Tibetan
དེ་དག་ཀྱང་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་ན། གནས་སྐབས་སུ་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལས་མི་འདའ་བ་ཉིད་ན། སྒོ་ལྔའི་ཞེན་ཡུལ་ཐ་མལ་པ་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་གྱི་ནར་འཕྱན་པའམ། མིན་ཀྱང་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་གྱི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའང་བློའི་རྣམ་པ་ཉེ་བར་མ་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའམ་དབུ་མ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་ཟབ་མོར་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང་ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་འདུས་མ་བྱས་པའི་དོན་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པའི་ཚུལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ན་དེ་ཉིད་དེའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །སེམས་ཅན་འཛིན་པ་དང་། སྲོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །ཞེས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིག་ལ་འགྲེས་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེའི་ཕྱིར་ན། རྟོག་ དང་རྣམ་པར་རྟོག་དང་འདུ་འཛིན་སྤོངས་ལ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཡིད་ཀྱིས་འདི་ལ་འཇུག་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་བློ་དང་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་བ་ངང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་ཀྱི་མདོ་ལས། གང་ནའང་སྟོང་པ་རིག་པ་མེད་ན་ནི། །ནམ་མཁའ་བར་སྣང་བྱ་ཡི་རྗེས་དང་མཚུངས། །གང་ནའང་ངོ་བོ་ཉིད་འགའ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །གང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མི་རྙེད་པ། །རང་བཞིན་མེད་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་རྙེད། །རང་བཞིན་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བསྐྱེད། །རྒྱུ་དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་པའོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་རིག་པའི་དྭངས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་རྩལ་སྣང་མ་འགགས་པ་རྒྱ་མཚོ་ལ་གཟའ་སྐར་བཀྲམ་པ་ལྟར་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་འཆར་འདྲ་བའི་ཆ་དེ་དབང་པོའི་གདངས་མ་འགགས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་སྣང་ཡང་། སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་གཟུགས་སྟོང་པའོ་ཞེས་བསྟན་ལ། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་མི་འགག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེའི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པའི་ཆ་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་བློས་གོས་པ་དེ
Chinese
如果这些没有被特殊的方法所掌握，那么即使暂时获得了眼通和神通等功德，也无法超越轮回的自性。五根的平凡对境，在六识的境界中漂泊，或者执着于声音概念和执着境的见解，因为心的状态没有真正寂静，即使对般若波罗蜜多或中观等的甚深口诀进行虚构，也与甚深寂静、离戏、无为的意义相去甚远。如《般若波罗蜜多经》中说：“世尊，如果阿罗汉心想：‘我已获得阿罗汉果’，那么他就会执着于自我，执着于有情，执着于生命，执着于补特伽罗。”这是因为将四圣谛混淆了。因此，要舍弃分别念、种种分别念和执着，以如虚空般的心来修习。因此，心和作意的见解，与无自性的不变法性相违背，因此证悟圣谛者们远远地舍弃了这种见解。《圣宝源经》中说：“无论何处，若无空性智慧，如虚空鸟迹。无论何处，若无少许自性，彼则永不成为他之因。谁之自性不可得，无自性者，如何为他所得？无自性者，他者如何生？此因乃善逝之教。”又如《入行论》中说：“何时实与非实，不立于心前，尔时无他相，无缘最寂灭。”因此，如明镜般的智慧光芒，如大海中繁星闪烁般，在对境上显现，这似乎是根识不灭的功德。然而，显现之时，自性即空，故说色即是空。然而，在名言中，显现为色并不停止，故说空即是色。如果认为那个所取境的相是与心识相关的
English
If these are not grasped by special methods, then even if one temporarily obtains qualities such as clairvoyance and superknowledge, one will not transcend the nature of samsara. The ordinary objects of the five senses wander in the realm of the six consciousnesses, or one clings to the views of sound concepts and the objects of attachment. Because the state of mind is not truly pacified, even if one fabricates profound instructions such as the Prajnaparamita or Madhyamaka, one is far from the meaning of profound peace, freedom from elaboration, and the unconditioned. As it is said in the Prajnaparamita Sutra: "Bhagavan, if an Arhat thinks, 'I have attained Arhatship,' then he will cling to self, cling to sentient beings, cling to life, and cling to person." This is because the four noble truths are confused. Therefore, abandon conceptualization, various conceptualizations, and clinging, and practice with a mind like the sky. Therefore, the views of mind and attention are contradictory to the unchanging nature of reality, which is without inherent existence. Therefore, those who have realized the noble truths have abandoned this view from afar. In the Arya Ratnakara Sutra, it is said: "Wherever there is no wisdom of emptiness, it is like the tracks of birds in the sky. Wherever there is no inherent existence, it will never become the cause of another. Whose inherent existence cannot be found, how can another find the one without inherent existence? How can another create the one without inherent existence? This cause is the teaching of the Sugata." Also, as it is said in the Bodhicharyavatara: "When reality and unreality do not stand before the mind, then there is no other aspect, and one is completely pacified without an object of focus." Therefore, the radiance of wisdom, like a clear mirror, appears on the objects of perception like stars scattered on the ocean. This seems to be the quality of the unceasing power of the senses. However, at the moment of appearance, its own nature is empty, therefore it is taught that form is emptiness. However, in conventional terms, the appearance as form does not cease, therefore it is taught that emptiness is form. If one thinks that the aspect of that object of grasping is related to the mind