Tibetan
་འཛིན་པ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོ་འཇམ་དཔལ་གྱི་ལྟ་བ་མདོར་བསྟན་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཕུག་པའི་སེམས། །འགའ་ཡང་བག་ཆགས་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་འབྲོག་དགོན་ཆེན་པོར་ལྷག་མཐོང་གི་ཅ་ཅོ་སྒྲོག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པའི་ཕྱོགས་ལེགས་པར་མ་ཕྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོད་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་བས་ན་མཐར་གྱིས་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དབྱེ་བསལ་མེད་པར་མ་ཤེས་ནས་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་དང་། དཔྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལྷག་མཐོང་དུ་གཟུང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཞི་གནས་ནི་ཡང་དག་པའི་བསམ་པ་སྟེ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ལྟ་བ་མཐོང་བ་སྟེ་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའོ། །གང་གིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོ་བ་ནི། གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་དབྱེ་བ་གཉིས་གྲུབ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་གདམས་ངག་ལས་བྱུང་ ངོ་། ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་སྒྲ་ཡི་རྗེས་མཐུན་པ། །ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཞི་བ་དང་། །དེ་ལས་དོན་རྟོགས་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་དོ། །མན་ངག་ལས་བྱུང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །སེམས་ནི་གཡོ་བ་མེད་པ་ཞི་གནས་ལ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྷག་མཐོང་སྟེ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ནི་གཉིས་ཏེ། ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་དང་། གདམས་ངག་ལས་བྱུང་བའོ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་ནི། མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ་། །གདམས་ངག་ལས་བྱུང་བ་ནི། མན་ངག་གིས་སེམས་མི་གཡོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་དང་པོ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མ་རིག་ན། ཕྱིན་སར་སླེབ་ནས་ཀྱང་ལམ་གྱི་རྩོལ་བ་མི་འདོར་བས་དབང་པོ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་གང་ཟག་གི་དབང་པོ་དང་སྦྱར་བའི་ཚུལ། མདོར་ན་རབ་ཀྱིས་ངན་རྟོག་ཆོས་སྐུར་ལྷོད་ས། །བཟང་ངན་མཉམ་ན་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས། །འབྲིང་གིས་དང་དངས་ཟུང་འབྲེལ་ལམ་གོམས་
Chinese
执持者各自是自证的智慧。文殊菩萨的见解简要指示中说：智慧是穿透的心，没有任何习气。如此说。在寂止的寂静大寺中宣扬胜观的喧嚣，是不善于分辨如所有和尽所有的表现。圣者宝云经中说：寂止是心一境性，胜观是如实地对法进行分别观察。这很清楚。因此，最终没有认识到寂止和胜观是本体一味的自性，没有分别，认为一切安住都是寂止，一切观察都是胜观，这是变成了与如来教法相异的东西。菩萨藏经中说：菩萨的寂止是正确的思考，不住于寂静的念头。胜观是见解的显现，甚至见解本身也不可见。谁这样见，他就是正确地见。因为这与此相违背。各自是：在二者的方面，成立两种区分：从智慧产生和从口诀产生。从智慧产生，与声音相符顺，对所闻之义一心寂止，由此通达意义，是胜观的特征。从口诀产生，随顺意义，心不摇动是寂止，认识它的自性是胜观。如是圣者解深密经中说：寂止和胜观有两种，从智慧产生和从口诀产生。从智慧产生是：忆念十二部经的词句是寂止，通达它的意义是胜观。从口诀产生是：用口诀使心不摇动是寂止，通达它的意义是胜观。如此说。因此，如果不明白前者是禅定的加行，后者是正行的差别，那么即使到达了目的地，也不放弃道的努力，因此不会获得诸根调伏的寂静。即使这样，与补特伽罗的根器相结合的方式是：总之，上等者将恶念放松为法身，好坏相等时，不需要依止对治。中等者将信解与清净相结合，习惯于道。
English
Holders are each the self-aware wisdom. In the concise instructions on Manjushri's view, it says: Wisdom is the mind that penetrates, without any imprints. So it is said. Proclaiming the clamor of insight in the great solitary monastery of tranquility is a manifestation of not distinguishing well between what is and how many. The Noble Cloud of Jewels Sutra says: Tranquility is the one-pointedness of mind. Insight is to accurately discern the Dharma as it is. This is clear. Therefore, ultimately not knowing that tranquility and insight are of the same essence, without distinction, and taking all abiding as tranquility and all examination as insight, is something that has become different from the teachings of the Tathagata. The Bodhisattva Pitaka Sutra says: The tranquility of a Bodhisattva is correct thought, not abiding in the notion of tranquility. Insight is the seeing of views, and even the view itself is not seen. Whoever sees in this way sees correctly. Because it contradicts this. Separately, there are two divisions in the aspect of duality: arising from wisdom and arising from instructions. Arising from wisdom, conforming to sound, single-pointedly pacifying the meaning of what is heard, and from that, realizing the meaning, is the characteristic of insight. Arising from instructions, following the meaning, the mind unmoving is tranquility, and knowing its nature is insight. As it is said in the Noble Sutra Unraveling the Intention: Tranquility and insight are two: arising from wisdom and arising from instructions. Arising from wisdom is: attending to the words of the twelve scriptures is tranquility, and realizing their meaning is insight. Arising from instructions is: making the mind unmoving with instructions is tranquility, and realizing its meaning is insight. So it is said. Therefore, if one does not understand the difference that the former is the preparation for meditation and the latter is the actual practice, then even after reaching the destination, one will not abandon the effort of the path, and therefore one will not attain the pacification of the senses. Even so, the way to combine with the faculties of the individual is: In short, the best relax negative thoughts into the Dharmakaya. When good and bad are equal, there is no need to rely on antidotes. The middling combine faith and clarity, and become accustomed to the path.
Tibetan
པས། །བཟང་ངན་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་ནུབ། །ཐ་མས་ཐོག་མར་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་བརྩལ། །གང་དམིགས་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་ལྷག་མཐོང་གི །ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལ་གོམས་ན། །མཐར་གྱིས་གསེར་གླིང་ས་རྡོ་མི་རྙེད་བཞིན། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། །སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོར་འཆར། །དེ་ཡང་དབང་པོ་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པ་གདེངས་སུ་གྱུར་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་ཏེ་འཁོར་བའི་ འཁྲུལ་ངོ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཤར་ཡང་། ཤར་བའི་རང་དུས་དེ་ཉིད་ན་ཆོས་སྐུ་ཟད་མ་ཐལ་དུ་གྲོལ་བས་བཟང་པོས་ཕན་མི་འདོགས། ངན་པས་གནོད་མི་བསྐྱེལ་ན་གཉེན་པོ་བརྟེན་མི་དགོས་ཏེ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཤོང་མ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་རིག་པའི་ངང་དུ་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་སྟེ་རང་ཤར་ལས། སྐྱེ་བ་མེད་པས་འགག་པ་མེད། །འཛིན་པ་མེད་པས་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། ཇི་བཞིན་མ་བཅོས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ལ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེས་ཀྱང་། །དེ་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་གནས་ཤེས་པས། །བྱ་བཙལ་མཚན་མའི་འདུ་ཤེས་ཀུན་དང་བྲལ། །ཞེས་སོ། །དབང་པོ་འབྲིང་གིས་ལྟ་བ་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ངང་མ་ཤོར་བའི་དྭངས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཀློང་དུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་སྤྲིན་ཐིམ་པ་བཞིན་དུ་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་བར་སྣང་ཅུང་ཟད་སྤྲིན་མེད་ལ། །སྐད་ཅིག་ཏུ་ནི་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་། །བྱུང་ནས་ཞིག་སྟེ་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད། །ཐོག་མར་གང་ལས་བྱུང་བ་བརྟག་པར་བྱ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བྱིང་རྨུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། །བྱིང་བ་ནི་སྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་དང་ཕྱོགས་ཉེ་ལ། །རྨུགས་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པས་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ལས་ཀྱང་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་ནི་སེམས་གཡེང་ཞིང་རྣམ་པར་མི་བསྲུན་པ་སྤྲེའུ་ལྟ་བུ་སྟེ། རླུང་གིས་ཡིད་སྤུར་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནས་སུ་མི་སྟེར་ན། ནན་ཏན་བསྐྱེད་ནས་བསྒོམ་དགོམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་དག་པ་ནི། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་མིང་དུ་བཏགས་པ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དམིགས་རྟེན་ལ་སེམས་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་
Chinese
因此，好坏分别的所有念头都消融于法界之中。对于下等根器者，首先应修持止禅。一旦在所缘上获得稳固，并习惯于观禅的智慧，逐渐地，就像在金洲找不到土石一样，无论生起什么心和心所的念头，都将显现为显现与心识无别的广大原始解脱。此外，对于上等根器者来说，觉性变得坚定，无论生起多少轮回的错觉，如分别念和烦恼等，在生起的那一刻，它们就在法身中彻底解脱，好不会增加利益，坏不会带来损害，因此不需要依赖对治，因为未曾在境上停留过的觉性，在觉性的状态中，生起和解脱同时发生，正如自生中所说：无生故无灭，无执故自解脱。此外，《普作王续》中说：如实不作意，于诸佛之意，无论生起什么心和心所的念头，了知其安住于无生之状态，远离寻伺和名相的一切概念。对于中等根器者，在不失去对见解无生之状态的理解下，通过修持远离昏沉和掉举，在止观双运的禅定中，一切心和心所的戏论，都将像云彩消散一样融入虚空般的境界中，如《三摩地王经》中所说：犹如虚空中，少许无云翳，刹那云团现，生已复消逝，云团亦复无，最初从何生，一切诸法亦，如是应了知。此外，昏沉和沉没的区别是：昏沉接近于无记和非善，而沉没属于愚痴的范畴，因此，世亲论师的声闻也对它们进行了区分。对于下等根器者来说，心散乱且不驯服，像猴子一样，风吹动着心，使其无法停留片刻，因此必须精进修持，如《普作王续》中所说：二与非二之清净，立名为修与不修。也就是说，将心专注于所缘，就像灯火不被风所动摇一样，这是心一境性的止禅。
English
Therefore, all thoughts of good and bad dissolve into the realm of reality. For those of lower faculties, one should first cultivate shamatha (calm abiding). Once stability is gained on the object of focus, and one becomes accustomed to the wisdom of vipassanā (insight), gradually, just as one cannot find earth and stones on the Isle of Gold, whatever thoughts of mind and mental events arise, they will appear as the great primordial liberation, inseparable from appearance and mind. Furthermore, for those of superior faculties, awareness becomes firm, and no matter how many illusions of samsara arise, such as discursive thoughts and afflictions, at the very moment they arise, they are utterly liberated in the dharmakāya, so that good does not add benefit, and bad does not bring harm. Therefore, there is no need to rely on antidotes, because awareness, which has never lingered on an object, arises and liberates simultaneously in the state of awareness, as it is said in Self-Arisen: 'Because there is no birth, there is no cessation; because there is no grasping, there is self-liberation.' Moreover, in the Kunjed Gyalpo Tantra, it says: 'Without artificiality, in the intention of the Victorious Ones, whatever thoughts of mind and mental events arise, knowing that they abide in the state of unbornness, one is free from all concepts of seeking and signs.' For those of middling faculties, without losing the understanding of the view of unbornness, by practicing free from dullness and agitation, in the samādhi of united shamatha and vipassanā, all the elaborations of mind and mental events will dissolve into the space-like realm, just as clouds dissipate, as it is said in the Samādhirāja Sūtra: 'Just as in the sky, there is little cloudiness, and in an instant, a circle of clouds appears, having arisen, it vanishes, and the circle of clouds is no more. One should investigate from where it first arose. All phenomena should be known in the same way.' Furthermore, the difference between dullness and sinking is: dullness is close to the obscured, the unstated, and the non-virtuous, while sinking belongs to the category of ignorance. Therefore, the śrāvakas of Master Asanga also distinguished them separately. For those of lower faculties, the mind is scattered and untamed, like a monkey, the wind stirs the mind, making it unable to stay still for even a moment. Therefore, one must diligently cultivate, as it is said in the Kunjed Gyalpo Tantra: 'The purity of two and non-two is named as cultivation and non-cultivation.' That is to say, focusing the mind on the object, like a lamp that is not moved by the wind, this is the one-pointed shamatha of consciousness.