Tibetan
བ་པ་ཀུན་ནས་བཏུས་དང་། མདོ་ཀུན་ནས་བཏུས་ལེགས་པར་བརྩམས་པས་མཁས་པའི་ཡང་རྩེར་སོན་པ་ཡིན་ཀྱང་། གཞན་ངོར་ཁ་ཟས་ཀྱང་བྲེའོ་ཆེ་ལྔ་ལྔ་གསོལ། ཉིན་མཚན་དུ་མནལ་ཞིང་། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པ་ལྟར་བྷུ་ཀུའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པས། དགེ་འདུན་རྣམས་ན་རེ། དད་རྫས་ཆུད་གསན་པར་བྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་གསུམ་པ་འདི་བསྐྲད་པར་འོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་མདོ་རེ་མོས་སུ་བཏོན་ལ་རང་བུད་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བགྲོས་ནས། ཆོ་འཕྲུལ་ཟླ་བ་ལ་གསུང་རབ་རེ་མོས་ཀྱིས་འདོན་པའི་སྐབས་སུ་འབྱོན་པར་བསྐུལ་ལོ། དེར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་ལན་འགའ་གཅོམ་བསྐྱུངས་ནའང་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་སད་པར་བགྲོས་ནས་ནན་གྱིས་བསྐུལ་བས་མཐར་ཞལ་གྱིས་འཆེས་སོ། །དེར་ཕལ་ཆེར་ནི་དམའ་དབབ་པའི་ཕྱིར་ཚོགས་ཤིང་། ལ་ལའང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གནས་ལ་འདུ་བར་ བྱས་པའི་དབུས་སུ་ཁྲི་ཆེན་པོ་བཤམས་སོ། །དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་ཉིད་བྱོན་ཏེ་ཁྲིའི་སྟེང་དུ་བག་ཚ་བ་མེད་པར་བཞུགས་ནས། མདོ་སྔར་བྱུང་བ་ཞིག་འདོན་ནམ། འོན་ཏེ་སྔར་མ་གྲགས་པ་ཞིག་འདོན་གསུངས་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོད་བགམ་པ་ལ་སྤྲོ་བར་གྱུར་ནས་སྔར་མ་གྲགས་པ་ཞིག་འདོན་པར་བསྐུལ་ཏོ། །དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་གསུངས་ནས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག། བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །ཞེས་པའི་ཚིག་མཚམས་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་་ལ་རྡེ་མཐོར་གཤེགས་ནས་སྐུ་ལུས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ནའང་། ཚངས་པའི་དབྱངས་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་གཞུང་མ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆད་པར་མ་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་འདི་ནི་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའོ་ཞེས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་སྒྲོག་པར་བྱེད་ཅིང་། པཎྜི་ཏ་གཟུངས་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བློས་བཟུང་བ་ན། ཁ་ཆེ་བ་རྣམས་ལ་ཤློ་ཀ་སྟོང་ལྷག་པ་ཅིག་བྱུང་། མཆོད་བརྗོད་རང་གི་བློས་སྦྱར། ཡུལ་དབུས་པ་ཟེར་ཏེ་ཤར་བ་རྣམས་ལ་ཤློ་ཀ་བདུན་བརྒྱ་ལས་མ་བྱུང་བ། བཤགས་ལེ་དང་། ཤེས་ལེ་ཆད་པར་གྲགས། མཆོད་བརྗོད་དབུ་མའི་དེ་ཉིད་ལྷན་ཐབས་སུ་བྱས། དབུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་དང་། བརྩམ་པའི་དམ་བཅའ་མེད་པ། རྗེས་སྔགས་ཀྱི་དབང་དུ་བརྩིས་པའི་ཤློ་ཀ་སྟོང་ཡོད་པ་ཅིག་བྱུང་གས། བཞུགས་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ལ་ཐེ་ཚོམ་བཀོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེར་ཏྲི་ལིངྐའི་ཆ་གྲོང་ཁྱེར་ཀ་ལིངྐར་གཤེགས་ནས་དེ་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཞེས་ཐོས་པས་པཎྜི་ཏ་གསུམ་གྱིས་སོང་ནས། ན་ལེནྡྲར་འབྱོན་པར་ཞུས་པས
Chinese
《བ་པ་ཀུན་ནས་བཏུས་》和《མདོ་ཀུན་ནས་བཏུས་》善加著述，虽已臻至智者之顶峰，然于人前，亦食五大块食物。日夜酣睡，闻思修三者皆不修习，如愚者般安住。众僧云：“此等浪费信财之第三类人，理应驱逐。”是故议定：“轮流诵经，令其自行离去。”遂于神变月，劝请其于轮流诵经之时莅临。然阿阇黎数次推辞，云：“我等一无所知。”然班智达等议定试探其学识，故再三劝请，终允之。彼时，多数人集会乃为贬低之故，亦有人于疑惑之处聚集。 于会众之中，陈设高大之法座。彼时，阿阇黎亲临，无所畏惧地安坐于法座之上，云：“诵读先前已出现之经文，抑或诵读先前未曾听闻之经文？”众人皆乐于试探，故劝请诵读先前未曾听闻之经文。彼时，讲授《入菩萨行论》，至“何时事物与非事物，不存于心前”之句时，身躯腾空而起，融入虚空之中，身形虽已隐没，然伴随梵音之法音，直至经文圆满，亦未曾中断。彼时，众人齐声赞叹：“此贤士乃智慧无尽者。”班智达中，得陀罗尼者忆持之，克什米尔人等得一千余颂，赞颂之词乃自撰。所谓中土之人，东方人等仅得七百颂，忏悔品与智慧品有所缺失，赞颂之词则以中观之义为辅助。中部之人，或云赞颂之词与立誓之词阙如，或云依随后续明咒之力，得颂一千。于会众之中，对所处之境生起疑惑。其后，闻其已前往德陵伽（Telangana）之伽陵伽（Kalinga）城，并安住于彼处，遂有三位班智达前往，请其前往那烂陀寺。
English
Having composed well both the 'Baba Kun-nas btus' and the 'mDo Kun-nas btus,' although he had reached the pinnacle of scholarship, in front of others, he would eat five large portions of food. He would sleep day and night, and not practice any of the three, hearing, thinking, and meditating, remaining like a fool. The monks said, "This third type of person who wastes offerings of faith should be expelled." Therefore, they decided, "Let us recite the sutras in turn and make him leave on his own." So, in the month of miracles, they urged him to come and recite during the rotation of scriptures. However, the Acharya declined several times, saying, "We know nothing." But the Panditas decided to test his knowledge, so they urged him repeatedly, and finally he agreed. At that time, most of the people gathered to humiliate him, and some gathered in a place of doubt. In the midst of the assembly, a large throne was set up. At that time, the Acharya himself came and sat on the throne without hesitation, and said, "Shall I recite a sutra that has already appeared, or shall I recite one that has never been heard before?" Everyone was eager to test him, so they urged him to recite one that had never been heard before. At that time, he taught 'Entering the Bodhisattva's Way of Life,' and at the sentence, "When things and non-things do not remain before the mind," his body rose into the sky and merged into space. Although his body had disappeared, the sound of the Dharma, accompanied by the voice of Brahma, did not cease until the scripture was completed. At that time, everyone exclaimed in unison, "This noble person is of inexhaustible wisdom!" Among the Panditas, those who had obtained Dharani remembered it. The Kashmiris and others obtained more than a thousand verses, and the words of praise were self-composed. The so-called people of the Middle Land, the Easterners, only obtained seven hundred verses, and the chapters on Confession and Wisdom were missing. The words of praise were supplemented with the meaning of Madhyamaka. The people of the Middle Land said that the words of praise and the vow to compose were missing, or that they obtained a thousand verses by relying on the power of the subsequent mantra. In the assembly, doubts arose about the situation. After that, hearing that he had gone to the city of Kalinga in Telangana and was staying there, three Panditas went and asked him to go to Nalanda.
Tibetan
་མ་གནང་། རང་རང་གིས་གཟུངས་ཀྱིས་བཟུར་བ་ཡི་གེར་བཀོད་པའི་ལུགས་གསུམ་པོ་གང་དག་པ་ཡིན་ཞུས་པས། ཡུལ་དབུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡིན་གསུངས། འོ་ན་བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལྟ་བར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་ཞུས་པས། བྲང་ཁང་གི་སྐར་ཁུང་ན་ཤིང་ཤུན་ལ་པཎྜི་ཏའི་ཡི་གེ་ཕྲ་ མོས་བྲིས་པའི་གླེགས་བམ་ཡོད་པ་ལོངས་ཞེས་གསུངས། ཡུལ་དེ་ན་ནགས་ཚལ་དང་བཅས་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཞིག་མཆིས་པར་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་བཞུགས་པ་ལས་ནགས་ཚལ་གྱི་རི་དྭགས་བྲང་ཁང་དུ་འོངས་པ་རྣམས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་དམིགས་པ་མེད་པར་རྒྱས་བཏབ་པས། སློབ་དཔོན་གྱི་བྲང་ཁང་དུ་རི་དྭགས་རྣམས་སོང་བ་མཐོང་ཞིང་། ཕྱིར་བྱུང་བ་མ་མཐོང་ལ། རི་དྭགས་ཀྱི་ཚོགས་ཁ་བྲི་བའང་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དེར་སྐར་ཁུང་ནས་བལྟས་པ་ན་སློབ་དཔོན་ཤ་གསོལ་བ་མཐོང་ནས། དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱིས་རྒོལ་བར་བརྩམས་པ་ན། རི་དྭགས་རྣམས་སླར་གསོས་ཏེ་ཉམས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དག་ཕྱིར་བྱུང་ནས་ནགས་གསེབ་ཏུ་སོང་ངོ། །སླར་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཀྱང་བོར་ཏེ་བླང་དོར་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་གཤེགས་པའི་ཚེ། སྒོ་དྲུང་ཞིག་ཏུ་སྐྱེ་བོ་གཅིག་གིས་འཁྲུད་མདོར་བའི་ཟེགས་མ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞབས་ལ་རེག་པས་ལྕགས་བསྲགས་ལ་ཕོག་པ་བཞིན་དུ་ཁོལ་བར་གྱུར་བ་དེས་མཐོང་ངོ། །ཇེ་ཞིག་ན་བ་ཏི་བི་ཧ་རའི་རྒྱལ་པོའི་ས་ཆར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་བདེ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བས་འོངས་ནས་ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྩད་ཅིང་མཐུ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲན་པར་བསྐུལ་བ་ན། ནར་པ་གཞན་རྣམས་བག་ཚ་བར་གྱུར་ཏེ། དེར་སྔར་གྱི་འཁྲུད་མའི་བྱ་བ་མཐོང་བའི་སྐྱེ་བོ་དེས་དེ་དྲན་ནས་ངེས་པར་རྩོད་པ་བཟློག་པ་ཞིག་ངས་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་དྲུང་དུ་ཕྱིན། མུ་སྟེགས་དང་ནུས་པ་འགྲན་པར་ཞུས་པས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དེའི་རྒྱལ་པོ་ལའང་བསྙད་དོ། །རྒྱལ་པོས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདུས་པའི་དབུས་སུ་ཁྲི་བརྩེགས་ནས་ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའ་ལ་རྩོད་དུ་བཅུག་པས་སློབ་དཔོན་ཉིད་རྒྱལ་ལོ། །དེར་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་རྡུལ་ཚན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྐད་ཅིག་ལ་བྲིས་པ་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཟད་པར་རླུང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མུ་སྟེགས་རྣམས་འཐོར་རླུང་དྲག་པོས་བསྐྲད་པ་ཆུ་བོ་ཞིག་མཆིས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོང་ངོ། །ཆེས་ཤིན་ཏུ་དར་ བར་མཛད་ཅིང་ཡུལ་དེ་ལའང་མུ་སྟེགས་ཕམ་པའི་ཡུལ་ཞེས་སྐབས་དེར་གྲགས་ཀྱ
Chinese
不给。询问各自以陀罗尼持诵记录下来的三种方式是什么时，回答说是按照中部地区的人们所持诵的那样。又问，那么所说的参照《学集论》和《经集论》是什么意思时，回答说，在寝室的窗户上有用细小的班智达文字写在树皮上的经卷，去拿来。那个地方有一座连着森林的寺庙，（上师）与大约五百名僧人一同住在那里，用神通让来到寝室的森林动物无目的地繁殖。僧人们看到动物们进入上师的寝室，却没有看到出来，僧人们也知道动物的数量在减少。在那里，从窗户往里看时，看到上师在吃肉，僧人们开始反对，这时，动物们又恢复了活力，变得强壮，从寝室里出来，进入了森林深处。后来，（上师）也放弃了出家人的标志，走向了无取舍的行为。一次，在一个门口，一个人不小心把洗脚水的飞沫溅到上师的脚上，那飞沫像碰到烧红的铁一样沸腾起来，那个人看到了。后来，在巴提比哈拉国王的领地，一个名叫“乐施”的外道班智达前来，辩论内外道义，并要求比试法力和神通。其他的修行者都感到害怕。这时，之前看到洗脚水事件的那个人想起了这件事，心想我一定能阻止这场辩论，于是去见了上师。请求与外道比试能力，上师答应了，并告知了那个地方的国王。国王在聚集了许多人的中央搭建高台，让（上师）与外道辩论内外道义，结果上师获胜。这时，外道在空中瞬间画出一个巨大的微尘坛城，上师入于尽灭风三摩地，坛城和外道都被狂风吹散，到了河的对岸。极度弘扬佛法，那个地方当时也被称为外道失败的地方。
English
Not given. When asked what the three ways of recording mantras were, he replied that it was according to what the people of the central region recited. When asked what he meant by referring to the Compendium of Trainings and the Compendium of Sutras, he replied that there was a scripture written in fine Pandit script on bark in the window of the chamber, and told them to fetch it. In that place, there was a monastery connected to a forest, where (the teacher) lived with about five hundred monks, and he miraculously multiplied the forest animals that came to the chamber without any purpose. The monks saw the animals enter the teacher's chamber, but did not see them come out, and the monks also knew that the number of animals was decreasing. There, when they looked in through the window, they saw the teacher eating meat, and the monks began to object. At that time, the animals were revived, became strong, and came out of the chamber and went into the depths of the forest. Later, (the teacher) also abandoned the signs of a renunciant and went to a practice of non-acceptance and non-rejection. Once, at a doorway, a person accidentally splashed some droplets of foot-washing water on the teacher's feet, and the droplets boiled as if they had touched red-hot iron, and that person saw it. Later, in the territory of the king of Bati Bihāra, a heretical pandita named "Joyful Giver" came and debated internal and external doctrines, and demanded a contest of power and miracles. The other practitioners were frightened. At that time, the person who had seen the foot-washing incident remembered it, and thought, "I will definitely be able to prevent this debate," and went to see the teacher. He requested to compete with the heretics in power, and the teacher agreed, and informed the king of that place. The king erected a platform in the center of a large gathering of people, and had (the teacher) and the heretics debate internal and external doctrines, and the teacher won. At that time, the heretics instantly drew a huge mandala of dust particles in the sky, and the teacher entered the samadhi of the wind of annihilation, and the mandala and the heretics were scattered by the strong wind and went to the other side of a river. He greatly propagated the Dharma, and that place was then known as the place where the heretics were defeated.