Tibetan
ན། ཀླུ་ནི་རབ་ཏུ་རྨོངས་ཏེ། ཚིག་མང་བ། དོན་ཉུང་བ། ཟློས་པ། མ་རྫོགས་པ་ཞེས་སྨད་ནས། པ་ཎི་པའི་དོན་འགྲེལ་ཙནྡྲ་བྱ་ཀར་ལེ་ལག་དང་བཅས་པ་མཛད་ནས་དེར། ཉུང་ངུ་རྣམ་གསལ་ཡང་དག་རྫོགས། ཞེས་ཀླུ་ལག་ཞུར་བརྟག་པའང་མཛད། དེའི་ཚེ་དཔལ་ན་ལེནྡྲ་ཞེས་གཙུག་ལག་རྒྱ་མཚོས་བསྟེན་པའི་ཀུན་དགའ་འབར། གང་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་རྩོད་པ་ལ་འཇིགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་མ་སྨད་པ་དེ་ནི་ལྕགས་རིའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆོས་འཆད་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མིན་ལེནྡྲར་སོང་བ་ན། དེའི་ཚེ་ལྷོ་ཕྱོགས་ས་མནྟར་སྐུ་འཁྲུངས་ཤིང་ཆུང་ངུ་ཉིད་ནས་རིག་པའི་གནས་རྒྱ་མཚོའི་ ཕ་མཐར་སོན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་སྡེ་སྣོད་མཐའ་དག་གི་མཛོད་འཆང་བ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་སློབ་མའི་ཚོགས་དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་སློབ་མ་ཀ་མ་ལ་བུདྡྷི་ལས། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་དང་མན་ངག་ལ་ལེགས་པར་སྦྱངས་ནས་མཁས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོར་གྱུར་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེན་པར་ཞེན་པ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་རྒྱས་ཐེབས་པས། རི་མོར་བྲིས་པའི་བ་མེ་ན་ལས་འོ་མ་བཞོས་ཏེ་དགེ་འདུན་རྣམས་འོ་ཐུག་གིས་ཚིམས་པར་མཛད་པ་དང་། སྣང་བའི་བདེན་འཛིན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཞིག་པས་རྡོའི་ཀ་བ་ལ་ཕྱག་གིས་ཟང་ཐལ་རྩིག་པ་ལ་ཐོགས་མེད་དུ་བཞུད་པ་ལ་སོགས་ཏིང་འཛིན་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་མས་བརྒྱན་པ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ཞེས་སྙན་པའི་རོལ་མོ་ཕྱོགས་བྲལ་འགྲོ་བའི་རྣ་ལུད་དུ་དཔྱངས་པ་དེ་ཉིད། དྲི་གཙང་ཁང་ཆེན་པོ་དེའི་མཁན་པོར་གྱུར་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆོས་འཆད་ཅིང་ཡོད་པའི་ཚེ། སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མི་གདུགས་ཀྱི་ཡུ་བ་ལ་བཟུང་ནས་དེའི་མདུན་ན་འགྲེད་བུར་འདུག་གོ། རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་ན་གང་རྩོད་པར་འདོད་པ་ནི་འགྲེང་བུར་གནས། ཆོས་ཉན་པ་ནི་གུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །རྒྱུ་དེས་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི་རྩོད་ཟླར་དགོངས་ནས། ཡོན་ཏན་ཅི་ཤེས་དྲིས་པས། སྒྲ་པ་ཎི་པ་དང་། བསྟོད་པ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་བ་དང་། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་གསུམ་ཤེས་བྱས་པས། འདི་ཁེངས་པ་སྐྱུངས་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། སྒྲ་རིག་པ་དང་། མདོ་དང་། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་ཁས་བླངས་པས་ཙནྡྲ་གོ་མིའམ་སྙམ་དུ་དྲིས་པས། དེ་ལྟར་གྲགས་གསུང་། འོ་ན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ལགས་པས། དགེ་འདུན་གྱིས་བསུ་བ་བྱེད་དགོས། རེ་ཞིག་ཕྱིར་གཤེགས་འཚལ་གསུངས་པས། བདག་དགེ་བསྙེན་ལ་དགེ་འདུན་གྱིས་བསུབ་བྱ་བག་
Chinese
那(na)。 龙树（kLu）极其愚昧，被批评为言辞繁多、意义浅薄、重复、不完整。因此，他创作了《波你尼释义月亮论》（pa Ni pa'i don 'grel tsandra bya kar le lag dang bcas pa），并在其中说：“简短、清晰、正确、完整。”他还对龙树的著作进行了考察。当时，吉祥那烂陀（na lendra）寺，这座被学术海洋所尊崇的寺院，住着一位名叫根嘎瓦（kun dga' 'bar）的僧人。他因为害怕与外道辩论，所以采取了一种不被赞赏的伪装。他在铁栅栏外面讲法，除此之外，他什么也不是。后来，导师月官（tsandra go min）去了那烂陀寺。当时，月称（dpal ldan zla ba grags pa）出生在南方萨曼塔（sa mntar），从小就精通所有学问。他出家为僧，成为持有所有经藏的宝库。他从列丹杰（legs ldan 'byed）的弟子们，以及佛护（sangs rgyas bskyangs）的弟子卡玛拉布达（ka ma la buddhi）那里，精通了龙树（kLu sgrub）的论著和口诀，成为一位伟大的智者。由于他证悟到一切法的实执都如幻如梦，他能从画在墙上的母牛身上挤出牛奶，让僧众们喝饱牛奶粥。由于他对显现的实执消失于平等性中，他能用手穿透石柱，毫无阻碍地穿过墙壁。他以诸多禅定成就的功德而庄严，他的美名“吉祥月称”（dpal ldan zla ba grags pa）如悦耳的音乐般传遍四方，成为众生的耳饰。他成为那座大净室的住持，并在外面讲法。当时，导师月官（tsandra go mi）拄着伞柄，恭敬地站在他面前。在印度圣地，想要辩论的人会站立，听法的人则会以恭敬的姿态坐着。因此，月称认为他是来辩论的，便问他懂什么。他说他懂《波你尼声明》（sGra pa Ni pa）和《一百五十赞》（bstod pa brgya lnga bcu ba）以及《真实名经》（mtshan yang dag par brjod pa）这三部论典。月称心想，这个人虽然谦虚，但实际上已经承认自己精通声明、经部和密咒，难道他就是月官（tsandra go mi）吗？月官回答说：“正是如此。”月称说：“既然您是伟大的智者，僧众应该欢迎您。请您暂时离开。”月官说：“我是一个居士，僧众的欢迎对我来说太过了。”
English
Then (na), Nāgārjuna (kLu) was extremely ignorant, and was criticized for being verbose, having little meaning, being repetitive, and incomplete. Therefore, he composed the "Commentary on Pāṇini's Meaning, Chandra Grammar with Supplements" (pa Ni pa'i don 'grel tsandra bya kar le lag dang bcas pa), and in it he said, "Brief, clear, correct, complete." He also examined Nāgārjuna's works. At that time, the glorious Nālandā (na lendra) Monastery, revered by the ocean of learning, was home to a monk named Kunga War ('kun dga' 'bar). Because he feared debate with non-Buddhists, he adopted an unadmirable disguise. He taught the Dharma outside the iron fence, and that was all he was. Later, the teacher Chandragomin went to Nālandā. At that time, Chandrakirti (dpal ldan zla ba grags pa) was born in the south, in Samanta (sa mntar), and from a young age he mastered all fields of knowledge. He became a monk and became a treasure-holder of all the Tripitaka. From the disciples of Lekdanje (legs ldan 'byed), and from Kamalabuddhi (ka ma la buddhi), a disciple of Sangye Kyang (sangs rgyas bskyangs), he mastered Nāgārjuna's (kLu sgrub) treatises and instructions, becoming a great scholar. Because he realized that the clinging to the truth of all dharmas is like illusion and dream, he could milk milk from a cow painted on the wall and satisfy the Sangha with milk porridge. Because his clinging to the truth of appearances disappeared into equality, he could penetrate stone pillars with his hand and pass through walls without obstruction. Adorned with many qualities of meditative accomplishment, his fame "Glorious Chandrakirti" (dpal ldan zla ba grags pa) spread like pleasant music in all directions, becoming an ear ornament for beings. He became the abbot of that great pure chamber and taught the Dharma outside. At that time, the teacher Chandragomin stood respectfully before him, holding the handle of his umbrella. In the sacred land of India, those who wish to debate stand, and those who listen to the Dharma sit respectfully. Therefore, Chandrakirti thought he had come to debate and asked him what he knew. He said he knew the "Pāṇini Grammar" (sGra pa Ni pa), the "One Hundred and Fifty Praises" (bstod pa brgya lnga bcu ba), and the "Praise of the Names of Manjushri" (mtshan yang dag par brjod pa). Chandrakirti thought, although this person is humble, he has actually admitted that he is proficient in grammar, the Sutras, and the Mantras, could he be Chandragomin (tsandra go mi)? Chandragomin replied, "That is so." Chandrakirti said, "Since you are a great scholar, the Sangha should welcome you. Please leave for a while." Chandragomin said, "I am a lay practitioner, the Sangha's welcome is too much for me."
Tibetan
ལ་ འཐང་གསུང་། འདི་ལ་ཐབས་ཤིག་ཡོད་ཀྱི་ཤིང་རྟའི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་བཞུགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྔ་ཡབ་གཡོབ་ཅིང་བྱོན་ཅིག། འཇམ་དཔལ་ལ་བསུབ་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་རོ་གསུངས་ནས། ཤིང་རྟ་གསུམ་དུ་བྱས་པའི་དབུས་མ་ལ་འཕགས་པའི་སྐུ་དང་། གཡས་གཡོན་ནས་སློབ་དཔོན་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་རྔ་ཡབ་གཡོབ་ཅིང་བྱོན། མདུན་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་ཚོགས་བསུ་བར་བྱོན་པའི་ཚེ། ཙནྡྲ་གོ་མི་ལ་འཇམ་དབྱངས་དེ་སྐུ་དངོས་ཀྱི་སྣང་བར་གྱུར་ནས་ཤློ་ཀ་བཞི་བཅུ་པའི་བསྟོད་པ་དེ་མཛད་པས། འཇམ་དཔལ་དབུ་ཡོན་མཛད་དེ་ཡོན་ཏན་དེ་ཙམ་མངའ་འམ་གསུངས། ལྟད་མོ་ལ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མང་པོས་ཀྱང་མཐོང་ནས་དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་པས་རང་སར་ལུས་ཏེ་འཇམ་དབྱངས་དབུ་ཡོན་མར་གྲགས། དེར་ཙནྡྲ་ག་མི་དད་པའི་ཤུགས་རྒྱས་པས་ཤིང་རྟའི་ཁ་ལོ་ཅི་དགར་ལུས་པ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་སྔོན་དུ་སོངབས། འདི་ནི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཏེ་རྩོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེར་ཙནྡྲ་གོ་མིས་ཐོགས་མེད་ཀྱི་སྲོལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་རྣམ་རིག་གི་ཕྱོགས་བཟུང་། ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལམ་སྲོལ་ལ་བརྟེན་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས། ལོ་བདུན་གྱི་བར་དུ་བརྒལ་བརྟག་མཛད་དོ། །རྩོད་པའི་དུས་ཙནྡྲ་གོ་མི་ལ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་སློབ་ཀྱིན་ཡོད་པས་ཟླ་བ་གྲགས་པ་རེ་ཞིག་ཕམ་པ་ལྟར་བྱུང་བ་ན། འདི་ལ་རྩོད་པ་སློབ་པ་ཞིག་ཡོད་ངེས་སྙམ། འཕགས་པ་རྡོ་སྐུའི་ལྷ་ཁང་ན་ཙནྡྲ་གོ་མི་བཞུགས་ཀྱིན་ཡོད་པའི་ཕྱི་བཞིན་སོང་སྟེ་གཟིགས་པས། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་རྡོ་སྐུས་ཙནྡྲ་གོ་མི་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རིག་པ་བསླབ་པ་མཐོང་ངོ། །དེར་འཕགས་པ་ཉེ་རིང་མ་མཛད་ཅིག་གསུངས་པས། ཆོས་སློབ་བཞིན་པའི་ཕྱག་མཛུབ་ཀེ་རེ་ལུས་པས་འཕགས་པ་མཛུབ་ཀེར་མར་གྲགས། རྩོད་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱུན་རིང་བས་ལྟད་མོར་ལྷག་ པའི་གྲོང་པའི་ཁྱེའུ་ཕོ་མོ་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཙམ་རིག་པའི་གླུ་ལེན་པ་བྱུང་ཟེར། མཐར་རྩོད་པ་རང་ཞི་ནས་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས། མནལ་ལམ་དུ་ཁྱོད་ནི་འཇམས་དབྱངས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་མི་དགོས་མོད་ཀྱི། ངས་ཙནྡྲ་གོ་མི་ལ་ཅུང་ཟད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་གསུང་། གསང་འདུས་འཕགས་སྐོར་བ་རྣམས་ལ་རང་སའི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱང་སྣང་། ཡང་རེ་ཞིག་ན་དབུལ་མོའི་བུ་མོ་ཁྱིམ་ཐབ་ཏུ་འགྲོ་བས་ཆས་མེད་ནས་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སློང་མོར་འཁྱམས་ཤིང་། མཐར་གྱིས་ཙནྡྲ་གོ་མིར་བསླངས
Chinese
啦。 埃塘说。这有个方法，就是把圣者妙吉祥安放在车上。为此摇着拂尘前行吧。说是妙吉祥会被遮蔽的样子。于是做了三辆车，中间的车上是圣者的身像，左右两边的老师摇着拂尘前行。前面是僧众迎候的时候。旃扎果弥面前，妙吉祥化为真身显现，创作了四十颂的赞颂。妙吉祥担任首座，拥有如此功德吗？说。来看热闹的众多人也看到了，那样说，于是留在原地，被称为妙吉祥首座。在那里，旃扎嘎弥的信心大增，车子随心所欲地行驶，走在了月称之前。心想，这个人很傲慢，要和他辩论。在那里，旃扎果弥依靠无著的传统，执持唯识宗的观点。月称依靠龙树的道统，执持宣说无自性的观点。进行了长达七年的辩论。辩论时，旃扎果弥受到圣观世音的教导，月称一度好像失败了。心想，这个人一定有教他辩论的人。去了圣者石像的寺庙，看到旃扎果弥在那里，就跟在后面看。看到观世音的石像像老师对待学生一样，给旃扎果弥传授知识。于是说，圣者啊，请不要偏袒。正在传授佛法的手指僵硬了，于是被称为圣者竖指像。辩论非常持久，以至于来看热闹的村民，甚至连小孩子都能唱出略懂一二的歌谣。最后辩论自然平息，月称向观世音祈祷。在梦中说，你已经被妙吉祥加持，不需要了。但是我稍微加持了旃扎果弥。据说秘密集会圣地巡游者们也知道当地的历史。又一次，一个贫穷的女孩要出嫁，因为没有嫁妆，所以在各个地方乞讨。最后乞讨到了旃扎果弥那里。
English
La. Etang said. There is a way to enthrone the noble Manjushri on the chariot. Wave the fly-whisk and proceed. It was said that Manjushri would be obscured. So, three chariots were made, with the noble image in the center, and the two teachers on the left and right waving fly-whisks as they proceeded. When the Sangha came to greet them from the front, Manjushri appeared in person to Chandra Gomi, and he composed the forty-verse praise. Manjushri acted as the chief patron, possessing such qualities? he said. Many people who came to watch also saw it and said so, so he remained in place and became known as Manjushri Chief Patron. There, Chandra Gami's faith greatly increased, and the chariot drove as it pleased, going ahead of Chandrakirti. He thought, this person is arrogant, I will debate with him. There, Chandra Gomi relied on the tradition of Asanga and held the view of Vijnanavada. Chandrakirti relied on the tradition of Nagarjuna and held the view of speaking of no self-nature. They debated for seven years. During the debate, Chandra Gomi was being taught by the noble Avalokiteshvara, so Chandrakirti seemed to have failed for a while. He thought, this person must have someone teaching him to debate. He went to the temple of the noble stone statue, and saw Chandra Gomi there, and followed behind to see. He saw the stone statue of Avalokiteshvara teaching Chandra Gomi knowledge, just as a teacher does to a student. Then he said, Noble One, please do not be biased. The finger that was teaching the Dharma became stiff, so he became known as the Noble Pointing Finger. The debate was so long that even the village boys and girls who came to watch were said to sing songs that showed they knew a little bit about the subject. In the end, the debate subsided naturally, and Chandrakirti prayed to Avalokiteshvara. In a dream, he said, you have already been blessed by Manjushri, so you don't need it. But I have slightly blessed Chandra Gomi. It is said that the secret assembly of the sacred pilgrims also know the local history. Again, once, a poor girl was going to get married, and because she had no dowry, she wandered around various places begging. Finally, she begged to Chandra Gomi.