Tibetan
་ཐ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཞིང་ལས་དང་། ཕྱུགས་སྐྱོང་བ་དང་། དཀར་ཤེ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ཚུན་ཆད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མཛད་པས། དུས་དེའི་ཚེ་བོད་རུ་བཞིའི་མཁས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོར་རྩོད་པའི་བྱ་བ་ལ་ལྷགས་པའང་། སླར་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་གང་དང་གང་གི་སྤོབས་པའི་འཁྲི་ཤིང་ཉམ་ཉེས་པར་བྱས་ནས། ང་རྒྱལ་གྱི་གདེངས་ཀ་ལ་སྐྱང་ནུལ་བྱ་བའི་སྐབས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤབ་ཀྱི་ཡང་ཁྱེད་བླ་མ། མར་པ་དོ་བ། འུ་ཡུག་པ་མདའ་སྟོན། མདོའི་ཁྱུང་པོ་ཧཱུྃ་སྙིང་། སེ་ཁྲོམ་རྒྱ་མཚོ་འབར། མཚམས་སྟོན་གོ་ཆ། པད་ཀ་དར་ཆུང་། འགོས་ ལྷས་བཙས། རྒྱ་རྒྱལ་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི་མཁས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བོད་དུ་སྐྱེས་པའི་གང་ཟག་གིས་བསྟན་བཅོས་འདི་ཙམ་བརྩམས་བཞེས་དཔྱས་གདགས། སུན་འབྱིན་པའི་རིག་པ་བསམས་ཏེ། ཁྱུ་མཆོག་རྭ་བརྡར་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དེའི་གམ་དུ་སོང་སོང་བ་ན། ལུང་གིས་འཐད་པ་དང་། རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་པ་དང་། །གཏན་ཚིགས་དང་བླ་མས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དང་མི་འགལ་ཞིང་། སྒྲ་སྐྱོན་དང་། དོན་སྐྱོན་ལ་སོགས་ཀྱི་འགལ་ཟླའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་མཁྱེན་རབ་ཀྱི་སློབས་པས་ཚར་བཅད། བསྟན་བཅོས་རེ་མཐོང་ཞིང་། དེའི་དོན་ལ་རོ་མྱངས་པས་ཐམས་ཅད་ངོ་མཚར་སྐྱེས་ནས་བསྟི་སྟང་དུ་མཛད། རི་མོར་མཛད། བླ་མར་མཛད་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ཞེས་གྲགས། དེ་སྐད་དུ་གོ་རུབ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ཐོས་པ་མང་པོའི་གཟུངས་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དང་པོར་དཔྱད་གདགས། བར་དུ་བླ་མ་རོང་པས་མཛད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པའི་པོ་ཏི་གཟིགས་པས་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས། ཐ་མར་ཟང་ཟིང་མང་པོས་བསྙེན་བཀུར་ཏེ་མི་འཆབ་པར་བྱས་ནས། རྗེས་སུ་གཟུང་བར་གསོལ་བ་བཏབ། འཇམ་དཔལ་གསང་བའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་མང་དུ་གསན། གསང་རྒྱུད་ཀྱི་སྐབས་ན་མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། འོ་སྐོལ་ཡད་ལྷ་རྒྱ་དཔེ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་མིན་ཏེ། རྒྱ་དཔེ་མེད་པས་ད་ལྟ་བཅོས་སུ་མེད་གསུང་བ་ལ། གོ་རུབ་ལོ་ཙཱ་བས་དེ་བློ་ལ་བཟུང་སྟེ། ཕྱིས་ཇོ་བོ་ཀྲྀཥྞ་ཞེས་བྱ་བའི་པཎྜིི་ཏ་ལས་རྒྱ་དཔེ་བྱུང་ནས་དེ་ལས་མཉེན་པས། །རོང་པ་པཎྜི་ཏའི་གསུངས་བཞིན་བྱུང་ནས་ཤིན་ཏུ་མོས་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏེ། ཀྲྀཥྞ་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱ་དཔེ་གཅིག་རོང་པ་ཉིད་ལ་ཕུལ་ནས་སླར་ཡང་གསན་སྐད། དེ་བཞིན་དུ་མར་བ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ལོ་ཙཱ་བ་
Chinese
甚至对于世俗的农业、畜牧业以及如何制作白糖等，也撰写了论著。当时，西藏四茹（指卫茹、约茹、叶茹、茹拉）的所有学者最初都前来辩论，后来，导师法称（梵文：Dharmakīrti）以其行为，使他们的骄傲之藤衰弱，出现了需要压制傲慢之柱的情况。例如，夏布的扬钦喇嘛、玛巴多瓦、乌玉巴达顿、多的琼波吽宁、色仲嘉措巴、仲顿果恰、贝嘎达琼、俄雷策、嘉嘉措等所有学者都认为，藏地出生的人竟然能创作出如此多的论著，于是他们开始研究、审查，思考驳斥的方法，就像一群公牛聚集在一起磨角一样，纷纷来到那位伟大人物的面前。结果发现，他的论著与经文相符，经得起理智的推敲，与论证和上师的教导不相违背，并且以其智慧的力量，彻底驳斥了所有语音错误和意义错误等矛盾之处。每当他们看到一部论著，品尝其中的意义时，都会感到惊奇，并以尊敬的态度对待他，视他为画像，视为上师，据说都是如此。据说，果汝译师，名为比丘法智，是一位博学多闻、记忆力超群的人，最初也进行了审查。后来，当他看到荣巴上师所著的《入大乘之理》一书时，生起了极大的敬意。最终，他以大量的财物进行供养，毫不隐瞒地请求接受他的指导，并听闻了《文殊秘密续》等众多教法。在听闻《秘密续》时，大班智达说：“如果我们有印度的梵文原本，就不会像现在这样了，但因为没有梵文原本，所以现在无法修改。”果汝译师将此话记在心中。后来，从乔沃·克里希纳（梵文：Kṛṣṇa）班智达那里得到了梵文原本，并从中学习，发现与荣巴班智达所说的一致，因此获得了极大的信仰。他将从克里希纳（梵文：Kṛṣṇa）那里得到的梵文原本献给了荣巴本人，并再次听闻了教法。同样，玛·洛扎瓦·曲吉旺秋等译师
English
Even treatises on worldly matters such as agriculture, animal husbandry, and how to make white sugar were composed. At that time, all the scholars of the four Ru of Tibet initially came to debate. Later, the conduct of the teacher Dharmakīrti weakened the vines of their pride, and there arose a situation where the pillars of arrogance needed to be suppressed. For example, Yangkhyé Lama of Shab, Marpa Dowa, Uyukpa Datön, Dö's Khyungo Hungnying, Se Tröm Gyatso Bar, Tshamton Gocha, Pema Darchung, Gö Lhetsé, and Gya Gya Tsultrim, among other scholars, all thought that a person born in Tibet had composed so many treatises. So they began to study, examine, and think of ways to refute them. Like a herd of bulls gathering to sharpen their horns, they went to that great person. As a result, they found that his treatises were in accordance with the scriptures, could withstand rational scrutiny, did not contradict reasoning and the teachings of the guru, and with the power of his wisdom, he thoroughly refuted all contradictory points such as phonetic errors and semantic errors. Whenever they saw a treatise and tasted its meaning, they were amazed and treated him with respect, regarding him as an image and as a guru. It is said that this was always the case. It is said that Gorub Lotsawa, named Bhikshu Chökyi Sherab, who was learned and had a great memory, also initially examined him. Later, when he saw the book "Entering the Mode of the Great Vehicle" composed by Lama Rongpa, he developed great respect. Finally, he made offerings with a lot of wealth and without hiding anything, requested to be taken as a disciple, and listened to many teachings such as the Manjushri Secret Tantra. During the Secret Tantra, the great Mahāpaṇḍita said, "If we had the Indian Sanskrit original, it would not be like this now, but because there is no Sanskrit original, it cannot be modified now." Gorub Lotsawa kept this in mind. Later, he obtained the Sanskrit original from the Paṇḍita Jowo Kṛṣṇa and studied it, and found that it was consistent with what Rongpa Paṇḍita had said, so he gained great faith. He offered the Sanskrit original he had obtained from Kṛṣṇa to Rongpa himself and listened to the teachings again. Similarly, translators such as Mar Lotsawa Chökyi Wangchuk
Tibetan
དང་། མཁས་པར་གྲགས་པའི་བློ་རྩལ་ཅན་མང་པོས་ཀྱང་ཞབས་ལ་བཏུད། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཝརྨ་དང་། མཉྫུ་ ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་དང་། ཨུ་པཱ་ཡ་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་དང་། བུདྡྷ་ཨ་ཀ་ར་བྷ་དྲ་དང་། དེ་བ་ཀ་ར་ཙནྡྲ་དང་། པར་མི་ཤྭར་དང་། ཨ་མོ་གྷ་བཛྲ་ལ་སོགས་པ་པཎྜིི་ཏ་མང་པོ་བསྟེན་ནས། དེ་དག་གིས་ལོ་ཙཱ་བ་མཛད་དེ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་། གཤིན་རྗེ་དགྲ་རྒྱུད་དང་། འཇམ་དཔལ་སྔགས་དོན་དང་། བདེ་མཆོག་རྩ་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་བསྒྱུར། འགྱུར་ཤིན་ཏུ་བཟང་བས་གསར་འགྱུར་གྱི་དཔེར་འོས། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཀུན་ན་རེ། དྷརྨ་བྷ་དྲ་ཁྱོད་ཆོས་མང་པོ་བརྩམས་ལ་འགྲོ་བ་རྣམས་སྐྱོབས་ཤིག། ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཞན་ལྟ་ཞོག། སྒྲ་ཚད་ཀྱི་ལུགས་འདིའི་སུམ་ཆ་ཙམ་ལས་མི་ཤེས་པས་ཀྱང་རྒྱ་གར་ན་ཆོས་རྩོམ་པ་ཡིན་ན། ཁྱེད་ཅིའི་ཕྱིར་མི་རྩོམ་ཞེས་གསུང་སྐད། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་ཡང་། གཅོམ་བསྐྱུངས་པ་དང་། ཁེངས་པ་སྙོལ་བ་ལྷུར་མཛད་པས། རྒྱལ་བ་ཀློང་ཆེན་པས་རྒྱ་འགྲེལ་ལས་མངོན་པར་འཕགས་པ་བརྗོད་པའི་རང་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་བ་བཟང་པོ་དཀོན་མཆོག་འགྲེལ་ལྟ་བུའི་གཤམ་དུའང་། མཁས་དང་འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པའི་གཞུང་ལ་ཡང་། སྒྲོ་སྐུར་དཔྱ་བར་བྱེད་ན་བདག་གཞུང་ཅིས་མི་སྨོད། ཅེས་འཕགས་ཆེན་ལག་ན་རྡོ་རྗེས་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལའང་མུན་པས་སྤྲུལ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཞུར་བརྟག་བྱེད་པ་ཡོང་ན། བདག་གི་འགྲེལ་བ་སྨྲོས་ཅི་འཚལ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷའི་རྣམ་པར་ཐར་བ་བསྐྱངས་ནས་ངང་གིས་དགེ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཅན་དུ་སྟོན། གྲུབ་པའི་རྣམ་ཐར་ལ་གཞལ་ན། བྲག་ཆེན་གཟར་པོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ངོས་ལའང་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྤྱོད་པས་གཤེགས་པ་དང་། བྲག་ལ་ཕུར་བ་འདེབས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བ་དང་། བོད་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་ཕལ་མོ་ཆེའི་གནས་དང་། སྤྱོད་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་མངོན་པར་མཁྱེན་པ་མངའ་བ་སོགས་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདི་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་བཞིའི་ས་ཐོབ་པ་དག་ལ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་བ་ཡིད་བརྟན་ པར་བྱེད་པའི་མངོན་རྟགས་ཀྱི་ན་པ་ཡི་གེའི་ལམ་དུ་འདྲེན་པ་ངོ་མཚར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་རྩོད་པ་མེད་པའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་གནས་སྐབས་དེ་ཙམ་ན་བྱོན་པའི་མཁས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྟོན་ཅིང་སྤྱི་བོས་བཏུད་པར་གྱུར་ལ་དགུང་ལོ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དགུ་བཞུགས་ཏེ་སྐུ་ལ་བསྙུན་པ་མེད་པའི་ངང་ནས་གཤེགས་པར་
Chinese
而且，许多以博学著称的智者也向他致敬。依止了印度堪布曼殊师利瓦尔玛、曼殊师利嘉纳、乌巴亚师利米扎、布达阿卡拉巴扎、德瓦卡拉赞扎、帕尔米湿瓦尔和阿莫嘎瓦吉拉等众多班智达，他们担任译师，翻译了《金刚怖畏》、《阎魔敌续》、《妙吉祥语意》和《胜乐根本续》等许多经典。由于译文非常出色，堪称新译的典范。印度班智达都说：“达玛巴扎，您创作了许多佛法，救护众生吧！您的功德暂且不谈，即使只懂声论和量论的三分之一，在印度也能著作佛法，您为何不著作呢？”虽然他具备如此圆满的功德，但他谦逊退让，致力于抑制傲慢。因此，胜者龙钦巴在自己的善妙注释《功德藏释》的下方也写道：“即使是智者和圣贤所著的论典，也会被挑剔指责，更何况是我的著作呢？”就像圣者金刚手所摄的续部，也会被黑暗所化的智慧之箭所审视一样，我的注释还用说吗？他效仿寂天论师的行传，自然而然地展现出菩提萨埵的行为。如果以成就者的传记来衡量，他在陡峭如镜面的大岩石上也以神变行走，在岩石上打桩，在空中飞行，并且通晓大部分藏地神鬼的住所和行为等，拥有许多神通。然而，将如此殊胜的见解，以及获得四种无碍解的圣者，让普通人信服的显现神变的文字途径，实在令人惊叹。如是，对于这位无可争议的化身大班智达，当时所有的智者都显扬并顶礼膜拜，享年一百一十九岁，在无疾而终的状态下逝世。
English
Moreover, many wise individuals renowned for their erudition also paid homage to him. He relied upon numerous Indian Khenpos such as Manjushri Varma, Manjushri Jnana, Upaya Shri Mitra, Buddha Akara Bhadra, Deva Kara Chandra, Parameshvara, and Amoghavajra, and they served as translators, translating many scriptures such as the Vajrabhairava, Yamari Tantra, Manjushri Meaning Mantra, and the Root Tantra of Chakrasamvara. Because the translations were excellent, they were worthy examples of the New Translations. Indian Panditas all said, "Dharmabhadra, you should compose many Dharma works and protect beings! Leaving aside your other qualities, even if one only knows a third of the system of grammar and logic, one can still compose Dharma works in India, so why don't you compose?" Although he possessed such perfect qualities, he was humble and dedicated to suppressing arrogance. Therefore, the Victorious Longchenpa, even below his own excellent commentary, the Kunjang Commentary, which speaks of being manifestly superior to the Indian commentaries, wrote, "Even the treatises composed by wise and great saints are subject to scrutiny and criticism, so how much more so my own work?" Just as the tantras compiled by the great saint Vajrapani are examined by the arrow of wisdom transformed by darkness, what need is there to mention my commentary? He followed the example of Acharya Shantideva's biography, naturally demonstrating the conduct of a Bodhisattva. If measured by the biographies of accomplished ones, he walked on steep, mirror-like cliffs with miraculous powers, drove stakes into rocks, flew in the sky, and had the clairvoyance to understand the abodes and behaviors of most of the gods and demons of Tibet, and so on. However, it is truly amazing to lead such a supreme view, and those who have attained the ground of the fourfold analytical knowledge, into the path of letters of manifest signs that ordinary people can trust. Thus, all the scholars who appeared at that time manifested and bowed their heads to that great Pandit, who was undisputed as an emanation body, and he lived to the age of one hundred and nineteen, passing away without illness.