被迎请回桑耶寺（Samye Monastery，约公元775年落成），一边转法轮，一边经过嘉玛和桑耶寺（Samye Monastery，约公元775年落成），前往青朴（Chimphu）吉祥的森林中。在那里，（莲花生大师）了悟到一切法都如幻象，生死就像进入游乐园一样。 这些都被这位伟人置于修行之下。他说：“这个地方就像印度的清凉尸陀林一样，比起其他地方的生，我更喜欢这里的死，我要把这个衰老的幻身留在这里。”虽然示现生病，但仍然没有停止传法。弟子们觉得很辛苦，请求暂时停止传法，（莲花生大师）说：“我想要圆满这个法。” 之后，在藏历的国王月的十六日，用盛大的供品和朵玛使勇士和空行母们感到满意，并普遍教导弟子们说：“因为有为法没有实义，所以唯一要追求佛法。特别是要精进彻却和脱噶的修持。如果遇到不明白的地方，这个‘谛克如意宝’就像‘满愿宝’一样，仔细观察并禅修，就能在法性穷尽之地证得涅槃。” 之后，在十八日，（莲花生大师）说：“准备一份供品，你们都去行善吧。”弟子们请求留在身边，（莲花生大师）说：“那么我的
English
At the time of bestowing the state of maturation and liberation, (Guru Rinpoche) told Prince Bhelwai Nyima to prepare paper and ink, and in the testament of stainless light, he wrote: "The nature of samsara has long been known, Because worldly dharmas have no essence. Now, abandoning the time of impermanent illusion, Listen to me as I speak of the one beneficial instruction." And so on, beginning with that. The compassionate protector, the face of Padma, From the day that breathing began, The fate of beings is like a traveler embarking on a journey, Death brings the joy of accomplishment, perfectly completed, Like a merchant who has accomplished his task in the ocean, Like a god who has completely triumphed in battle, Like the bliss of accomplished meditation, which is even more supreme. Now, not staying, the activity of Padma's karma, Will go to seize the stronghold of deathless great bliss." And so on, after teaching such a testament, Prince Bhelwai Nyima said, "Please do not say such things," and wept. (Guru Rinpoche) spoke many teachings on the impermanence of compounded phenomena. Later, he was invited back to Samye Monastery (founded around 775 AD), and while turning the wheel of Dharma, he passed through Gyama and Samye, and went to the auspicious forest of Chimphu. There, (Guru Rinpoche) realized that all phenomena are like illusions, and that birth and death are like entering an amusement park. These were all placed under the practice of this great being. He said, "This place is like the cool charnel ground of India. I prefer death here to birth elsewhere. I will leave this old illusory body here." Although he manifested illness, he still did not stop teaching the Dharma. The disciples felt tired and requested to temporarily stop the Dharma teachings. (Guru Rinpoche) said, "I intend to complete this Dharma." Then, on the sixteenth day of the royal month, he pleased the heroes and dakinis with vast offerings and tormas, and generally taught the disciples, "Because compounded phenomena have no essence, seek only the Dharma. In particular, focus on the practice of Trekchö and Tögal. If there are times when you do not understand, this 'Tik Yizhin Norbu' (Wish-Fulfilling Jewel of the Essence) is like the 'Samphel Norbu' (Wish-Granting Jewel), so observe carefully and meditate, and you will attain nirvana in the realm where the nature of phenomena is exhausted." Then, on the eighteenth day, (Guru Rinpoche) said, "Prepare an offering, and all of you engage in virtuous deeds." The disciples requested to stay by his side, (Guru Rinpoche) said, "Then my