Tibetan
་བསུང་ཞིང་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་དྲིའི་བཞོན་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་འདི་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་ཉིན་རེར་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་གཤེགས་ནའང་ཟས་ཀྱི་རྣམ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་འབྱོར་བས། བསམ་གཏན་པ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་དང་། ཀློག་པ་བདེའི་གྲངས། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་འཚོ་བས་བྲེལ་བ་མེད་པར་བྱེད་ཅིང་། སྙན་པར་དངགས་པ་ལས་རྩོམ་པའི་ཁྱུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་བཟང་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའང་མགུ་བར་ནུས། བདག་པོའི་རྐྱེན་དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཛད་པ་སྙན་དངགས་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱར་བ་དང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ཐོས་པ་དང་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་གནས་ཙམ་ལ་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པའི་མན་ངག་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བའི་དགོངས་འགྲེལ་དང་གཞུང་ཁྱད་དུ་འཕགས་པ་མང་པོས་བསྟན་པའི་བྱ་བརྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས། སྐུ་ ཚེའི་སྨད་དུ་གྱུར་བ་ན། རྒྱལ་པོ་ཀ་ནི་ཀས་སྤྱན་འདྲེན་པའི་ཕོ་ཉ་བཅུག་པ་ལ་ལང་ཚོའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་རྒབས་འབྱོན་པར་མ་གནང་སྟེ་སྤྲིང་ཡིག་མཛད་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་ཆོས། །ལ་བཀོད། རང་གི་སློབ་མ་ཡེ་ཤེས་སྙན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྒྱལ་པོའི་སློབ་དཔོན་དུ་བརྫངས། མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་གླེགས་བམ་དང་། གཏམ་རྒྱུད་ཀྱི་ཡི་གེའི་རྐྱེན་ལམ་ལྟོས་པར། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དག་གིས་སྙན་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐྱེས་རབས་བཅུ་ཕྲག་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་དང་སྦྱར་ཏེ་རྩོམ་པར་བཞེད་ནས། སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་མཛད་ཟིན་པའི་སྐབས། སྐྱེས་རབས་ཀྱི་དང་པོར་སྟག་མོ་ལུས་སྦྱིན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་སྐུ་ཚེ་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་བའམ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་རྣམ་ཐར་ལ་རང་ཉིད་ཀྱང་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་མཐུ་ཚད་མེད་པ་བརྟས་པར་གྱུར་ནས། ནགས་གསེབ་ཏུ་སྟག་མོ་ཕྲུག་གུ་འབྲངས་པ་བཀྲེས་པས་ཉེན་པ་གཟིགས་པས། སྐུ་ལུས་སྦྱིན་པར་བརྩམས་པ་ན་ཅུང་ཟད་བག་ཚ་བའི་རྣམ་པས་ལྷག་པར་སང་སངས་རྒྱས་ལ་དད་པ་བསྐུལ་བའི་ཕོ་ཉར་བྱས། དང་པོར་སྐུ་ལུས་ལས་ཁྲག་ཕྱུང་སྟེ་སྨོན་ལམ་བདུན་ཅུ་པ་བྲིས་ཤིང་སྟག་རྣམས་ལའང་ཐུད། སླར་སྐུ་ལུས་སྦྱིན་པར་བཏང་བས་སྐྱེས་རབས་སོ་བཞི་པའི་འཕྲོ་ལུས་པར་གྲགས། འདོད་པ་གཅིག་ཏུ་བརྩམ་བྱ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་མོད་དེ། སློབ་དཔོན་སྟག་གིས་ཟོས་ནས་ཅི་ཞིག་ནང་པོ་ཆ་རྙེད་པ་དེ་ལས་མ་འདུས་ཟེར་བའང་སྣང་སྟེ། ལུང་གི་རྒྱུན་ནི་ཡོད་པས་དེ་དག་
Chinese
成为了散发香气并吸引（众生）的香车。这位伟人因福德力极大，每天去城市里行乞，也能得到无数种类的食物。他供养着两百五十位禅定者，数量可观的诵经者，以及五百位比丘，使他们无忧无虑。他擅长诗歌创作，是其中的佼佼者，因此论著的词句和意义都非常精妙，甚至能让法称论师也感到满意。由于他的缘故，如来（佛陀）的事业与伟大的诗歌相结合。不仅如此，他还以卓越的见解和许多殊胜的论著，完成了弘扬佛法的伟大事业，包括修持菩提心的诀窍等等，而不仅仅是赞扬听闻和辩论的场所。
English
He became a chariot of fragrance, spreading scent and attracting (beings). This great man, due to his immense merit, even when going to the city for alms every day, received countless kinds of food. He supported two hundred and fifty meditators, a considerable number of reciters, and five hundred monks, keeping them free from worries. He excelled in poetic composition, being the best among them, so the words and meanings of his treatises were extremely exquisite, even capable of satisfying the master Dharmakirti. Because of him, the deeds of the Tathagata (Buddha) were combined with great poetry. Moreover, he accomplished the great task of propagating the Dharma with excellent commentaries and many extraordinary treatises, including the essential instructions for cultivating the mind of enlightenment, and not just praising the places of hearing and debate.
Tibetan
དཔྱད་པ་མེད་པར་བཞག་གོ། སློབ་དཔོན་འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ཁོ་ནའི་ཁ་ཟིན་ཀྱང་མ་མཛད། ཀུན་ལ་སྙོམས་པར་ཕན་འདོགས་པས་ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་ཀྱང་དང་ཅིང་། ནང་པ་ཀུན་གྱིས་གཙུག་ཏུ་བཀུར་བའི་གྲགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །འདི་རྒྱལ་པོ་ཟླ་བ་སྦས་པའི་བུ་སྙིང་པོ་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་གོ་རར་བྱུང་བ་དེ་དང་ཐོག་མཉམ་པར་གྲགས། དེའི་ཚ་བོའི་བུདྷརྨ་ཙནྡྲས་རྒྱལ་སྲིང་སྐྱོང་བའི་ཚེ་ཏུ་རུ་ཁྐའི་དམག་གིས་མ་ག་དྷཱ་བ་བཅོམ། དཔལ་ན་ལེནྡྲར་ཡང་གནོད་པ་ ཆེན་པོ་བྱུང་། དྷརྨ་ཙནྡྲའི་ཞང་པོའི་པུར་གྱུར་བ་རྒྱལ་པོ་སངས་རྒྱས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེ། རྒྱ་ནག་གི་ཡུལ་དུ་མདོ་སྡེ་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་བརྫངས། སྟག་གཟིག་གི་རྒྱལ་པོའི་སྟེང་དུ་གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བདན་ཕྱར་ཏེ་ཉི་འོག་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་ཕལ་ཆེར་ལ་ལུང་བསྟང་། སྔར་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཆོས་གཞི་ཐམས་ཅད་སོར་ཆུད་པར་བྱས་ནས་བགྲང་གཞི་བཅུ་ཕྲག་བཞི་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་དར་བར་ཡོད་པ་ལ། ན་ལེནྡྲར་་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་སློང་མོ་བ་གཉིས་ལྷགས་པ། དགེ་ཚུལ་གཟུ་ལུམས་ཅན་དག་གིས་བཤལ་ཆུས་གཏོར། སྒོ་གླེགས་ཀྱི་བར་དུ་བཙིར། ཁྱི་གཏུམ་པོ་དག་རྦད་པས། དེ་གཉིས་བློ་ཤིན་ཏུ་མ་རུངས་པར་གྱུར། གཅིག་གིས་ང་ཚོ་བ་སྦྱར། གཅིག་གིས་ཉི་མ་བསྒྲུབ་པར་དམ་བཅས་སོ། །དེར་སའི་རུམ་དུ་ཞུགས་ཏེ་ལོ་དགུའི་བར་དུ་བསྒྲུབས་ཀྱང་དོན་མ་གྲུབ་ནས་ཕྱིར་འགྲོ་བར་བརྩམས་པས། གྲོགས་པོ་ན་རེ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མུ་གེས་ཉམ་ང་ན། ངས་དགའ་བ་དེ་སྙེད་ཀྱིས་འཚོ་བ་སྦྱར་བས་ཁྱོད་སྔགས་མ་གྲུབ་པར་ཕྱི་རོལ་དུ་ནམ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ། མགོ་གཅད་དོ་ཞེས་ཆུ་གྲི་རྣོན་པོ་སྲེལ་བས། དེ་འཇིགས་ཏེ་སླར་ཡང་ལོ་གསུམ་བསྒྲུབས་པས་དོན་སྒྲུབ་སྟེ་སྦྱིན་སྲེག་གི་སྦྱོར་བརྩམས། བསྲེགས་ཐལ་ལས་སྔགས་བཟླས་ཏེ་གཏོར་བ་ཙམ་གྱིས་མེ་རང་འབར་དུ་གྱུར། སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་གཞི་བསྟན་པའི་ལྷ་ཁང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་བསྲེགས། ཁྱད་པར་དུ་ཐེགས་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཞུགས་པའི་དཔལ་ན་ལེནྡྲའི་ལྷ་ཁང་ཆེན་པོ། རཏྣ་ས་ག་ར། རཏྣ་ད་དྷི། རཏྣ་རཎྜ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་ཆར་ཚིག །རཏྣད་དྷི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགུ་ཐོག་ཡོང་བས་སྟེང་ཁང་གི་གླེགས་བམ་འགའ་ཞིག་ལས་ཆུའི་རྒྱུན་ཆེན་པོ་བབས་ཏེ་འབར་བ་གང་ཞིག་མནལ་བར་གྱུར་བས་གླེགས་བམ་མ་ཚིག་པ་འགའ་ཡང་བྱུང་བ་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དུ་གྲགས། མུ་སྟེགས་གཉིས་རྒྱལ་པོའི་ཆད་པས་འཇིགས་ཏེ་བྱང་ཕྱོགས་ཧ་ས་མ་ཞེས་ བྱ་བའི་ཡུལ་
Chinese
未作评论便搁置了。这位学者的确是大乘佛教徒，但他并没有只坚持大乘。他对一切都平等地施予利益，因此声闻乘的修行者们也很高兴。所有佛教徒都非常尊重他，他的名声非常大。据说，此人最初与月藏国王的儿子，名叫心髓明点者，出生在郭拉地方的人同时代。当他的侄孙佛法月统治王国时，突厥军队摧毁了摩揭陀。吉祥那烂陀寺也遭受了巨大的破坏。当佛法月的舅舅，即国王佛护去世时，他向中国派遣了一些经部论师。他在达孜国王之上竖起了战胜的旗帜，并预言了太阳下和西方的大部分地区。他恢复了所有以前被破坏的佛教场所，并使教法兴盛，存在了大约四十四个传承。在那烂陀寺，来了两个外道乞丐。一些行为不端的比丘用洗脚水泼他们，把他们挤在门框之间，还放出凶猛的狗来咬他们。这两人非常生气。一个发誓要下诅咒，另一个发誓要修持太阳。于是他们进入地下，修持了九年也没有成功，当他们打算出来时，朋友说：现在四处都是饥荒，我用这么多的快乐来供养你，如果你在咒语没有成就之前就出来，我就砍下你的头。说着，他磨了一把锋利的刀。那人害怕了，又修了三年，终于成就了，于是开始进行火供。仅仅是从燃烧的灰烬中念诵咒语并撒出去，火就自己燃烧起来了。八十四座佛教寺庙被烧毁。特别是所有大乘佛教的经典所在的吉祥那烂陀寺的大殿，宝海殿、宝生殿、宝饰殿这三座都被烧毁了。据说宝生殿有九层楼高，从顶楼的一些经书中流出大量的水，熄灭了一些燃烧的火焰，因此有一些经书没有被烧毁，被称为持明者的宝藏。那两个外道害怕国王的惩罚，逃到了北方一个叫哈萨玛的地方。
English
It was left without comment. Although this scholar was a Mahayana Buddhist, he did not adhere solely to that. He benefited everyone equally, so even the Shravakas were pleased. All Buddhists greatly revered him, and his fame was very great. It is said that this person was initially contemporary with the son of King Moon-hidden, named Heart Essence Bindu, who was born in the land of Gora. When his great-nephew Buddhadharma Chandra ruled the kingdom, the Turkic army destroyed Magadha. The glorious Nalanda also suffered great damage. When Dharmachandra's uncle, who had become the king Buddha-protected, passed away, he sent some Sutra scholars to China. He raised the victory banner over the king of the Taziks and prophesied to most of the lands under the sun and in the west. He restored all the Buddhist sites that had previously been damaged and made the teachings flourish, with about forty-four lineages existing. In Nalanda, two heretical beggars arrived. Some undisciplined monks threw washing water at them, squeezed them between the door frames, and set fierce dogs on them. The two became very angry. One vowed to cast a curse, and the other vowed to practice the sun. So they entered the earth and practiced for nine years without success. When they intended to come out, their friend said: Now there is famine everywhere, and I have provided for you with so much joy. If you come out before the mantra is accomplished, I will cut off your head. Saying this, he sharpened a sharp knife. The man was afraid and practiced for another three years, finally achieving success, and then began to perform a fire offering. Merely by reciting mantras from the burning ashes and scattering them, the fire ignited on its own. Eighty-four Buddhist temples were burned. In particular, the great temple of glorious Nalanda, where all the Mahayana teachings were housed, the Ratna Sagara, Ratna Dadhhi, and Ratna Randaka, all three were burned. It is said that Ratna Dadhhi had nine stories, and from some of the books on the top floor, a great stream of water flowed down, extinguishing some of the burning flames, so some books were not burned and were known as the treasury of the Vidyadharas. The two heretics, fearing the king's punishment, fled to a place called Hasama in the north.
Tibetan
དུ་བྲོས་ཀྱང་སྡིག་པའི་མཐུས་ལུས་ལ་མེ་འབར་ནས་ཤི། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ན་འགྲོ་དོན་མཛད་པའི་ཚེ་ཀླ་ཀློའི་ཆོས་ལུགས་འགོ་བརྩམས་ཤིང་། དཔལ་གྱི་རི་ལ་བཞུགས་པའི་དུས་ཙ་ན། རྒྱལ་པོ་ནེ་མ་ཙནྡྲའི་བློན་པོ་རྒྱལ་བཤེས་ཞེས་བྱ་བས་ངོ་ལོག་བརྩམས་ཏེ་རྒྱལ་སྲིད་ལ་རང་དབང་དུ་བྱས། ན་ལནྡྲར་གྷཎྜེ་བརྡུངས་པའི་སྒྲ་ལ་ཕཊ་ཊཱ་ཡ་ཞེས་བྱུང་བ། བྲམ་ཟེ་སྒྲ་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་མུ་སྟེགས་ངན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀླད་པ་འགེམས་ཞེས་པའི་སྒྲར་ཤེས་ནས། བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་བ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་དམག་བྱས། ཡུལ་དབུས་ནས་ཛ་ལནྡྷ་རའི་བར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་མང་པོ་ཞུགས་ལ་སྦྱངས། དགེ་སློང་མང་དུ་ཐོས་པ་འགའ་ཡང་བསད་པ་སོགས། མདོར་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡུལ་དབུས་སུ་བསྟན་པ་སྐྱོང་བ་ཡན་ཆད་ལྷ་ཁང་བཞེངས་པ་ལ་སོགས་ཇེ་མང་དུ་སོང་བས་ཡར་འཕེལ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ན་འགྲོ་དོན་མཛད་པ་ཙམ་ནས་འགྲིབ་པའི་ཐོག་མ་བརྩམས་པ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་མངོན་པ་ལ་དགྲ་ལན་གསུམ་བྱུང་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་པ་ཆ་བཅོ་ལྔར་བཏང་བའི་ཆ་དགུ་མེའི་གནོད་པས་སྦྱངས། ཆ་བཞི་དམག་གི་བྱ་བས་བརླག། ཆག་ཅིག་རང་བཞིན་གྱིས་ནུབ་པས། ཆ་གཅིག་ལས་མ་ལུས་པར་གྲགས། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཙམ་ལས་ཀྱང་མདོ་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་པའི་དཔེ་ཡུལ་ཁོལ་བུ་ནས་ལྷགས་པའམ། བས་མཐར་བལྟར་མི་མངོན་པའི་རིག་པ་འཛིན་པ་དག་གིས་རང་གི་རྒྱུད་དམ། ཡི་གེའི་སྲོག་ཏུ་བཟུང་བ་ལས་བོད་ཡུལ་ལ་སོགས་པར་མཆེད་པའང་ཡོད་དེ། ཕྱིས་གཙུག་ལག་ཁང་ཆུང་རེའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མཐོང་བ་དག་གིས་རྒྱ་གར་ན་དེའི་ཕྱི་མོ་ཡོད་མེད་ངེས་ངེས་ལྟར་བསྒྲགས་ནས་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བར་ཞུགས་པ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དེ། དེ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་མངོན་པ་ལ་དགྲ་བྱུང་བའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པས་དེ་ལྟར་འཐད་ཀྱང་རྒྱུད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པར། གསང་སྔགས་མདོ་སྡེའི་ཚུལ་དུ་བཤད་ཀྱིས་ཉོན། །ཞེས་པ་རིག་པ་འཛིན་པའི་རྒྱུད་ སྡེ་སྣོད་བཞི་པར་བཞག་པ་དེས་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་ལ། དེར་མ་ལྟོས་པ་འདིར་ནི་རཏྣ་ད་དྷ་ཞེས་པའི་སྟེང་ཁང་གིས་གླེགས་བམ་ལས་ཆུ་རྒྱུན་གྱི་མཐུས་མ་ཚིག་པ་ནང་རྒྱུད་སྡེ་ལྔ་དང་གསང་བ་འདུས་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་ཅིས་བསྙོན། ལར་གསང་སྔགས་བྱིངས་ཆེ་བྱུང་བའི་དུས་ཚོད་འདི་ཙམ་ནའོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པར་དཀའ་ནའང་། སྔོན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་དར་བ་ནས་མི་རིང་བར་རིག་པ་འཛིན་པ་འབུ
Chinese
即使逃到那里，也会因罪业的力量而身体燃烧致死。同样，当导师龙树在南方地区进行利生事业时，外道宗教开始兴起。在吉祥山居住期间，尼摩旃陀罗国王的大臣名叫嘉瓦协，他发动叛乱，独自掌握了王权。那烂陀寺敲击犍稚的声音被称为“帕达亚”（藏文：ཕཊ་ཊཱ་ཡ་，梵文天城体：phat taya，梵文罗马拟音：phaṭ ṭā ya，汉语字面意思：帕达亚）。婆罗门声明家们认为这是“击碎恶劣外道之头颅”的声音，于是婆罗门嘉瓦协等外道发动了战争。从中部地区到扎烂达拉（Jālandhara）之间的许多寺庙都被焚毁。许多比丘，甚至一些博学之士也被杀害。总之，龙树尊者在中部地区弘扬佛法之前，建造寺庙等事业日益增多，因此得以发展。但自从在南方地区进行利生事业开始，衰败的开端就此开始了。正法显现遭受了三次敌对，大乘经典总集和各个部分被分为十五份，其中九份被火灾烧毁，四份被战争摧毁，一份自然消亡，据说只剩下一份。不仅因为这个原因，各种经续的典籍从边远地区传来，或者被边境地区不为人知的持明者当作自己的命根子或文字的生命来守护，因此也流传到了藏地等地。后来，看到小寺庙里的一些法类，就断言印度有或没有其母本，从而开始舍弃正法，这是没有意义的。因为有正法显现遭受敌对的说法，所以这样说是合理的，但如果认为这不适用于密续，那么，普贤菩萨曾说过：“秘密真言以经部的形式宣说，请谛听！”。这句话表明，持明者的密续被置于第四个藏经中，由此也可以理解。即使不考虑这一点，那么，在名为“宝藏”（藏文：རཏྣ་ད་དྷ་）的楼阁中，经卷因水流的力量而未被烧毁，其中包含着五部内续和密集金刚，对此又该如何辩驳呢？一般来说，很难用论证来证明密法兴盛的时期就是现在。但从早期大乘佛法兴盛之后不久，持明者大量涌现
English
Even if they fled there, they would be burned to death by the power of their sins. Similarly, when the teacher Nagarjuna was engaged in benefiting beings in the southern region, the religion of the heretics began to arise. When he was residing on Mount Palawa, a minister of King Nemo Chandra named Gyalshé started a rebellion and took control of the kingdom himself. The sound of the ghanta being struck at Nalanda was said to be "Phat Taya" (Tibetan: ཕཊ་ཊཱ་ཡ་, Sanskrit Devanagari: phat taya, Sanskrit Romanization: phaṭ ṭā ya, Chinese literal meaning: Phat Taya). The Brahmin grammarians understood this as the sound of "crushing the heads of the evil heretics," and so the heretics, including the Brahmin Gyalwa Shé, waged war. Many monasteries from the central region to Jalandhara were burned down. Many monks, and even some learned ones, were killed. In short, until Nagarjuna was upholding the Dharma in the central region, the construction of temples and other activities increased, and so it flourished. But from the time he began to engage in benefiting beings in the southern region, the beginning of decline began. The manifest Dharma suffered three times of hostility, and the general and specific scriptures of the Mahayana were divided into fifteen parts, nine of which were burned by fire, four were destroyed by war, and one naturally disappeared, so it is said that only one part remained. Not only because of this reason, various sutras and tantras came from remote regions, or were guarded by the vidyadharas who were unknown in the border regions as their own life force or the life of the letters, and so they also spread to Tibet and other places. Later, seeing some categories of Dharma in small monasteries, they would assert whether or not there was a prototype of it in India, and thus begin to abandon the Dharma, which is meaningless. Because there is a saying that the manifest Dharma suffered hostility, it is reasonable to say so, but if it is thought that this does not apply to the tantras, then Pungzang said, "The secret mantra is taught in the form of sutras, please listen!" This statement shows that the tantras of the vidyadharas are placed in the fourth collection of scriptures, and this can also be understood. Even without considering this, then, in the pavilion called "Ratna Dhadha" (藏文：རཏྣ་ད་དྷ་), the scriptures were not burned by the power of the water flow, and it is believed that it contains the five inner tantras and the Guhyasamaja, so how can this be denied? In general, it is difficult to prove with logic that the time when the secret mantras became widespread is now. But not long after the early Mahayana Dharma flourished, many vidyadharas emerged