Tibetan
་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དུས་ན་གསུང་གི་གདངས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡུལ་ལྔ་ལ་འཇུག་པའི་དོད་ཁྲོ་བོ་བཞིར་སྣང་བའོ། །ཡིད་ཀྱི་ཚེ་ཆོས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་སྐྱེ་བ་ལ། རིག་བྱེད་ཡིད། །རིག་བྱ་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་མ་ངེས་པ་ཡུལ། དེ་གཉིས་ཚོགས་པས་དགག་བསྒྲུབ་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ལས་འཕགས་པ། རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དོན་སྤྱིའི་འཛིན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པས་ཚོགས་སྡང་ལས་གྲོལ་བ་མཚོན་བྱེད་དུ་སྒོ་བ་ཁྲོ་བ་བཞིར་སྣང་ཞིང་དེ་ཡང་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་དང་། བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མེད་པ་དང་། རྣམ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཞིར་གནས་དག་པའོ། །དེ་དག་གི་ཡུམ་བཞི་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཟུགས་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་མཚོན་ཞིང་། དེའི་རྣམ་པ་བྱམས་པ་ཚད་མེད་དང། སྦྱིན་པའི་དངོས་པོས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུད་པའི་མཚོན་བྱེད་ལྕགས་ཀྱུ་མ། སྒྲ་ཆད་པ་མ་ཡིན་པ་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུར་མཚོན་ཞིང་། དེའི་རྣམ་པ་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་དང་སྙན་པར་སྨྲ་བས་སེམས་ཅན་སྡུད་པའི་ཕྱིར་ཞགས་པ་མར་སྣང་བའོ། །ཡིད་བྱེད་པ་པོ་དགག་བསྒྲུབ་ཀྱི་གཟུང་དུ་མེད་པ་རྨི་ལམ་ལྟར་མཚོན་ཞིང་། དེའི་རྣམ་པ་དགའ་ང་ཚད་མེད་དང་དོན་མཐུན་པས་འགྲོ་བ་དབང་དུ་བྱེད་པའི་བརྡར་ལྕགས་སྒྲོག་མའོ། །ཆོས་བྱ་བ་མོ་དངོས་མཚན་རང་གར་མ་གྲུབ་པས་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་རྫུན་ཞིང་། དེའི་རྣམ་པ་བཏང་སྙོམས་ཚད་མེད་དང་དོན་སྤྱོད་པས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཞི་བ་ལ་བཀོད་པ་མཚོན་ བྱེད་དྲིལ་བུ་མར་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་གནས་གྱུར་པའི་ཚུལ་ཡང་འོག་མ་རྣམས་སུ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྤང་གཉེན་ཅན་སྦྱང་གཞི་དང་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱང་དར་རས་ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་ལྟ་བུར་འདོད་ལ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དག་མཉམ་ཆེན་པོར་སྟོན་པའི་རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་སུ་ནི། གཟོད་ནས་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ། གློ་བུར་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་རྟོག་པས་སྤགས་པས་འཁོར་བའི་དུས་ན་ལས་དང་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་ཀྱང་། རང་ངོ་སྤང་བླང་དང་སྦྱང་བསྒྱུར་ལས་འདས་པར་རྟོགས་པས་ཆབ་རོམ་ཆུ་རྒྱུན་དུ་བཞུ་བ་ལྟར་འཁོར་བ་ཉིད་ཀྱང་མྱང་འདས་སུ་གྲོལ་བའི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་མཉམ་སྦྱོར་ལས། ཨེ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་བ་མེད། །སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད།
Chinese
在往昔诸佛的时代，语的音声远离一切障碍，显现为进入五境的四尊忿怒尊。心的寿命转化为法，心的境生为法的生处，能知是心，所知是不确定总相的境，二者聚合产生舍取、贪嗔等识，超越于此的是诸佛无有障碍的智慧，不依赖于总相的执着而显现，因此为了象征从聚合和嗔恨中解脱，显现为四尊忿怒门神，而且这四尊也是无生无灭，不可言说，无有分别，证悟无相的四种智慧的清净处。它们的四位明妃也依次象征着色并非恒常，如同影像一般。其形象是无量慈爱，以及以布施之物摄集众生的象征铁钩母。声音不是断绝，象征如阳焰一般，其形象是无量悲悯，以及为了以悦耳之语摄集众生而显现为绳索母。心是作者，不可作为舍取的对境，象征如梦一般，其形象是无量欢喜，并因与意义相符而作为自在摄持有情的象征铁链母。法是所作，事物和名称并非自然成立，因此虚假如幻化一般，其形象是无量舍，并通过利益而安立众生于寂静的象征铃母。如此转变处所的方式，在下部经典中，认为因果、断证具有对治关系，所调伏和能调伏也如同用颜料改变丝绸一般。而在宣说真谛无别大平等性的甚深续部中，原本自性不变且远离垢染的法性，被突如其来的遍计所缘的分别念所覆盖，因此在轮回之时成为业和各种苦乐的所依，然而当证悟到自性超越了舍取和调伏转变时，就像冰块融入水流一般，轮回本身也解脱为涅槃的方式，如《佛平等和合续》中所说：唉玛，诸佛之密，圆满正觉无有生，从无生中生一切，才生之时即无生。
English
In the time of past Buddhas, the sound of speech was free from all obscurations, appearing as the four wrathful deities who enter the five realms. The life of the mind is transformed into Dharma, and the realm of the mind arises as the source of Dharma. The knower is the mind, and the known is the realm of undetermined generalities. The union of these two gives rise to knowledge such as acceptance and rejection, attachment and aversion. Transcending this is the unobstructed wisdom of the Buddhas, which manifests without relying on the grasping of generalities. Therefore, to symbolize liberation from aggregation and hatred, the four wrathful gatekeepers appear, and these four are also the pure abodes of the four wisdoms that are unborn and undying, inexpressible, without differentiation, and realizing no characteristics. Their four consorts also symbolize, in order, that form is not permanent, like an image. Their forms are immeasurable love, and the iron hook mother, symbolizing the gathering of beings with the substance of generosity. Sound is not cut off, symbolizing a mirage, and its form is immeasurable compassion, and the rope mother appears to gather beings with pleasant speech. The mind is the actor, not an object to be accepted or rejected, symbolizing a dream, and its form is immeasurable joy, and the iron chain mother is a symbol of subduing beings because it is in accordance with meaning. Dharma is the object, and things and names are not naturally established, so it is false like an illusion, and its form is immeasurable equanimity, and the bell mother is shown as a symbol of placing beings in peace through benefit. In this way, the way of transforming the place is also considered in the lower tantras as having cause and effect, abandonment and cultivation have an antidote relationship, and what is to be tamed and what can be tamed are like changing silk with dye. But in the profound tantras that show the truth of non-duality and great equality, the Dharma nature, which is originally unchanging and free from defilement, is covered by the suddenly conceived conceptual thoughts, so in the time of samsara it becomes the basis of karma and various kinds of happiness and suffering. However, when it is realized that the self-nature transcends abandonment and acceptance and taming and transformation, just as ice melts into a stream of water, the way that samsara itself is liberated into nirvana, as it says in the Buddha Samayoga Tantra: Ema, the secret of all Buddhas, the perfect Buddha is unborn, from the unborn all things arise, as soon as it is born it is unborn.
Tibetan
།ཅེས་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། རང་རིག་བདག་ཉིད་དག་པ་ཉིད། །དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། །ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དག་པའི་ཕྱིར། །རང་གི་རིག་པའི་བདེ་བ་མཆོག །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་དང་། །གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བ། །དངོས་པོ་དེ་ཀུན་དག་པ་སྟེ། །འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་སངས་རྒྱས་འགྱུར། ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །ལྔ་པ་ཆོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་འཁོར་ནི། །སྒྲ་ཚིག་མཚན་མའི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་བསྐོར། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེའི་ཚུལ་ཡང་སྟོན་པས་གསུང་བ་མེད་བཞིན་འཁོར་གྱི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་རང་ངོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ལས་རྨི་ལམ་གྱི་ཚིག་ལྟར་སྣང་བའི་ཚུལ་ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཉིད་ཀྱིས་ཞལ་ནས་མ་གསུངས་པར། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དུ། །འཁོར་གྱི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི། །ཤེས་རབ་རྟོག་དཔྱོད་བློ་ལ་སྣང་། །ཞེས་དང་། དེ་སྐད་དུ་མདོ་ ལས་ཀྱང་། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་ཅང་མི་གསུང་། མ་གསུངས་པ་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་གསུངས། ཞེས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་རིག་དང་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་པས་སྒྲ་ཚིག་མཚན་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་དོན་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བརྗོད་བྲལ་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ཆོས་ནི་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། །སྙིང་པོ་ལྷུན་འབྱམས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་འཁོར་ལ་འགོག་ལམ་གྱི་བདེན་པ་མཐའ་དག་རྫོགས་པའི་ཚུལ་ཡང་ཟླ་བ་སྒྲོན་མ་ལས། གང་གིས་ཆོས་གཅིག་པོ་ཡོངས་སུ་བསླབས་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་པུ་གང་ཞེ་ན། གང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་གྱི་ལོངས་སྐུས་དོན་ལ་སྐུ་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུང་བས་ལམ་དུས་ཀྱི་ལས་རླུང་དག་ནས་འོག་མིན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་ག་ལས་བཏེག་སྟེ་རང་སྣང་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པའི་ཚུལ་ལ་ཞི་ཁྲོ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་དང་བསྟུན་ནས། སྟེང་ཁང་ཞིབ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་གནས། །དབང་མཛད་ཞི་བ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་ལས། །དམ་པའི་སྟང་དཔྱལ་གཉིས་ནི་སྤྲུལ་གཞི་སྟེ། །ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་གདལ་བས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །འགྲོ་དྲུག་སོ་སོའི་གནས་སུ་དོན་མཛད་པའི། །རིགས་པའི་སྐྱེས་བུ་དྲུག་ནི་སྤྲུལ་པར་ཤར། །རང་སྣང་ལོངས་སྐུའི་ཞིང་ན་སུམ་ཅུ་བཞི། །གཙོ་བོ
Chinese
如是说。在《观察二品》中说：自性觉悟即是清净性，清净非由他者解脱。因境之事物清净故，自之觉性乃为胜乐。色等诸境，以及其他瑜伽士所见，彼等事物皆清净，如是行者将成佛。如是说已阐明。第五，法之圆满具足是：自性圆满大圆满之法轮，已超越言语名相之境而转动。如是说。其理亦如导师未曾宣说，然于眷属之菩萨众，从自性之智慧思辨中，如梦境之语词般显现之理，于《虚空藏六法》中说：您未曾亲口宣说，然如梦境之体性般，于眷属之菩萨众，智慧思辨显现于心中。如是，于经中亦说：胜者之子未曾语，未曾语即是广说。如是，诸佛之胜义谛法轮，因与士夫之分别识未曾成立关联，故超越言语名相之行境，自性圆满大圆满乃安住于不可言说、超离心识之大本体中。如《普作续》云：法乃自性圆满大圆满，心要任运，超离言说思虑。如是。于如是之法轮中，一切灭道之谛圆满之理，亦如《月灯经》云：何者若能完全修习一法，则一切功德之法将完全圆满。唯一者为何？即是了知彼性。如是。如是之七支圆满报身，于义上摄持一切三身之体性，故道时之业气清净后，从密严刹土金刚界之坛城心间升起，于自显化身之坛城布置之理中，寂怒二尊之初者是，依于《吉祥幻化网续》，上方清净菩提心之所，自在寂静四十二尊中，二位殊胜之衡量者乃是化身之基，因其周遍广大故为法身。于六道各自之境中成办利益之六种理智士夫乃显现为化身。于自显报身刹土中三十四尊，主尊
English
Thus it is said. In the "Two Examinations" it says: Self-awareness itself is purity. Purity is not liberation by another. Because the objects of the realm are pure, one's own awareness is supreme bliss. The objects such as form, and also those seen by yogis, all those things are pure. Thus, beings will become Buddhas. This clarifies it. Fifth, the perfection of Dharma is: The Dharma wheel of the Great Perfection of Naturalness is turned beyond the realm of sound, words, and signs. It is said. The way of that is also that the teacher does not speak, but to the bodhisattvas of the retinue, from the wisdom of their own nature, the way it appears like words in a dream, from the Sixth Space it says: You did not speak from your own mouth, but in the nature of a dream, to the bodhisattvas of the retinue, wisdom and discernment appear in the mind. And as it is said in the Sutra: The sons of the Victorious One do not speak at all. Not speaking is vast speaking. Thus, the Dharma wheel of ultimate truth of the Buddhas is not established in connection with the consciousness of individuals, so the meaning that transcends the realm of sound, words, and signs, the Great Perfection of Naturalness, abides in the essence of the Great Inexpressible Beyond Mind. As it is said in the Kunjed Gyalpo Tantra: Dharma is the Great Perfection of Naturalness, the essence is spontaneous, beyond speech and thought. Thus. The way that all the truths of cessation and path are perfected in such a Dharma wheel is also from the Moon Lamp Sutra: Whoever completely trains in one Dharma, all the qualities of Dharma will be completely perfected. What is the one? It is knowing that very nature. Thus. Such a Sambhogakaya with seven limbs, in meaning, holds the characteristics of all three bodies, so when the karma winds of the path are purified, from the heart of the mandala of Vajradhatu in Akanishta, the way the self-manifested Nirmanakaya mandala is arranged, the first of the two peaceful and wrathful ones is: According to the Glorious Magical Net, the place of the pure Bodhicitta above, among the forty-two peaceful deities who wield power, the two excellent measurers are the basis of manifestation, because they pervade all, they are the Dharmakaya. The six rational beings who accomplish the benefit in the respective realms of the six realms appear as manifestations. Thirty-four in the self-manifested Sambhogakaya realm, the main one