Tibetan
དི་ལྟར་བརྫངས་སོ་ཞེས་ སྨྲས་པ་ན། འདིའུ་ཅག་ལ་སྨྲ་བར་མ་ཟད་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ལའང་སྨྲ་བར་བྱེད་པས་ཆོམས་ཤིག་ཅེས་སྐུ་ལུས་འདམ་བུ་བཅོམ་པ་ལྟར་བརྡུངས་སོ། །དེར་ཤཱ་རིའི་བུས་ཆོས་གོས་ཀྱི་གྲར་གཏུམས་ཏེ་ཁུར་ནས་གྲོང་ཁྱེར་ཤིང་ཐག་ཅན་དུ་བསྐྱལ། མི་འཚོ་བར་ཤེས་ནས་གྲོགས་པོ་འཆི་བ་ཐོས་པར་ཡང་མི་བྱ་ན། མཐོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་དཔལ་ན་ལེནྡར་སོང་ནས་དེའི་སྔ་དྲོ་དགྲ་བཅོམ་པ་བཞི་སྟོང་དང་བཅས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེའི་ཕྱི་དྲོ་མོངྒལ་གྱི་བུ་དགྲ་བཅོམ་པ་བཞི་བརྒྱ་དང་བཅས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་པོ་བུད་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འཁོར་རྣམ་བཞི་དང་བཅས་པ་གནས་བརྟན་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ལ་གཏད་དེ། སྐུའི་སྟོང་གཡོགས་བསལ་ནས། དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་ལྟོས་ཤིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བལྟ་བ་ནི་རྙེད་པར་དཀའ་སྟེ་ཨུ་དུམ་ཝཱ་ར་བཞིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་ཅང་མ་སྨྲ་ཞིག་དང་། འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །ཞེས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྒྱུས་གདུལ་བྱ་ལེ་ལོ་ཅན་ཆོས་ལ་བསྐུལ་ནས་ཤིང་སཱ་ལ་ཟུང་གཅིག་གི་སར་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེར་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ཀླུ་ཡུལ་ནས་བྱོན། །གདུང་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ཞུགས་རང་འབར་ཏེ་སྐུ་གདུང་བསིལ་བུར་གྱུར། རང་རང་གི་སྐལ་བའི་ཁྱད་པར་དང་འཚམས་པར་ཆ་བརྒྱད་དུ་བགོས་པ་མཆོད་རྟེན་གྱི་སྙིང་པོར་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོར་གྱུར་བ་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དམ། སྔ་འགྱུར་རྒྱུད་འབུམ་རིན་པོ་ཆེའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་འཛམ་གླིང་ཐ་གྲུར་ཁྱབ་པའི་རྒྱན་ཅེས་བྱ་བ་ལས། སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་ཚུལ་གླེངས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་དང་པོའོ།། །། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་སྤྱིར་གྲགས་པའི་བསྟན་སྐྱོང་ཆེན་པོ་དག་ལས་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ཐར་སྨྲོས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་གཉིས་པ སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་དེའི་བསྟན་པ་འཕགས་པའི་་ཡུལ་དུ་རྩ་བ་ཇི་ལྟར་ཚུགས་པ་ནི། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བསྟན་སྐྱོང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་མཐའ་ཀླས་པ་ཉིད། སྔོན་དང་ད་ལྟ་ཕྱི་མའི་མུར་ཐུག་གི་བར་གནས་ཤིང་འཕེལ་བར་མཛད་པ་སྟེ། དེའི་ངེས་པའང་། ལེགས་པར་གསུངས་པའི་བཀའ་ལ་བཤད་སྒྲུབ་བྱེད་པ་དང་། དེའི་དོ
Chinese
如是责骂说，不仅责骂这些孩童，还责骂堪布和阿阇黎，打啊！像捣毁甘蔗一样捶打身体。当时，舍利子用袈裟裹着他，背到木连城。知道他活不了，想即使听到朋友去世的消息也不愿意，更何况是见到呢？于是前往吉祥那烂陀，在那里，当天早上，与四千阿罗汉一同入灭。当天下午，目犍连之子与四百阿罗汉一同入灭。此外，许多阿罗汉像薪尽之火般入灭。之后，将包括四众眷属在内的佛陀教法托付给大迦叶尊者，去除身体的空壳后。（佛陀说：）比丘们，看如来的身体！看如来是很难的，就像优昙婆罗花一样。比丘们，不要说话！像这样，一切有为法都是坏灭之法。以出离之因劝导懈怠的调伏者向法，在两棵娑罗树旁，究竟入于涅槃。当时，大迦叶尊者从龙域而来，向遗体祈祷，火自然燃烧，遗体化为灰烬。按照各自福分的差别，分为八份，作为佛塔的心髓。如来善说之语，化为经藏之精华，即持明者之藏。或名为《前译续部十万宝鬘论》之证悟传记，名为遍布赡部洲之庄严论中，讲述导师降世之方式的篇章，是为第一品。
English
Having scolded in this way, they not only scolded these children, but also scolded the Khenpo and Acharya, saying, "Beat them!" They beat their bodies as if crushing sugarcane. At that time, Shariputra wrapped him in the folds of his Dharma robe and carried him to the city of Shingthagchan. Knowing that he would not live, he thought, "I would not even want to hear the news of a friend's death, let alone see it." Then he went to glorious Nalanda, where, that morning, he passed into Parinirvana together with four thousand Arhats. That afternoon, Maudgalyayana's son passed into Parinirvana together with four hundred Arhats. Furthermore, many Arhats passed into Parinirvana like a fire with exhausted fuel. Then, entrusting the Buddha's teachings, together with the fourfold assembly, to the great Elder Kashyapa, and removing the empty shell of his body, (the Buddha said:) "Monks, look at the body of the Tathagata! It is difficult to see a Tathagata, like the Udumbara flower. Monks, do not speak! In this way, all conditioned phenomena are of the nature of decay." With the cause of renunciation, he encouraged the lazy disciples towards the Dharma, and beside a pair of Sala trees, he completely entered into Nirvana. At that time, the great Elder Kashyapa came from the land of the Nagas. Having prayed to the relics, the fire burned naturally, and the relics of the body turned to ashes. According to the differences in their respective merits, they were divided into eight parts, and made the heart of stupas. The well-spoken words of the Tathagata, transformed into the essence of the scriptures, namely the treasury of Vidyadharas. Or, from the realization biography of the "Nyingma Gyubum Rinpoche," called "The Ornament Spreading Throughout Jambudvipa," the chapter speaking of the way the Teacher came into the world, is the first chapter.
Tibetan
ན་མ་ནོར་བ་འཆོས་སྐྱོ་བ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྲེལ་ཞིང་། གཞན་ལ་འདོམས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཚད་མེད་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུའང་། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས། །ལེགས་པར་གསུངས་དང་དེ་ཡི་དགོངས་འགྲེལ་བ། །དེ་ཡི་དབང་གིས་ཤཱཀྱའི་བསྟན་པ་འདི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་འདིར་ཡུན་རིང་གནས་པར་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་རྒྱལ་ཚབ་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ལ་སྟོན་པས་བསྟན་པ་ལེགས་པར་གཏད། དེས་ཀྱང་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་བསྐྱངས། ཀུན་དགའ་བོའི་སེམས་ཀྱི་དྲི་མའི་ཆ་ཤས་སྤྱོ་བ་བདུན་དང་བཅས་པས་བསལ། བཀའི་བསྡུ་བ་དང་པོར་བྱས་པའི་ཚེ་ལྷ་དང་མིའི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ནི་བདེ། རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲར་གྲགས་པ་ཡང་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་རང་དབང་དུ་སྤྱོད། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་སློབ་མ་དང་བཅས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་གུས་པས་ཕྱི་མའི་བསོད་ནམས་ལ་འདུན་པ་དེའི་ཚེ། རྒྱལ་ཚབ་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོས་ཀྱང་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བསྟན་པ་གཏད་ནས་རི་བོ་བྱ་བག་རྐང་ཅན་དུ་སྐུ་གདུང་མི་འཇིག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱོ་བ་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བར་གྱུར་ཏེ། སྟོན་པའི་ཞལ་མཐོང་བའི་དགེ་སློང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་ནི། སངས་རྒྱས་བཞུགས་པའི་ཚེ་བདག་ཅག་བག་མེད་པར་འཁྱམས་པས་ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་བོ་ཞེས་ཡིད་འབྱུང་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བསླབ་པའི་གནས་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱེད། འཕགས་པ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །སྟོན་པའི་ཞལ་མ་མཐོང་བའི་དགེ་སློང་གསར་བུ་དག་ནི་བདག་ཅག་སྟོན་པའི་ཞལ་མཐོང་བ་ལས་ནི་རིང་དུ་གྱུར། དངོས་སུ་འདོམས་པར་བྱེད་པའང་མཐུ་ཆུང་གིས། བརྩོན་པ་རབ་ཏུ་མ་བསྐྱེད་ ན་རྣམ་པར་འཁྱམས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་པ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པས། འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཉིན་རེ་བཞིན་ཡང་འཕེལ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེའི་ཚེ་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་འོད་མའི་ཚལ་ལ་སོགས་པར་བཞུགས་ནས། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མང་པོ་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བཀོད་པས་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ནི་སྟོན་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཉན་ཐོས་སོ་ཞེས་ལྷ་དང་མིའི་འཇིག་རྟེན་ན་སྒྲོག་པར་བྱེད་དོ། །རེ་ཞིག་ན་དེད་དཔོན་གྱི་བུ་ཤནའི་གོས་དང་བཅས་བཙས་པ་ཤ་ནའི་གོས་ཅན་དུ་གྲགས་པ་འཕགས་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་བསྐུལ་བ་ཐོས་པ་འཛིན་པའི་རྩེ་མོར་གྱུར་བ་ལ་བསྟན་པ་གཏད། རིམ་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་བཞེད་པ་བཞིནལེགས་མཐོ
Chinese
顶礼！以不虚妄开示教诫，具备厌离和悲悯二者的意义而解释，是由于劝诫他人的事业无量之故。如是说：一切诸法皆为经和论，善说以及其释义者，以此之故释迦教法，于此世间长久住。如是说。何时导师将教法善交付于补处大迦叶，彼亦守护四众眷属，以七种呵责清除了阿难陀心中污垢的部分，在进行第一次结集之时，天人和人间的世界一切安乐，被称为国王阿阇世亦自在享用往昔福德之果，导师的教法连同弟子们一心恭敬，希求来世的福德之时，补处大迦叶亦将教法交付于阿难陀后，于鸡足山以身不坏加持后而入灭。于彼处一切众生亦皆极度生起厌离之心，见到导师容颜的比丘各自生起念头：世尊住世之时，我等放逸散乱，未获得殊胜，心生厌离而于禅定和学处极为精进。圣者有学亦如是。未见导师容颜的新学比丘则想：我等远离见到导师容颜，直接劝诫的力量亦微弱，若不极度精进则将散乱漂泊，如是于善法方面极为精进，获得之果每日亦增长，如是传扬。彼时圣者阿难陀与比丘僧众一起安住于光明园等处，将众多有情安置于四果，因此圣者阿难陀是与导师同等的声闻，如是于天人和人间的世界中宣说。不久，商主之子，生时身着细布衣，被称为细布衣者，圣者劝请其出家，将教法交付于成为持经之顶峰者。逐渐普遍流传，如律藏杂事的观点一样甚佳。
English
Homage! Explaining with the meaning of not being false in showing teachings and admonitions, possessing both renunciation and compassion, is due to the immeasurable activity of advising others. It is said thus: All phenomena are both sutras and treatises, well-spoken and those who explain its meaning, because of this, the teachings of Shakya, will abide long in this world. It is said thus. When the teacher well entrusted the teachings to the regent Mahakashyapa, he also protected the fourfold retinue, with seven reproaches he cleared away the part of the defilements in Ananda's mind, at the time of conducting the first council, all the worlds of gods and humans were happy, the king known as Ajatashatru also freely enjoyed the fruits of past merits, at the time when the teacher's teachings along with the disciples were single-mindedly respectful, desiring future merits, the regent Mahakashyapa also entrusted the teachings to Ananda, then at Mount Kukutapada, after blessing his body to be indestructible, he passed into nirvana. There, all beings also greatly aroused a sense of renunciation, the monks who saw the face of the teacher each arose with the thought: When the Blessed One was alive, we were negligent and scattered, not obtaining excellence, with aversion in their minds, they were extremely diligent in meditation and the precepts. The noble learners were also like that. The newly ordained monks who did not see the face of the teacher thought: We are far from seeing the face of the teacher, the power of direct admonition is also weak, if we do not exert ourselves extremely, we will wander in confusion, thus they were extremely diligent in the aspect of virtue, the fruits obtained also increased day by day, thus it was proclaimed. At that time, the noble Ananda, together with the Sangha of monks, dwelt in places such as the Grove of Light, placing many sentient beings in the four fruits, therefore the noble Ananda was a Shravaka equal to the teacher, thus it was proclaimed in the worlds of gods and humans. Soon, the son of a merchant, born wearing fine cloth, known as Fine Cloth Wearer, the noble one urged him to ordain, entrusting the teachings to the one who became the pinnacle of upholding the sutras. Gradually becoming widespread, it is very good according to the view of the Vinaya Miscellaneous Matters.