Tibetan
་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བབ་། འབབ། གཞོལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་དེ་ལའང་། གང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་བ་དང་། གང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གནས་ཏེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས། གང་ཞིག་གང་གིས་ ཆགས་བྲལ་བ། །བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་དངོས། །ཆགས་བྲལ་ཉིད་ཀྱི་འགོག་པ་དང་། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་དག་གིས་བསྡུས། །ཞེས་འགོག་པའི་བདེན་པའི་དམ་པའི་ཆོས་དང་། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་ཚེས་རྣམ་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འབྲས་བུ་དང་། བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྲ་དོན་སྤྱིར་བཤད་པ་ནི། ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་སྐད་དུ་སདྡྷརྨ་ཞེས་འབྱུང་བ་གངས་ཅན་པའི་སྐད་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དམ་པ་ནི། སྟོང་པ་བདེན་པར་གསུང་བ་ཡིན་ལ། ཆོས་ནི་དེས་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་ཞེས་པའོ། །གཞི་མཐུན་པར་སྨྲ་ན་དམ་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན་ལ་ཆོས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་ན། སུ་བྷཱ་ཥི་ཏ་ཞེས་པ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུས་ལེགས་པར་གསུངས་ན། ཚིག་དང་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡང་དག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མདོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ལེགས་པར་གསུངས་པ། ཡང་དག་པར་མཐོང་བ། ནད་མེད་པ། དུས་ཆད་པ་མེད་པ། ཉེ་བར་གཏོད་པ། འདི་མཐོང་བ་ལ་དོན་ཡོད་པ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་འཕང་དམ་པར་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་པར་གསུངས་པ། དེའི་དོན་ཇི་བཞིན་པར་མཐོང་བས་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ། ཉོན་མོངས་པ་བག་ལ་ཉལ་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་བས་ནད་མེད་པ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་སླ་བའམ། ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དུས་ཆད་པ་མེད་པ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉེ་བར་གཏེད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གཏོད་པ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྒྱས་པ་དང་གྲོག་མཁར་བ་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་གཞུང་མཐར་ཐུག་སྙིང་པོ་མེད་པ་དེ་དག་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་འདི་མཐོང་བ་ལ་དོན་ཡོད་པ། རྟོག་གེས་བརྟག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཡང་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པའི་ལུགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འདོད་ཆགས་བདོ་ བ་དང་། ཞེ་སྡང་བདོ་བ་དང་། གཏི་མུག་བདོ་བ་དང་། ང་རྒྱལ་བདོ་བ་དང་། ཕྲག་དོག་བདོ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་བདོ་བ་རྣམས་འདུལ་བའི་ཐབས་དང་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་བ་དག་གི་འདུལ་བ་ནི་ཉེས་པར་བ
Chinese
全部都趋向于寂灭，趋向，归宿这样说了。对于证悟其果的殊胜之法，也有两种体性的差别，即谁已离贪，以及以何而离贪。如慈氏弥勒所说：谁以何而离贪，具二谛体性乃真实，离贪之灭谛，以及道谛所摄。如是灭谛的殊胜之法，以及道谛之法，二者互为果和作用的自性而存在。第二，总说词义，梵语中出现saddharma（梵文天城体：सद्धर्म，梵文罗马拟音：saddharma，汉语字面意思：正法）一词，在雪域的语言中称为殊胜之法。其中，殊胜是指宣说空性为真谛，法是其所宣说，因此称为殊胜之法。若说基相同，则殊胜是殊胜的，法也是它的自性。具体来说，subhāṣita（梵文天城体：सुभाषित，梵文罗马拟音：subhāṣita，汉语字面意思：善说）是指善说，如何善说呢？因为词和义没有颠倒而如实宣说，所以经中说，薄伽梵善说了法，如实见，无病，无时限，引导，见此有义，智者当自知。如是将寂灭的地位与殊胜结合，即为如实宣说。如实见其义，即为如实见。成为烦恼随眠的对治，即为无病。任何时候都容易做到，或者没有完全衰败，所以没有时限。必定从痛苦之海中解脱出来，所以是引导。与大仙广增和蚁穴者等所造的究竟无义的论典不同，所以见此有义。因为不能被分别念所考察，所以智者当自知。这些意义也是我等导师的教规，调伏众生界中贪欲炽盛，嗔恨炽盛，愚痴炽盛，我慢炽盛，嫉妒炽盛，以及一切炽盛的方法和功德，这才是如实宣说的。外道们的调伏是错误的。
English
All tend towards nirvana, tend, lead to, so it is said. Regarding that noble Dharma that realizes its fruit, there are also two kinds of distinctions in nature: who has become free from desire, and by what means one becomes free from desire. As Lord Maitreya said: Who is free from desire by what, The nature of the two truths is real, The cessation of freedom from desire, And the truth of the path are included. Thus, the noble Dharma of the truth of cessation, and the Dharma of the truth of the path, the two exist as the nature of each other's fruit and function. Secondly, the general explanation of the meaning of the word is: the word 'saddharma' appears in the well-composed language (Sanskrit), which is called 'noble Dharma' in the language of the snowy land. Among them, 'noble' refers to the one who speaks of emptiness as the truth, and 'Dharma' is what he speaks of, therefore it is called 'noble Dharma'. If we say that the basis is the same, then 'noble' is supreme, and Dharma is also its nature. Specifically, 'subhāṣita' means well-spoken. How is it well-spoken? Because the words and meanings are not reversed and are spoken truthfully, therefore it is said in the sutra that the Bhagavan has well-spoken the Dharma, seen it truthfully, is without disease, is without time limit, leads, seeing this is meaningful, and the wise should know it for themselves. Thus, combining the state of nirvana with the noble is to speak truthfully. Seeing its meaning as it is, is to see truthfully. Becoming the antidote to latent afflictions is to be without disease. It is easy to do at all times, or it has not completely decayed, so there is no time limit. It necessarily emerges from the ocean of suffering, so it is leading. It is different from the ultimate meaningless treatises made by the great sage Guangzeng and the anthill dweller, so seeing this is meaningful. Because it cannot be examined by conceptual thought, the wise should know it for themselves. The meaning of these is also the teaching of our teacher, the method and merit of subduing the beings in the realm of beings where desire is rampant, hatred is rampant, ignorance is rampant, pride is rampant, jealousy is rampant, and all are rampant, this is the only true teaching. The subduing of the outsiders is wrong.
Tibetan
སྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། སྟོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ནི་ལེགས་པར་བསྟན་པ། ངེས་པར་འབྱུང་བ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ། མི་མཐུན་པ་མེད་ཅིང་འདུས་པ་དང་ལྡན་པ། བསྟན་པ་ཡོད་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བགྲངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་བ་དག་གི་ནི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཚིག་འབྲུ་བཟང་མིན་དོན་བཟང་མིན། །གྲོལ་དང་རིག་པའི་ཐབས་མ་ཡིན། །སྔ་མ་ཕྱི་མ་འགལ་བ་ཡིན། །དེ་བཞིན་བསྡུ་བ་བཞི་དང་ནི། །བསྟན་པ་བཞི་དག་སྤངས་པ་དང་། །སྟོན་པའང་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་མེད། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་། །སློབ་མ་བསྟན་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན། །ཞེས་པས་གང་གི་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་དང་། དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བའོ། །གསུམ་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ལྔ་སྟེ། བརྗོད་བྱ་དང་། རྗོད་བྱེད་དང་། གཉེན་པོ་དང་། གདུལ་བྱ་དང་། བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་སོ་སོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། བདེན་པ་གཉིས་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བསྟེན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་ན། དྲང་ངེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པར། ཀུན་རྫོབ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཏོ། །དོན་དམ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་སོ། གཉིས་བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེན་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་བ་སྙིང་པོ་མཆོག་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་དང་། །ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་གླེང་གཞི་དང་། །རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་དང་། །སྐྱེས་རབས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། །རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ། །གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཞེས་པས་མདོའི་སྡེ་ནི་ཚིག་བཅད་ལྷུག་གི་མདོ་མདོར་སྨོས་ནས། རྣམ་པར་གཞག་སླ་བ་དང་། བཤད་སླ་བ་དང་། གཟུང་སླ་བ་དང་། ཆོས་ལ་གུས་པས་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་རྒྱུད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་དང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་དང་། མཐོང་
Chinese
不是由导师亲自善说，不是由决定趋向圆满菩提，不是由不具足和合，不是由导师如来等宣说而无教法。因此，世尊善说的法与律是善说的，决定趋向的，能趋向圆满菩提的，没有不和合且具足和合的，有教法的，这是宣说了差别之法。与此相异的其他，导师世亲说：词句不好意义不好，不是解脱和智慧之方便，前后相违背。如是四种摄和，以及四种教法舍弃，导师也无导师之特征。如是其他的论典和，弟子教法有过失。这是区分了导师的导师，以及他所宣说的法的功德与其他不同之处。第三、详细区分有五种，即从所说、能说、对治、所化、顺缘各自的方面进行区分。第一、从所说的方面区分，有两种谛，如《中论》云：诸佛说示法，皆依于二谛。即是。简而言之，安住于正与不正的体性中，如圣者无尽慧所说：显示世俗谛的建立是正义，显示胜义谛的建立是定义。 第二、从能说的方面区分，有十二部经，如《八千颂释·精华》云：契经、应颂与记别，讽颂、自说及本事，本生、希有及方广，譬喻、论议十二部。即是。其中，契经部是指以偈颂和散文形式简要叙述的经典，易于分类，易于讲解，易于理解，因对法恭敬而圆满僧团，法性在相续中得以证悟，认识佛陀后获得信心，认识法和僧伽后获得信心，见
English
Not well spoken by the teacher himself, not necessarily arising from the certainty of going to perfect enlightenment, not harmonious due to not possessing assembly, and not having teachings due to not being the teacher, the Thus-gone One, etc. Therefore, the Dharma and Vinaya well spoken by the Blessed One are well taught, necessarily arising, leading to perfect enlightenment, without disharmony and possessing assembly, having teachings, these are the enumerated distinguishing qualities. As for those different from this, the teacher Vasubandhu said: "Words and phrases are not good, meanings are not good, not methods of liberation and wisdom, earlier and later contradict each other. Likewise, the four ways of gathering, and the four teachings are abandoned, the teacher also lacks the characteristics of a teacher. Thus, other treatises and disciples' teachings are flawed." This distinguishes the qualities of the teacher's teacher and the Dharma taught by him from others. Thirdly, there are five kinds of detailed distinctions: from the perspectives of the object to be expressed, the expression, the antidote, the object to be tamed, and the favorable conditions. First, distinguishing from the perspective of the object to be expressed, there are two truths, as the Root Wisdom says: "The Buddhas teach the Dharma, relying correctly on the two truths." That is it. In short, it abides in the nature of provisional and definitive, as stated in the Teaching of the Noble Inexhaustible Intellect: "Showing the establishment of conventional truth is the provisional meaning, showing the establishment of ultimate truth is the definitive meaning." Secondly, distinguishing from the perspective of the expression, there are twelve parts of scripture, as stated in the Essence of the Eight Thousand Verses: "Sutras, songs, and prophecies, verses, self-statements, and stories, Jatakas, marvels, and extensive treatises, parables, and discussions are the twelve parts of scripture." That is it. Among them, the Sutra section refers to the scriptures briefly narrated in verses and prose, which are easy to classify, easy to explain, easy to understand, complete the Sangha with respect for the Dharma, realize the Dharma nature in the continuum, gain faith after knowing the Buddha, gain faith after knowing the Dharma and Sangha, see