Tibetan
་རྟོག་ལྟར། །དུས་ཀྱང་རང་རང་སྐལ་པའི་རྗེས་འགྲོ་བ། །མ་དག་ཞིང་གི་འགྲོ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་གནས་རིགས་དྲུག་ཏུ་འདུས་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་དག་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་སྤྲུལ་གཞིའི་ཐུབ་པ་དྲུག་ཏུ་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པ་ལས་ཀྱང་། ཡང་སྤྲུལ་དུ་སྣང་བ། ལྷའི་གནས་སུ་རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞི་ནས་འོག་མིན་གྱི་བར་དུ་ཚངས་བ་དང་། དབང་པོ་དང་། བདེ་འབྱུང་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་གནས་རིས་ཀྱི་གཙོ་བོས་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྡིག་པ་སྤོང་བའི་ཆོས་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་སྐད་དུ་མཐུན་པར་སྟོན་པ་འམ། སྡུག་བསྔལ་སེལ་ བར་བྱེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མིའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཉན་རང་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་གང་ཟག་གམ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་ཕྲན་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་། རྔོན་པ་དང་། སྨད་འཚོང་མ་ལ་སོགས་ཆགས་སྡང་ཅན་ཀྱི་རྣམ་པས་འདུལ་བའི་ཚུལ་ཡང་། དཔུང་བཟང་ལས། གང་གི་རང་བཞིན་ཆགས་སྡང་རྣམ་བྲལ་ཡང་། །ཆགས་པ་ཅན་ལ་ཆགས་བཅས་ལྟར་སྟོན་ཞིང་། །གདུག་པ་འདུལ་ཕྱིར་ཁྲོལ་ཁྲོར་སྟོན་པ། །ཐབས་ཀྱིས་རྣམ་འདྲེན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་ཐགས་བཟང་རིས་དང་། བྱ་ལ་ཤིང་རྟ་མོ་དང་། རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་དང་། སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རི་དྭགས་ཀྱི་ཕྱིར་སེང་གེའི་རྒྱལ་པོ་ཡི་དམ་བརྟན་པ་དང་། ཤར་བྷ་དང་། ཀུནྡ་དང་། དམྱལ་བ་ལ་གྱང་འབག་ཤིང་ཏོ་དང་། ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་མདོར་ན་སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་གསལ་བ་དཔེར་མཚོན་ཏེ། འདུལ་བྱེད་དང་མཐུན་པའི་རིགས་དྲུག་སོ་སོའི་གཟུགས་མཐའ་མི་འཚལ་ཞིང་གནས་རིགས་དང་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་ལྟར་སྣང་བའི་ཚུལ་གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་བསམ་མི་ཁྱབ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པའི་སྐུ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །བཀོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང་ཐ་སྙད་ལའང་མ་ངེས་ཏེ། གང་ན་སྡིག་པ་སྤོང་ཞིང་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཉེན་ཟ་མ་ཏོག་བཀོད་པར་བདུད་སྡིག་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་པས་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པའི་མདོ་སྡེར་བཞག་པ་ལྟར་གནས་གང་དུ་སྟོན་འཁོར་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཚོགས་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་ཐོས་ པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ངེས་པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་
Chinese
如所思。 時節也隨著各自的福分而行。 在不淨的剎土的眾生看來是那樣。 於此，雖然眾生的界不可思議，但考慮到歸納為六道，從調伏他們的化身之六能仁的種種化現中， 又顯現為化身。 在天界中，從四大天王到色究竟天之間，梵天和， 帝釋天和， 善生等等，各自的處所之主以符合眾生各自的語言，向眷屬們的相續宣說捨棄罪惡之法，或者，解除痛苦。 同樣，在人間，聲聞和，獨覺和，菩薩等等的法之補特伽羅，或者，轉輪王和，地方小王和，婆羅門和，獵人和，妓女等等具有貪嗔者的形象調伏之理也是。 如《軍善》中所說： 「何者自性離貪嗔， 然於貪者示現如具貪， 為調難調示現暴惡相， 以方便調伏者我敬禮。」 如是。 同樣，於阿修羅為織善畫，於鳥為木馬，孔雀王顯現為金色等，以及食肉者等，為了野獸而有獅子王堅固誓句，夏爾巴和，貢達和，地獄為牆壁木柱，餓鬼等等，總之在士夫續部中闡明的事例可作為例證。 調伏者與之相符的六道各自的形相無有邊際，並且如處所種類和苦樂種種顯現之理，如《金光明經》中所說： 「佛陀薄伽梵不可思議， 如來常恆之身， 為利有情故， 示現種種之莊嚴。」 如是。 同樣，大小乘的法之種類和名詞也不一定。 在何處捨棄罪惡並且暫時和究竟利益有情之方面，在危險的贍部洲安置，惡魔罪人坐在珍寶之座上而宣說法，那本身也安立於佛陀的經藏中一樣，在任何處所，導師眷屬的緣起聚合之時，與眾生各自的福分相符所聽聞的法也不一定。 為什麼呢？ 如來之教
English
As thought. Times also follow their respective shares of fortune. It appears that way to beings in impure realms. Although the realms of sentient beings are inconceivable, considering that they are gathered into six classes of beings, from the various emanations of the six Thubpas (capable ones) who subdue them, It also appears as an emanation. In the realm of the gods, from the Four Great Kings up to Akanishta, Brahma and, Indra and, Sudatta and so forth, the lords of their respective abodes teach the Dharma of abandoning sins to the continuums of their retinues in accordance with the respective languages of sentient beings, or, alleviate suffering. Similarly, in the human world, the manner of subduing through the forms of those with attachment and aversion, such as Shravakas and, Pratyekabuddhas and, Bodhisattvas, or Dharma individuals; or Chakravartins and, local kings and, Brahmins and, hunters and, prostitutes, etc., is also as follows. As it says in the Bhadrakalpika Sutra: "He whose nature is free from attachment and aversion, Yet shows himself as attached to those with attachment, Shows himself as wrathful in order to subdue the wicked, I pay homage to that guide who subdues through skillful means." Thus it is. Similarly, for Asuras, there is the Thaksang painting, for birds, the wooden horse, the peacock king appearing as gold, and so forth, and for carnivorous beings, the lion king's firm vow for the sake of wild animals, Sharabha and, Kunda and, for hell beings, the wall pillar, pretas, etc. In short, examples clarified in the continuums of past individuals can be cited as examples. The forms of the six classes of beings, each conforming to the subduer, are boundless, and the manner in which they appear as various kinds of abodes and happiness and suffering, as stated in the Sutra of Golden Light: "The Buddha Bhagavan is inconceivable, The Tathagata's eternal body, For the benefit of sentient beings, Shows various kinds of adornments." Thus it is. Similarly, the categories and terms of the Dharma of the Great and Small Vehicles are also not fixed. In whatever place abandoning sins and temporarily and ultimately benefiting sentient beings is concerned, in the dangerous Jambudvipa, the evil Mara sits on a precious throne and teaches the Dharma, and that itself is established in the Buddha's Sutra Pitaka. Likewise, in whatever place, at the time of the gathering of the interdependent origination of the teacher and retinue, the Dharma heard in accordance with the respective fortunes of sentient beings is also not fixed. Why is that? The Tathagata's teaching
Tibetan
པ་ནི་བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་ཞལ་ནས་གསུངས་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། རྗེས་སུ་གནང་བའི་བཀའ་གསུམ་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཆོས་སྐུའི་གནས་དོན་དམ་པའི་འོག་མིན་དུ་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་འཁོར་ལོ་རང་གི་ངོ་བོས་གསུངས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་ལྷུན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་འོག་མིན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ཞིང་ལྔ་དང་། གསང་བའི་འོག་མིན་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་སོགས་པར་རང་སྣང་རིག་པའི་འཁོར་ལ་སྒྲ་ཚིག་བརྗོད་བྲལ་དུ་གསུངས་པ་དང་། སྤྲུལ་པ་སྐུའི་གནས་ཐ་དད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་ལ་ཚིག་སྡེ་བ་སྦྱོར་ལེགས་པས་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྤྱི་བོར་ཕྱག་གིས་རེག་པའི་མོད་ལ་མདོ་སྡེ་ས་ཅུ་པ་འཆད་པའི་སྤོབས་པ་སྐྱེས་ཤིང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཟླ་བས་དྲིས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི་འཇམ་དཔལ་ལ་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་སོལ་ཅིག་ཅེས་བཀའ་བ་སྩལ་པས། དེའི་མདོ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཟབ་མོ་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ནས། ཤཱ་རིའི་བུ་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། དེ་གཉིས་གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་འདྲི་བ་དང་། གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ལན་ལྡོན་པའི་སྤོབས་པ་ཐེབ་ནས་ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱིན་རླབས་ལས་རང་བྱུང་བ་ནི་བཤད་སྦྱར་ལས། སྟོན་པ་འདི་ཡི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། །བྱའམ་ཤིང་བུ་རྡེའུ་དང་། །པདྨོ་དག་དང་དཔག་བསམ་ཤིང་། །རྔ་བོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་། །རྒྱལ་བས་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་བཀའ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད། ཅེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ཨ་ར་ལི་ལས་ཀྱང་བཤད་དོ། །མདོར་བསྡུ་ན་བཀའི་དངོས་པོར་འགྲུབ་པ་གང་དག་ཆོས་སྨྲ་བ་དང་། སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དང་། ཁྱེའུ་དང་། བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཅི་འདྲའི་གཟུགས་ཀྱིས་བྱུང་ཡང་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོའི་མཐུས་སྟོན་པ་ཉིད་ལས་རང་སྟོབས་ཀྱི་མ་ཡིན་པས་བཀར་བཞག་པའི་ཚུལ། སྡུད་པ་ལས། རྒྱལ་བའི་ཉན་ཐོས་གང་དག་ཇི་སྙེད་ཆོས་སྟོན་དང་། འཆད་དང་རིགས་པ་དག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་དང་། །མཆོག་འཕགས་བདེ་བ་བྱེད་དང་དེ་ཡི་འབྲས་ཐོབ་པ། །དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ
Chinese
当从因缘的角度进行抉择时，（佛）口中所说、加持和开许这三种是确定的。其中，在法身处，即究竟的色究竟天，导师普贤王如来以智慧海的法轮，从自身体性中宣说；薄伽梵大金刚持等在庄严稠密的色究竟天五圆满报身刹土，以及秘密的色究竟天金刚亥母的莲花等处，对自显智慧的眷属，以离言语文字的方式宣说；在化身处，即不同的刹土中，薄伽梵释迦牟尼佛对四种眷属，以词句组织完善的方式宣说。第二，以身加持之教，如菩提萨埵金刚藏的头顶被（佛）手触碰的瞬间，生起宣讲《十地经》的勇气，如同解脱月的提问。以语加持之教，如（佛）对文殊菩萨说：“平息未生怨的后悔”，由此产生了该经。以意加持之教，如薄伽梵安住在甚深显现的禅定中，加持舍利子和观世音菩萨，使他们二人互相提问，互相回答，从而生起了《般若心经》。从功德和事业任运成就的加持中自然产生的，如《释续》中所说：“此导师之加持力，鸟或树木石子等，莲花以及如意树，大鼓之中所生者，以胜者加持之故，彼等立名为教言。”与此相同，在《阿若梨》中也有宣说。总而言之，凡是成就为教言实体的，无论是说法者、男子、女子、童男、童女等，以何种形象出现，都是以如来大事业的力量，从导师处产生，而非自力，因此被安立为教言之理。如《摄颂》中所说：“凡诸如来声闻众，所有如是之法示，讲说以及具正理，宣说殊胜及安乐，以及获得彼之果，所有彼等皆如来。”
English
When distinguishing from the perspective of causes and conditions, the three types of teachings—those spoken from the mouth, blessings, and permissions—are definite. Among them, in the Dharmakaya realm, the ultimate Akanishta, the teacher Samantabhadra speaks with the wheel of the ocean of wisdom, from his own essence; the Bhagavan Vajradhara and others speak to the retinue of self-appearing wisdom in the five perfect Sambhogakaya pure lands of densely arranged Akanishta, and in the secret Akanishta, the lotus of Vajravarahi, etc., in a way that is beyond words and expressions; in the Nirmanakaya realm, in different realms, the Bhagavan Shakyamuni speaks to the four types of retinues in a way that is well-organized with words and phrases. Secondly, the teachings blessed by the body, such as when the Bodhisattva Vajragarbha's head was touched by the (Buddha's) hand, the courage to explain the Dasabhumika Sutra arose, like the questions of Vimukticandra. The teachings blessed by speech, such as when (the Buddha) said to Manjushri, "Pacify Ajatashatru's regret," from which that sutra arose. The teachings blessed by mind, such as when the Bhagavan remained in the samadhi of profound appearance, blessing Shariputra and Avalokiteshvara, so that the two of them asked each other and answered each other, and the Heart Sutra arose. That which arises naturally from the blessings of spontaneously accomplished qualities and activities, as stated in the commentary: "By the blessings of this teacher, birds or trees, pebbles, lotuses and wish-fulfilling trees, also that which arises from the great drum, because of the Victor's blessings, these are called teachings." Similarly, it is also explained in the Arali. In short, whatever is accomplished as the substance of the teachings, whether it appears in the form of a Dharma speaker, a man, a woman, a boy, a girl, etc., all of these arise from the power of the great activity of the Tathagata, from the teacher himself, and not from their own power, therefore, the way in which they are established as teachings. As stated in the Compendium: "Whatever Dharma the Victorious Shravakas show, all such teachings, explanations, and those endowed with reasoning, proclaiming excellence and happiness, and obtaining its fruit, all of these are Tathagatas."