Tibetan
་ལོ་ཟླས་བཅད་པའི་ཡུལ་ན་མེད་དེ། འདིར་སློབ་དཔོན་བཻ་རོ་ཙན་ས་གནས་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་གྲོལ་དུས་མཉམ་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བརྙེས་པས་ཨོ་རྒྱན་གྱི་ཡུལ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་ནས་གོམ་པ་གཅིག་ཙམ་ཡང་འཕགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ། །དཔེར་ན་ཏེ་ལོ་པས་ནཱ་རོ་པ་རིམ་པ་མང་པོའི་ཡང་ཐོག་ནས་བསྐྱུར་ཟེར་བ། དོན་ལ་རྡེའུ་གཅིག་གི་སྟེང་ནས་ཀྱང་ལྷུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་དབང་པོ་ཨ་ནནྟས་རང་གི་རྣམ་ཐར་ན་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བཱ་ཆུང་གིས་ཤྲཱི་སིངྷ་དང་བཻ་རོ་སྔ་ཕྱི་འགལ་བའང་མཐོང་སྲིད་ཀྱི་དེ་དག་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་ཡིན་པས་སྐུ་ལ་འདས་གྲོངས་མི་མདའ། ལས་དག་པས་ད་ལྟའང་མཇལ་དུ་ཡོད་ལ། མ་ཏཾ་གི་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སློབ་མར་གྲགས་པ་བཞིན། དེ་གཉིས་སྔ་ཕྱི་རིང་པོར་འཛོལ་བའི་དཔེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །མཚན་ཉིད་འདི་ལ་བློ་གྲོས་ཚད་མ་ཧཱར་ནཱ་ཐས། སྔོན་བོད་དུ་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་རྣམས་ན། དབང་བསྐུར་ཞིང་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་གདམས་པ་མཐའ་དག་སྩལ་ཞེས་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ཕལ་པ་ཅིག་ལ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། རྡུལ་ཚོན་བཞེངས། དབང་རྫས་བསགས། ཆོག་འདོན་བཏང་། ཉིན་མོ་བསྒྲུབས། མཚན་མོ་བསྐུར། དཔེ་ཆ་སྒྲོགས་པ་དང་། གཞུང་གི་འབྲུ་བཤད་མཛུག་བྲིད་བྱེད་པ་དང་། འཛིན་ཆོས་གཏད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སློབ་དཔོན་ནག་པོ་སྐལ་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དེ་ལ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དེས། དགོངས་པ་གཏད་དེ་ཐུགས་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ པ་ཙམ་གྱིས། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་བརྙེས། རྒྱུད་དོན་མ་ལུས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད། བཀའི་གནང་བ་སྩལ་བ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ཀ་དབང་བསྐུར་བ་དང་། གདམས་ངག་རྗེས་གདམས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་མཚོན་པའི་སྔོན་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་ཐར་ན། གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་གདམས་ཚུལ་ཡོད་པ་རྣམས། ཕལ་ཆེར་དེ་བཞིན་ཡིན་ལ། རང་ཅག་བོད་འདི་་ན་གོ་བ་འདི་ཙམ་ལ་ཡང་མཐའ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་ལྷུང་བར་སྣང་སྟེ། བླུན་པོ་རྣམས་དང་། བླུན་པོའི་རྗེས་འབྲངས་མཁས་འདོད་ཡོད་པ་ཕལ་ཆེར་ཞིག་ནི། གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་གོ་བ་རབ་རིབ་ཅིག་ཤར་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས། ད་ལྟའི་བླ་མ་དང་། སློབ་མ་ཕལ་བ་ལམ་སྣ་ཙམ་ཡང་མ་ཟིན་པ་རྒན་རྒོན་རྣམས་ལ་ཡང་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་རིགས་འགྲེ་འགྲན་འདོད་བྱས་ཏེ། དབང་
Chinese
不在以年月来衡量的地方，在这里，贝若扎纳大师在那个地方证悟了解脱，同时获得了伟大的成就，所以要牢记邬金（乌仗那）的地方，即使一步也不要建立圣者的论证。例如，泰洛巴说那若巴从许多层楼上被扔下来，实际上，阿难陀自在瑜伽士在他的传记中写道，他没有从一块石头上掉下来。同样，过度执着于论证的瓦琼也可能看到希日森哈和贝若前后矛盾，但他们都是智慧身，所以身体没有死亡，因为业已清净，所以现在仍然可以见到他们，就像玛当吉巴被称为龙树的弟子一样。应该通过这两个人前后长期错开的例子来理解。对于这个特征，智慧衡量大师哈尔纳塔说：以前在西藏发生的历史中，所有灌顶、教导和随后的教导都被赐予，就像凡夫俗子的老师对待普通弟子一样，建造坛城，聚集灌顶品，念诵仪轨，白天修行，晚上灌顶，宣读经书，讲解经文，指示要点，传授传承教法，不是这样的。黑班智达具缘者，化身智慧空行母，仅仅通过赋予意，加持心续，在那一刹那获得了特殊的智慧，完全领悟了续部的意义，仅仅通过赐予口头许可，就获得了广大行持利益众生的能力，那就是灌顶和无上的教导和随后的教导。以此为例，以前的大成就者们的传记中，一个接一个传授教导的方式，大部分都是这样的。而我们藏地，仅仅对这一点的理解，也似乎落入了两种极端中的一种。愚笨的人和追随愚笨的人，那些自诩聪明的人，大部分都以对成就者们是那样的理解为理由，想要将现在的上师和普通的弟子，甚至连道路的开端都没有掌握的老年人，也想与成就者们相比，想要
English
It is not in a place measured by years and months. Here, Master Vairotsana realized liberation in that very place and attained great simultaneous accomplishment. Therefore, keeping the land of Oddiyana (Uḍḍiyāna) in close memory, one should not establish even a single step of the logic of the noble ones. For example, Tilopa said that Naropa was thrown from many stories, but in reality, the yogi Ananta, who is the master of his own nature, wrote in his biography that he did not fall from even a single stone. Similarly, Vācung, who is overly attached to logic, may see contradictions between Śrī Siṃha and Vairotsana, but they are beings of wisdom bodies, so there is no death of the body. Because their karma is pure, they can still be met now, just as Matamgipa is known as a disciple of Nāgārjuna. One should understand this through the example of the long gap between the two. Regarding this characteristic, the master of wisdom and measure, Hārnātha, said: In the histories that occurred in Tibet in the past, the statement that all empowerments, teachings, and subsequent teachings were bestowed, is not like an ordinary teacher doing for an ordinary student, such as constructing a mandala, gathering empowerment substances, reciting rituals, practicing during the day, empowering at night, reciting scriptures, explaining the meaning of texts, indicating points, and entrusting teachings of transmission. Rather, for that fortunate individual, the Black Pandit, the incarnate wisdom ḍākiṇī, merely by bestowing intention and blessing the mindstream, in that instant, he attained special wisdom, completely understood the meaning of the tantra, and merely by granting verbal permission, he obtained the ability to extensively benefit sentient beings. That is empowerment and the unsurpassed teaching and subsequent teaching. As exemplified by this, in the biographies of the great accomplished ones of the past, the manner in which teachings were transmitted from one to another was mostly like this. And in our Tibet, even with just this much understanding, it seems that we fall into one of two extremes. The foolish people and those who follow the foolish, those who pretend to be wise, mostly use the reason that they have a vague understanding that the accomplished ones were like that, and they want to compare the current lamas and ordinary students, even the old people who have not even grasped the beginning of the path, to the accomplished ones, wanting to
Tibetan
བསྐུར། རྒྱུད་བཤད། མན་ངག་ཐམས་ཅད་རྩ་བས་བཅད། པོ་ཏི་མགོ་ལ་འཇོག་པ་དང་། དགོངས་པ་གཏད་པས་ཆོག་པ་སོགས། མི་ཤེས་པ་དང་། མ་ལྕོགས་པ་ལ་བཟང་མོ་དང་དབའ་དཔའ་མོ་བྱེད་དོ། །དེ་རིགས་བླ་མས་མ་བཤད། སློབ་མས་མ་གོ། དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀར་བྱིས་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་པ་ལ་ཤེས་མ་དག་བྱེད་པ་ལས་མི་ཡོད་པར་འདུག་པ་འདི་ཆད་པའི་མཐའ་ཡིན་ཡང་། སྔགས་གཞུང་དང་ཆོ་ག་ལ་གཙིགས་སུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་། ད་ལྟ་ལས་དང་པོ་པ་གང་བྱེད་པའི་རྒྱས་བཀབ་སྟེ། འཕགས་པ་དང་། གྲུབ་ཐོབ་དང་། སྒྲུབ་པ་པོམཆོག་རྣམས་ལའང་བྱེད་པ་ནི། བསྒྲིགས་བཀོད་དམ་དམ་མོ་དང་། མཁས་འདོད་བྱས་པས་གཏི་ཐུག་ཏུ་སོང་སྟེ། འདི་ག་ལ་ལྟོས་པའི་རྟག་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལས་དང་པོ་བ་ལ་བརྒྱུད་པ་ཁུངས་ལ་ཐུག་པའི་ཆོས་བཀའ་མ་ཆད་པ་ཅིག་དགོས། ཆོ་ག་ལག་ལེན་བྱད་ལ་མ་ནོར་བ་ཞིག་དགོས། བསྙེན་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པ་ཚད་དུ་ཕྱིན་པ་ཅིག་དགོས། རང་རང་གི་ གཞུང་བཤད་ཐེ་ཚོམ་ཆེད་ངེས། བློ་རྩེ་གཏང་མཚམས་ཡོད་ངེས་ཤིག་དགོས། མན་ངག་རྣམས་ལག་ལེན་དུ་བཏབ་ན་ཐེབ་པ་ངེས་པ་ཅིག་དགོས་སོ། །གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པས། དེ་འདྲའི་ངེས་ཁྲིགས་མེད་ཀྱང་། དེ་ལ་ལོག་ལྟ་དང་ཐེ་ཚོམ་མི་བྱ། གུས་པས་གསོལ་བ་ཐོབ་ཅིག་ཅེས་སོ། །དེར་རྒྱ་གར་བ་ཆོས་ལ་ཕྲག་དོག་པས་རྗེས་བསྙགས་བྱུང་གིས་དོགས་པས། བཻ་རོས་རྐང་མགྱོགས་ཀྱི་གདམས་པ་ཉམས་འོག་ཏུ་བཙུད། རྐང་མགྱོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་བརྔན་པ་བྱིན་པས་རྗེས་མ་ཟིན་པ་ལྟར་བྱས། བོད་དུ་མྱུར་བར་ཕེབས། བཙན་པོ་ལ་ཉིན་མོ་རྒྱུ་འབྲས་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་དང་། མཚན་མོ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལྐོག་ཆོས་སུ་གསུངས། དེའི་ཚེ་རྒྱ་གར་བའི་རྨི་ལྟས་ལོག །རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ཆོས་མཛོད་ཆེན་པོའི་རྒྱ་རུ་སྤྲོད་ཞིག་པས་ཆོས་མ་ཚང་བར་ཤེས། བོད་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ཕྲ་མ་མཁན་བཅུག། བཙུན་མོ་ཚེ་སྤོང་བཟས་བཻ་རོ་བསླུ་བར་མ་ཚུགས་པས་སྡིག་བློན་རྣམས་བསླད། རྒྱ་གར་བའི་ཕྲ་མ་ལ་བསྙད་ནས་བཻ་རོ་ཁྲིམས་ལ་སྦྱར་བར་གསོལ། རྒྱལ་པོས་སྒྱུགས་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྦྲང་པོ་ཆུ་ལ་སྦྱངས། སློབ་དཔོན་དབུ་རྩེའི་གདུགས་ཁང་དུ་བལྟར་མི་མངོན་པར་བྱས་པའང་དམང་རྒྱན་གྱིས་ཤེས་ནས་བཻ་རོ་ཚ་བའི་རོང་དུ་སྤྱུགས་དགོས་པ་བྱུང་། འདི་དག་གི་གཏམ་འདྲ་འབག་ལ་སོགས་པ་ལས་རྒྱས་པར་བྱུང་བ་འདིར་དེ་ཙམ་མོ། །དམ་པའི་ཆོས་བསྒྱུར་བའི་རྣམ་གྲངས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ལ་
Chinese
舍弃，断绝所有经续讲解和口诀，把经书放在头顶上，认为只要专注就足够等等。对于不了解和不能胜任的事情，却装作精通。这类情况，上师不讲解，弟子不理解。师徒二人都对什么都不懂的事情装作懂，这种情况即使不是断灭的边见，但那些重视密咒经典和仪轨的人，现在对任何初学者都加以严格限制，甚至对圣者、成就者和殊胜的修行者也这样做，这是因为过分强调规矩和自以为是，导致陷入僵化，这正是执着于此的常边。因此，对于初学者来说，需要传承源头可靠、法脉未断绝的教法，需要仪轨实修操作无误，需要念修等达到标准的程度，需要各自的经论讲解消除疑惑，需要明确思想的重点和停止之处，需要口诀在实践中必定有效的保证。对于获得成就者来说，他们的行境并非他人所能理解，即使没有这样的确定性，也不应对此产生邪见和怀疑，应以恭敬心祈祷。当时，由于印度人嫉妒佛法，担心被追赶上，所以毗卢遮那将神速步法的诀窍掌握在手中，并贿赂了神速步法的主人，使其无法追赶。他迅速返回藏地，白天向赞普讲授共同的因果之法，晚上则秘密传授大圆满法。那时，印度人的梦兆不祥，得知金刚座大经堂的钥匙损坏，佛法不完整。他们派遣制造怀疑的间谍到藏地，妃子策蚌孜未能迷惑毗卢遮那，于是收买了奸臣，以印度间谍的指控请求对毗卢遮那处以刑罚。国王表面上同意，实际上却用蜂蜜水来洗涤罪名。弟子邬孜的伞盖房被隐藏起来，但也被贱民得知，毗卢遮那不得不被流放到匝瓦绒。这些故事在戏剧等中有更详细的描述，这里就讲到这里。翻译圣法的类别是：《菩提心普作王》等。
English
Abandoning, severing all explanations of tantras and oral instructions, placing scriptures on the head, and thinking that focusing is enough, etc. For things they don't understand and can't handle, they pretend to be proficient. In such cases, the lama doesn't explain, and the disciple doesn't understand. Both teacher and student pretend to know what they don't know at all. Even if this is not the extreme of nihilism, those who emphasize mantra texts and rituals now impose strict restrictions on any beginner, even on noble ones, accomplished ones, and supreme practitioners. This is because they overemphasize rules and self-righteousness, leading to rigidity, which is precisely the extreme of permanence that clings to this. Therefore, for beginners, they need teachings with a reliable source of transmission and an unbroken lineage, they need ritual practices that are accurate and error-free, they need recitations and practices that reach a standard level, they need explanations of their respective scriptures to dispel doubts, they need to clearly define the focus and stopping point of their thoughts, and they need oral instructions that are guaranteed to be effective in practice. For those who have attained accomplishment, their realm of activity is not something others can understand, and even if there is no such certainty, one should not have wrong views or doubts about it, but should pray with reverence. At that time, because the Indians were jealous of the Dharma and feared being overtaken, Vairotsana kept the secret of the swift-footed gait in his grasp and bribed the master of the swift-footed gait so that he could not be overtaken. He quickly returned to Tibet and taught the common Dharma of cause and effect to the Tsenpo during the day, and secretly transmitted the Great Perfection at night. At that time, the Indians had ominous dreams and learned that the key to the great Dharma treasury of Vajrasana was damaged and the Dharma was incomplete. They sent spies to Tibet to create doubt. The queen Tsepongza failed to deceive Vairotsana, so she bribed treacherous ministers and requested that Vairotsana be punished based on the accusation of being an Indian spy. The king outwardly agreed, but in reality, he washed away the crime with honey water. The umbrella house of the disciple Utsi was hidden, but it was also learned by the commoners, and Vairotsana had to be exiled to Tsawa Rong. These stories are described in more detail in dramas and the like, and that's all there is to it here. The categories of translating the Holy Dharma are: "The All-Creating King of Bodhicitta," etc.