Tibetan
རལ་གཅིག་མ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མོ་སྤུ་གྲི་ཡ་མའི་རྒྱུད་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ། རྒྱ་གར་གྱི་སློབ་དཔོན་དཱ་ན་ཤཱི་ལ་དང་། བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དགེ་སློང་ཡང་དབང་གཏེར་གྱིས་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་སྟེ། སྤྱིར་རྒྱུད་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ནམ། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བཞི་བརྒྱར་ལྡང་བའི་བཞུགས་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་མཐར། རྒྱུད་འབུམ་རིན་ པོ་ཆེའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་འཛམ་གླིང་ཐ་གྲུར་ཁྱབ་པའི་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་མཛེས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོར་གྱུར་བ། རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དམ། སྔ་འགྱུར་རྒྱུད་འབུམ་རིན་པོ་ཆེའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་འཛམ་གླིང་ཐ་གྲུར་ཁྱབ་པའི་རྒྱན་ཅེས་བྱ་བ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བཞུགས་བྱང་སྨོས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། སྐབས་བརྒྱད་པའོ།། །། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་སྨོན་ལམ་དམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་འབད་པ་དོན་ལྡན་དུ་བགྱིས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་སྐབས་དགུ་པ། སྤྱི་དོན་དགུ་པ་འབད་པ་དོན་ལྡན་དུ་བྱ་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལ་གསུམ། རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བཤད་པ་དང་། རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ། སྐབས་ལ་བབ་པའི་བསྔོ་བའོ། །དང་པོ་ལའང་གསུམ། མཚན་ཉིད་སྒྲ་དོན། དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཟག་པར་བཅས་པའམ། དེ་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་མངོན་པར་འདུབ་གྱིས་པ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་གསེར་གྱི་དངོས་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་དུ་གདོད་ནས་གནས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་བཟོ་བོའི་བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མ་བསྒྲུབས་ན་བསོད་ནམས་དམ་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་སྐད་དུ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཁྱད་པར་ཅན། །དེ་ཡི་བྱེད་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་དུ། པ་རི་ཎ་ཏ་ཞེས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའམ། སྤེལ་བ་ལ་འཇུག་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ཐབས་ལ་མཁས་པས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་བསྒྱུར་བའམ། དེའི་བར་མདོར་ཆུད་གསོན་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་སྤེལ་བར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་ཅན་ཏེ། ཐ་སྙད་གཞན་དང་མི་འདྲེས་པའི་ཆེད་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཞེས་དོན་འགྱུར་དུ་བྱས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བས་རྒྱས་འདེབས་པར་བྱེད་པ་འདི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་དང་། བསྟན་བཅོས་གཞན་ལ་མ་གྲགས་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་ འཕགས་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། བསོད་ནམས་བྱས་པའི་ཚོགས་འདི་ནི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡོངས་བསྔོ་བ། །བཅོམ་ལྡན་ཁྱེད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་བཞིན་བསྟན་བཅོས་ལས་མ་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དགོས་འབྲེལ་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐར་རྗེས་སུ་སློབ་ཅིང་། ཞི་བ་དམ་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས། གང་ཞིག་བསགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་འཕང་དམ་པར་བསྔོོབས་རྒྱས་ཐེབས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཉུང་ངུའང་དང་པོར་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པ། བར་དུ་དམིགས་པ་མེད་པ། མཐར་བསྔོབས་རྒྱས་ཐེབས་པ་གསུམ་འཛོམ་ན། ནམ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལམ་ཐུག་གི་བར་དུ་བར་མདོར་ཆུད་མི་འཛའ་བ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་། ཐར་བ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་དང་ཡོངས་སུ་འབྲེལ་བའི་འབྲེལ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆུའི་ཐིགས་པ་གཅིག་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་དོར་བར་གྱུར་བ་དེའི་རྒྱུན་ནི་བསྐལ་པའི་བར་དུ་ཟད་མི་ཤེས་པས་མཚོན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པར། ཇི་ལྟར་ཆུ་ཐིགས་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ནང་ལྷུང་། །རྒྱ་མཚོ་མ་ཟད་བར་དུ་དེ་མི་འཛད། །དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་བསྔོའི་དགེ་བ་ཡང་། །བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་བར་དུ་དེ་མི་འཛད། །ཅེས་པ་དང་ཚུལ་མཐུན་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོར་ཡང་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། །དེ་ལྟ་བུའི་བསྔོ་བ་དང་མ་ལྡན་ན་བར་མ་དོར་ཆུད་འཛའ་བར་འགྱུར་ཏེ། མོས་པས་སྤྱོད་པའི་དགེ་བ་ཕས་ཆེ་བ་དོན་མེད་དུ་འགྲོ་བ་མང་བ་ནི། དགེ་སེམས་ཙམ་གྱིས་འཕེན་པས་གནས་སྐབས་སུ་བདེ་འགྲོར་ཕྱིན་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ཟད་པར་གྱུར་བའམ། ཡོངས་སུ་ཟད་པར་མ་གྱུར་ནའང་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་ཕྲ་མོར་གྱུར་ནས། ཕྱིས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་མཐུ་ཆུང་ངུར་འགྱུར་བ་དང་། ཡུལ་དམ་པར་ གྱུར་བ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་སྡིག་པའི་ལས་མི་བཟད་པ་རེ་རེས་ཕུ་གཏུགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དབུ་མ་འཇུག་པར། སྤྱད་དང་དངོས་དང་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་ན། །ཕྱིན་ཆད་དེ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཅེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཀྱང་། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད།
Chinese
单髻母法之主母，普巴金刚续二十五品。印度阿阇黎达纳希拉和藏族阿阇黎格隆央旺杰校订确定。总的来说，续部的类别，或者说相当于四百种法类的集会结束时，《续部宝鬘》的证悟讲述，以遍布赡洲各地的庄严而显得极其美丽。如来善说之语，已成为经藏之精华。持明者的宝藏，或者说，古老的《续部宝鬘》的证悟讲述，名为遍布赡洲各地的庄严，其中，论述了法的住处名称，这是第八品。 通过回向和殊胜愿望的差别，努力使之有意义的论述，这是第九品。 第九个总义，为了使努力有意义，回向分为三类：一般解释分类，分别解释自性，以及与时机相关的回向。第一类也分为三类：定义、词义和必要性。第一，有漏或者无漏，即以二谛所摄的善根，所有显现的积累，都是将一切完全转变为无上大菩提道的方法的究竟。例如，黄金的物体，其珍贵的自性从一开始就存在。如果它没有通过工匠的活动转化为身语意的所依，就不会变成殊胜福田。如《现观庄严论》所说：“回向有差别，其作用是最胜。”第二，梵语为“parinata”，意为完全转变或扩展。即以善巧方便将一切善根转变为大菩提道，或者说，具有使之不至于中途枯萎的力量而扩展的词语。为了与其它术语不混淆，因此翻译为“回向”。第三，以回向来增长一切善根，这是佛教徒无与伦比的殊胜之法，是外道
English
The twenty-fifth chapter of the Ekajati, the mistress of Dharma, the Pūrvavajrakīla Tantra. It was revised and finalized by the Indian master Dānaśīla and the Tibetan master Gelong Yangwangter. In general, at the end of the collection of tantras, or the assembly equivalent to four hundred categories of Dharma, the realization of the Tantra Garland is narrated, appearing extremely beautiful with the adornment spreading throughout Jambudvipa. The essence of the ocean of scriptures well-spoken by the Tathagata. The treasure of Vidyadharas, or rather, the realization of the ancient Tantra Garland, called the Adornment Spreading Throughout Jambudvipa, in which the exposition of the Dharma's abode is discussed, this is the eighth chapter. The ninth chapter is a treatise on making effort meaningful through the distinction of dedication and noble aspirations. The ninth general meaning, in order to make effort meaningful, dedication is divided into three
Chinese
是您的经典和其它论著中未曾提及的，因为在《殊胜赞》中也说：“此所积之福德聚，完全回向于众生，世尊您所说之语，如是论著未曾说。”因此，对于那些具有必要联系，追随佛教宗派，并希望在寂静神圣的城市中获得涅槃的人们来说，将所积累的一切福德之蕴回向于神圣的涅槃果位，并使其增长，是极其重要的。例如，即使是微小的善根，如果首先被发心所摄持，中间没有执着，最后回向并使其增长，这三者如果具足，那么直到证得菩提果位之间，都不会在中阴身中耗尽，并且会不可思议地增长，成熟为菩提之因等等，具有不可估量的必要性，并且与解脱和一切智智的道路完全相关联。例如，一滴水滴落入大海中，它的延续直到劫末都不会穷尽，可以此为例证。如《智海请问经》中所说：“如水滴落入大海中，直至大海未尽，它亦不尽。如是菩提回向之善根，直至未获菩提，它亦不尽。”与此相似的，在《无尽慧经》中也有记载。如果缺乏这样的回向，那么就会在中阴身中耗尽。因此，许多以信心行持的巨大善根会变得毫无意义，这是因为仅仅以善心来牵引，虽然暂时会投生到善趣，但仅仅如此就会耗尽，或者即使没有完全耗尽，福德的力量也会变得微弱，以至于后来产生果实的能力变得微小，并且在圣地中，会因为嗔恨等等不善业而受到损害。《入中论》中说：“若已受用及实已耗尽，以后从彼定无享受生。”《入行论》中也说：“千劫所积聚，布施供养佛，及余诸善行，一嗔皆能毁。”
English
It is not mentioned in your scriptures and other treatises, because in the 'Praise of Excellence' it is also said: 'This collection of merits accumulated, completely dedicated to sentient beings, whatever the Blessed One has said, such is not explained in the treatises.' Therefore, for those who have the necessary connection, follow the Buddhist schools, and wish to attain Nirvana in the peaceful and sacred city, it is extremely important to dedicate all the accumulated mass of merits to the sacred state of Nirvana and make it grow. For example, even a small root of virtue, if first seized by the mind of enlightenment, without attachment in the middle, and finally dedicated and made to grow, if these three are complete, then until the attainment of the Bodhi fruit, it will not be exhausted in the Bardo, and will increase inconceivably, mature into the cause of Bodhi, etc., having immeasurable necessity, and is completely related to the path of liberation and omniscience. For example, a drop of water falling into the great ocean, its continuation will not be exhausted until the end of the kalpa, can be taken as an example. As it is said in the 'Inquiry of Ocean of Wisdom': 'As a drop of water falls into the great ocean, until the ocean is not exhausted, it is also not exhausted. Likewise, the merit of Bodhi dedication, until Bodhi is not attained, it is also not exhausted.' Similar to this, it is also recorded in the 'Sutra of Inexhaustible Wisdom'. If lacking such dedication, then it will be exhausted in the Bardo. Therefore, many great virtues practiced with faith become meaningless, because merely being drawn by a good mind, although temporarily reborn in a good realm, but merely that will be exhausted, or even if not completely exhausted, the power of merit will become weak, so that the ability to produce fruit later becomes small, and in sacred places, it will be damaged by anger and other unwholesome actions. The 'Entering the Middle Way' says: 'If it has been used and actually exhausted, then from that onwards, no enjoyment will arise.' The 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' also says: 'The merit accumulated for a thousand eons, giving offerings to the Buddhas, and other virtuous deeds, all of that can be destroyed by a single anger.'
Tibetan
།ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྡོ་ཚུལ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་མི་བས་མན་གྱི་ནར་འཕྱན་པའི་ཚུལ། ལི་ཙ་བླིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། མང་པོ་ཡང་ཉུང་ངུར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་མཁྱེན་དུམ་བསྔོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་དམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པ་ནི་ཐར་བ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ཡིན་ལ། མ་ཟིན་ན་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་ཞེས་བྱ་སྟེ་འབྲས་བུ་དམན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་གསུམ། གང་ཞིག་བསྔོ་བྱ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཁྱད་པར། གང་དུ་བསྔོ་བའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར། ཇི་ལྟར་བསྔོ་བ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། དུག་གསུམ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སླངས་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། མ་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་མེད། །དེས་བསྐྱེད་ལས་ནི་དག་པའོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེན། སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྟེ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བ་ལས། དེང་འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྟེ། དེ་ལ་དབྱེན། ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་ཆོས་དང་བྱམས། །སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། །ཞེས་པ་ལས་དང་པོ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ན། འདི་སྐད་དུ། །དུས་སུ་སྦྱིན་དང་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་། །ཡིད་འོང་སྦྱིན་དང་རྣམ་སྨིན་མི་རེ་བ། །ཞེས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་ཚང་བས་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་བསྔོ་བར་མི་རུང་བ་མེད་ལ། སྤྱིར་ལེགས་བྱས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདིའི་ཁོང་དུ་སྦྱིན་པ་བཞི་ཀའི་རྣམ་གཞག་ཚང་བར་སྨོས་སུ་ཡོད་པའང་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་སྣོད་དང་། སྡུད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པ་བཞིན་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྲངས་མེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་དག་ཏུ་དུས་གསུམ་དུ་གཤེགས་ཤིང་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ནས། མཐའ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལས་བརྩམས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཉན་ཐོས་སློབ་པ་དང་། མི་སློབ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པའི་ལྷ་མི་ལ་སོགས་པས་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད
Chinese
如是。因此，回向的方式也只能是朝向遍知者的方向，这是逐渐向上延伸的方式。《离查布所问经》中说：多的也要知道是少的，因为是回向给一切智智的缘故。如是。像这样被三殊胜所摄持，是顺解脱分的善根；如果没有摄持，则称为顺福德分，因为果报会比较低劣。第二，详细解说自性差别，有三点：什么才是回向的福德的差别？在哪里回向的对境的差别？如何回向的道的差别？第一点是：由没有三毒的心所引发的三门善根，也就是《宝鬘论》中所说：没有贪着、嗔恨、愚痴，由此所生的业是清净的。这也是从福德之事的角度来区分：布施所生的，持戒所生的，禅修所生的福德之事，分为三种。如今这里正当其时的是布施所生的福德之事。对此进行区分：财物、无畏、法和慈爱，四种布施要恒常行持。其中第一个是主要的。如何布施呢？如此说道：及时布施且没有后悔，悦意的布施且不期待异熟。因为具足了所说的四种特征，所以没有不能回向成佛之因的。总的来说，这个善行之聚中，可以完整地包含四种布施的体性。此外，如《广大经》、《摄颂》、《三蕴经》等经中所说，在十方世界的无量三千大千世界中，过去、现在、未来诸佛世尊，从最初发起殊胜菩提心，到最后现证圆满正等觉，以及从六度开始的善根，还有菩萨、独觉、声闻有学、无学，以及诸佛的教法所调伏的天人等有漏和无漏的善根。
English
Thus it is. Therefore, the method of dedication should only be directed towards the All-Knowing, which is the way of gradually ascending upwards. In the Sutra Requested by Licchavi, it says: Even the many should be understood as few, because it is dedicated to the All-Knowing. Thus it is. Like this, being grasped by the three excellences is a virtue that accords with liberation; if not grasped, it is called a virtue that accords with merit, because the result will be inferior. Second, there are three points in explaining the specific nature: What is the difference in the merit to be dedicated? What is the difference in the object to which it is dedicated? How is the difference in the path of dedication? The first point is: The root of virtue of the three doors, which is aroused by a mind without the three poisons, that is, as stated in the Ratnavali: There is no attachment, hatred, or ignorance, and the action generated by it is pure. This is also distinguished from the perspective of the object of merit: the object of merit arising from generosity, arising from ethics, and arising from meditation, which are divided into three types. Now, what is relevant here is the object of merit arising from generosity. Distinguishing this: Material things, fearlessness, Dharma, and love, the four kinds of generosity should always be practiced. Among them, the first is the main one. How to give? It is said: Giving at the right time and without regret, giving pleasingly and not expecting fruition. Because it is complete with the four characteristics mentioned, there is nothing that cannot be dedicated to the cause of Buddhahood. In general, this collection of good deeds can fully contain the nature of the four kinds of generosity. Furthermore, as stated in the Extensive Sutras, the Condensed Verses, the Three Skandha Sutra, and other sutras, in the ten directions of the world, there are countless three thousand great thousand worlds. In those worlds, the Buddhas, the Bhagavat, who have gone and come in the three times, from the initial generation of the supreme Bodhicitta to the final manifestation of perfect enlightenment, and the roots of virtue starting from the six perfections, as well as Bodhisattvas, Pratyekabuddhas, Shravaka learners, non-learners, and the defiled and undefiled roots of virtue of gods and humans, etc., who have attained the teachings of the Buddhas.