Tibetan
་བྱའོ། །མཚན་ཉིད་འདི་ལ་བློ་གྲོས་ཚད་མ་ཧཱར་ནཱ་ཐས། སྔོན་བོད་དུ་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་རྣམས་ན། དབང་བསྐུར་ཞིང་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་གདམས་པ་མཐའ་དག་སྩལ་ཞེས་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ཕལ་པ་ཅིག་ལ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། རྡུལ་ཚོན་བཞེངས། དབང་རྫས་བསགས། ཆོག་འདོན་བཏང་། ཉིན་མོ་བསྒྲུབས། མཚན་མོ་བསྐུར། དཔེ་ཆ་སྒྲོགས་པ་དང་། གཞུང་གི་འབྲུ་བཤད་མཛུག་བྲིད་བྱེད་པ་དང་། འཛིན་ཆོས་གཏད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སློབ་དཔོན་ནག་པོ་སྐལ་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དེ་ལ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དེས། དགོངས་པ་གཏད་དེ་ཐུགས་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ པ་ཙམ་གྱིས། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་བརྙེས། རྒྱུད་དོན་མ་ལུས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད། བཀའི་གནང་བ་སྩལ་བ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ཀ་དབང་བསྐུར་བ་དང་། གདམས་ངག་རྗེས་གདམས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་མཚོན་པའི་སྔོན་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་ཐར་ན། གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་གདམས་ཚུལ་ཡོད་པ་རྣམས། ཕལ་ཆེར་དེ་བཞིན་ཡིན་ལ། རང་ཅག་བོད་འདི་་ན་གོ་བ་འདི་ཙམ་ལ་ཡང་མཐའ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་ལྷུང་བར་སྣང་སྟེ། བླུན་པོ་རྣམས་དང་། བླུན་པོའི་རྗེས་འབྲངས་མཁས་འདོད་ཡོད་པ་ཕལ་ཆེར་ཞིག་ནི། གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་གོ་བ་རབ་རིབ་ཅིག་ཤར་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས། ད་ལྟའི་བླ་མ་དང་། སློབ་མ་ཕལ་བ་ལམ་སྣ་ཙམ་ཡང་མ་ཟིན་པ་རྒན་རྒོན་རྣམས་ལ་ཡང་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་རིགས་འགྲེ་འགྲན་འདོད་བྱས་ཏེ། དབང་བསྐུར། རྒྱུད་བཤད། མན་ངག་ཐམས་ཅད་རྩ་བས་བཅད། པོ་ཏི་མགོ་ལ་འཇོག་པ་དང་། དགོངས་པ་གཏད་པས་ཆོག་པ་སོགས། མི་ཤེས་པ་དང་། མ་ལྕོགས་པ་ལ་བཟང་མོ་དང་དབའ་དཔའ་མོ་བྱེད་དོ། །དེ་རིགས་བླ་མས་མ་བཤད། སློབ་མས་མ་གོ། དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀར་བྱིས་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་པ་ལ་ཤེས་མ་དག་བྱེད་པ་ལས་མི་ཡོད་པར་འདུག་པ་འདི་ཆད་པའི་མཐའ་ཡིན་ཡང་། སྔགས་གཞུང་དང་ཆོ་ག་ལ་གཙིགས་སུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་། ད་ལྟ་ལས་དང་པོ་པ་གང་བྱེད་པའི་རྒྱས་བཀབ་སྟེ། འཕགས་པ་དང་། གྲུབ་ཐོབ་དང་། སྒྲུབ་པ་པོམཆོག་རྣམས་ལའང་བྱེད་པ་ནི། བསྒྲིགས་བཀོད་དམ་དམ་མོ་དང་། མཁས་འདོད་བྱས་པས་གཏི་ཐུག་ཏུ་སོང་སྟེ། འདི་ག་ལ་ལྟོས་པའི་རྟག་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལས་དང་པོ་བ་ལ་བརྒྱུད་པ་ཁུངས་ལ་ཐུག་པའི་ཆོས་བཀའ་མ་ཆད་པ་ཅིག་དགོས། ཆོ་ག་ལག་ལེན་བྱད་ལ་མ་ནོར་བ་ཞིག་དགོས། བསྙེན་སྒྲུ
Chinese
应如是行。关于此理，具量智识哈热纳塔云：往昔藏地诸历史中，所谓“灌顶、付嘱及随付嘱一切皆赐予”，并非如凡夫师长对待普通弟子一般，建造坛城，积聚灌顶物，念诵仪轨，白天修持，夜晚灌顶，宣讲经书，以手指点讲解经文，传授传承法，而是，黑班智达具缘者，化身空行母以智慧，仅以心意相传，加持心续，刹那间便获得殊胜智慧，通达一切续部之义，仅以赐予教敕，便获得广大饶益有情之能力，此即是灌顶，是无上之口诀与随口诀。以此为例，往昔大成就者之传记中，彼此传授口诀之方式，大多如此。然于我等藏地，仅于此略有所解，亦似落入二边之一，愚笨者及随从愚者之假冒智者大多，以对成就者有如是粗略之理解为由，欲效仿如今之喇嘛及未能掌握少许法道之庸碌老者，妄图比肩成就者之行径，断绝灌顶、续部讲解及一切口诀之根本，将经书置于头顶，仅以心意相传等，于不解与不能者，行虚张声势之举。如是上师不讲解，弟子不理解，师徒二人于任何皆不解之处，行假装通达之举，此乃断见边。然重视密续及仪轨者，亦以如今初学者所行之繁琐仪轨，施于圣者、成就者及殊胜修行者，此乃以编纂或自诩贤能而陷入迷乱，此乃执于常边。是故，初学者需传承清净不断之教法，需仪轨实修无有错谬，需念诵
English
It should be done accordingly. Regarding this principle, the qualified scholar Harinatha said: In the past histories of Tibet, the so-called "bestowing empowerment, entrustment, and all subsequent entrustments" is not like an ordinary teacher treating an ordinary disciple, constructing a mandala, gathering empowerment substances, reciting rituals, practicing during the day, bestowing empowerment at night, proclaiming scriptures, explaining the meaning of texts with gestures, and transmitting the lineage teachings. Rather, for that fortunate individual, the Black Pandit, the emanation of the wisdom dakini, merely by entrusting her mind and blessing his mindstream, in that instant, he attained extraordinary wisdom, comprehended all the meanings of the tantras, and merely by granting authorization, he obtained the ability to greatly benefit sentient beings. This is empowerment, the unsurpassed oral instruction and subsequent oral instruction. As exemplified by this, in the biographies of the great accomplished ones of the past, the ways in which they transmitted oral instructions to one another were mostly like this. However, in our Tibet, even with just this slight understanding, it seems that one falls into one of the two extremes. Most of the foolish and those who follow the foolish, pretending to be wise, taking the reason that they have such a rough understanding of the accomplished ones, want to imitate the actions of the accomplished ones even with the current lamas and mediocre old people who have not grasped even a little of the path of Dharma, cutting off the root of empowerment, explanations of tantras, and all oral instructions, placing scriptures on their heads, and only transmitting their minds, etc., and for those who do not understand and are unable, they make pretentious gestures. In this way, the guru does not explain, the disciple does not understand, and the two, guru and disciple, pretend to understand what they do not understand at all, which is the extreme of nihilism. However, those who value tantras and rituals also apply the elaborate rituals performed by beginners today to the noble ones, accomplished ones, and supreme practitioners, which is to become confused by compiling or claiming to be virtuous, which is clinging to the extreme of eternalism. Therefore, beginners need a lineage of teachings that is pure and unbroken, they need rituals and practices that are without error, they need recitation