Tibetan
་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་འཛིན་གློ་བུར་རྐྱེན། །ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་ཀློང་དུ་མ་ནུབ་པར། །གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་བསླུ་བའི་རྟོགས་ཚོགས་ཆོས། །ཐ་མལ་རང་ལུགས་སྲིད་པའི་བདག་པོ་ཡིས། །དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། །སོ་སོ་པ་ཡི་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་གཉིས་ལས། །དང་པོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆའི་བསམ་གཏན་དང་། །གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལས། །གཉིས་པ་མིན་པའི་མཐའ་བྲལ་དོན་ལ་བཞག །ཅེས་འདོམས་ཏེ། དེ་ལ་བདག་འཛིན་དང་བཅས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་སེམས་གློ་བུར་བ་གང་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་གྱུར་པ་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྡོག་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་ཐུན་མོང་དང་མཐུན་པའི་སེམས་གནས་སྒྲུབ་ཚུལ་ཡང་། འདི་ནས་མ་བཀག་པའི་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་ལས། བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ། །འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་ པ་སྟེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ། །ཞེས་དང་། །རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་དང་། །ལུས་གནད་དམིགས་དང་སྟོང་པ་ནི། །བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་ངོ་བོ་དམིགས་གཏད་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་གནས། དགོས་པ་དེ་ཉིད་བརྟན་པ་ལས་འབྲས་བུ་རེ་བ། བྱེད་ལས་གཟུང་འཛིན་འགོག་འདོད་ཀྱི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དང་འབྲེལ་བར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཀློང་དྲུག་པ་ལས་ཀྱང་། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་རང་ཤར་བས། །མཉམ་པར་བཞག་དང་རྗེས་སུ་ནི། །མི་གཡོ་བསམ་གཏན་ཉིད་དུ་རྫོགས། ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལྟ་བ་གཞི་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པའི་རིག་པ་ཐད་དྲང་དུ་ངོ་འཕྲོད་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལ་བཟླ་མ་ཤེས་ན། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངོ་སྤྲོད་རེ་ཙམ་ཐོབ་པ་དང་། དལ་ཁོམ་རེས་འགའ་བའི་ཆོས་ལ་དགག་བསྒྲུབ་བླང་དོར་ལས་འདས་པའི་འགྱུར་བརྩིས་པས་འཆི་བ་དང་བར་དོར་མི་ཕན་ཤིང་། གཏན་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་རྩ་བ་མི་ཆོད་པས་བསྒོམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་བསྒོམས་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི། །འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བས། །བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང་། །ཚིག་དང་བཅས་ཏེ་ལྟ་བ་དང་། །དམིགས་དང་བཅས་ཏེ་ཡུལ་དག་དང་། །ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང་། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང་། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང་། །རང་རིག་ཁམས་གསུམ་བཅིངས་པ་དང་། །རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཞི་ལྷག་སོ་སོའི་བསྒྲུང་ཚུལ་ནི་མདོ་ལམ་དུ་ལེགས་པར་བསྟན་ཟིན་ཀྱང་འདིར་འཕགས་པ་འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགོངས་ པ་ལ་བཅར་གྱིས་དྲིལ་ནས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བལྟ་བའི་དོན་བཤད་ན། འདི་ལྟར་འཁོར་འདས་སུ་འཛིན་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞི་གནས། དེའི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གསལ་ཆ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པས་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་ལ་གོམས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སུ་འདུས་ནས་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འཆར་བའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འདུས་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལ་གོམས་པས་ཚོགས་གཉིས་གཅིག་ཆར་དུ་རྫོགས་ཏེ་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ལ་རེག་པའི་ཚུལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་མི་དམིགས་ཤིང་འོད་གསལ་བསན་དངོས་པོ་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་ནི་ཟག་བྱེད་ཡིན་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་དེ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བཅོམ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་སེམས་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚུལ། སེམས་རྟོགས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བཙལ་བའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །རྐང་པ་བཞིས་བསྒོམ་པའི་མདོ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་འདུ་ཤེས་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་བལྟ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་འོན་ཀྱང་དེའི་བྱེད་ལས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཡིན་པ་འོག་ཏུའང་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐའ་མི
Chinese
然见虽有突发之我执，然未没于法界清净中，以突发之缘起欺惑之证悟聚，以庸常自性有主者，为最初之业者遮蔽之故，止观体性一与，各别之引导方式二者中，于最初之方，住分之禅定与，明分之智慧，止观双运中，安住于非二边之义。如是教诫。于此，凡与我执俱生之八识聚之心，与法界相应，然不能返还为觉性之法性者，亦有共同且相应之心住修法。此不由遮止之理，于归谬中，修习者，心安住也，断内外之动摇，能所止息也。如是及，脉与气与明点与，身要所缘与空性者，修习是欲求也。如是体性依于所缘之心住，必要乃彼稳固而期望果，作用乃欲止息能所之止观相联而修习也。如是亦于六界（kLong drug pa）中云，不可言说之心性中，止观自现故，等住与随后，成就不动摇之禅定。如是。是故，若未于见解立足之觉性中，直截了当认识，且未于彼之自性中，将三时等性熟练，仅得少许大圆满之认识，及偶尔闲暇时，将超越取舍扬弃之法视为转变，则临终与中阴皆无益，且因不断轮回之根，故于修习之真如中，学习之理于归谬中云，未修习之过患乃，轮回之相显现故，自他及所知境与，具词句之见解与，具所缘之境等与，烦恼束缚于我等。丧失成佛之道，且未知果之自性，且诸法无平等之基，自明三界被束缚，且具足分别而堕落。如是。于此，一般止观各自之修习方式中
English
Although there is a sudden arising of ego-grasping, it does not sink into the pure expanse of the Dharmadhatu. Because the collection of realizations that deceive through sudden circumstances, by the ordinary self-nature, the lord of existence, obscures those with initial karma, among the two methods of guiding, the unity of the nature of Shamatha and Vipassana, and their separateness, in the first approach, meditation on the aspect of abiding, and wisdom on the aspect of clarity, in the union of Shamatha and Vipassana, one abides in the meaning of non-duality. Thus, it is taught. Here, for those minds of the eight consciousnesses that arise suddenly with ego-grasping, which, when in accordance with the Dharmadhatu, cannot revert to the nature of awareness, there is also a common and corresponding method of accomplishing mind-abiding. This is not prevented from the perspective of Prasangika (reductio ad absurdum): 'Meditation is mind-abiding, cutting off inner and outer movements, when the grasped and the grasper cease.' And, 'Channels, winds, bindus, bodily postures, objects of focus, and emptiness are what is desired as meditation.' Thus, the nature of mind-abiding relies on a focused object; the necessity is to hope for the result from stabilizing that very object; the activity is to accomplish it in connection with Shamatha and Vipassana, which aims to stop the grasped and the grasper. As it is said in the Klong Drug Pa (Six Spaces): 'In the nature of mind, which is beyond expression, because Shamatha and Vipassana arise spontaneously, the state of equipoise and subsequent states are perfected as unwavering meditation.' Therefore, if one does not directly recognize awareness that has been established on the ground of view, and does not know how to familiarize oneself with the equality of the three times in that very state, merely obtaining a glimpse of the introduction to the Great Perfection, and occasionally considering the Dharma of leisure and opportunity as a transformation that transcends acceptance and rejection, taking and abandoning, it will not benefit at the time of death and in the Bardo. And because the root of wandering in Samsara is not severed, the way to learn the Suchness of meditation is explained in the Prasangika: 'The fault of not meditating is that the characteristics of Samsara become manifest; self and other, objects of knowledge, views with words, objects with focus, and afflictions bind one to the self. The path to Buddhahood is also lost, and the nature of the result is not known, and there is no basis for the equality of all phenomena, and self-awareness binds the three realms, and one falls due to being conceptual.' Therefore, in general, in the methods of explaining Shamatha and Vipassana separately
Chinese
虽然已经很好地阐述了显宗道，但在此为了接近圣者阿达耶谢的意旨，加以提炼，讲述将二者视为一体的意义。像这样，将轮涅执著的法，自性清净，于此如如不动的等持中，以一心不乱的智慧安住，是为寂止。其特征是，以无实物的觉知，个别辨别的智慧的明分，是为胜观。如圣者阿达耶谢所说：一切法自性清净，故应修习无实物之觉知。如是。如果习惯于止观一体的禅定，则一切法都汇集于二菩提心中，所有后得都显现为大悲的自性。因此，一切法都汇集于菩提心中，故应修习大悲之觉知。如是。何时于等持中，习惯于止观一体的空性，于后得中，习惯于悲智双运，则二资粮同时圆满，以光明自性触及圣谛之理。一切法自性不可得，光明灿烂，故应修习不执著任何事物之觉知。如是。而且，实物是漏，是所知障，若以个别自证之智慧摧毁之，则证悟自心之佛性。若证悟心，即是智慧，故应修习不在他处寻觅佛陀之觉知。如是。四句偈汇集了一切修习之经。此处的觉知，不应视为由自续之实物所摄持的蕴之自性。因为五蕴也应如实观其自性为空性。与此相违故。因此，观空性的状态之觉知，是个别辨别的智慧，然而其作用是法性遍行，故于听闻和思维之智慧时，是具有分别之寻思，此将于下文阐述。于修习之智慧时，非具有分别，故无习气之边。
English
Although the Sutra path has been well explained, here, in order to approach the intention of the noble Ada Yeshe, it is refined, and the meaning of viewing the two as one is explained. Like this, the Dharma that is clung to as samsara and nirvana, being naturally pure, in this unmoving samadhi, dwelling with single-pointed wisdom, is quiescence. Its characteristic is that with the awareness of no entity, the clarity of the discriminating wisdom is insight. As the noble Ada Yeshe said: All Dharmas are naturally pure, therefore, one should cultivate the awareness of no entity. Thus. If one is accustomed to the meditation of quiescence and insight being one, then all Dharmas gather into the two Bodhicittas, and all subsequent attainments appear as the nature of great compassion. Therefore, all Dharmas gather into the Bodhicitta, so one should cultivate the awareness of great compassion. Thus. When, in equipoise, one is accustomed to the emptiness of quiescence and insight being one, and in subsequent attainment, one is accustomed to the union of compassion and wisdom, then the two accumulations are perfected simultaneously, and the way of touching the noble truth with the nature of luminosity. All Dharmas are naturally unfindable and luminously radiant, so one should cultivate the awareness of not clinging to anything. Thus. Moreover, entity is leakage, it is the obscuration of knowledge, if it is destroyed by the individual self-awareness wisdom, then the Buddha-nature of realizing one's own mind arises. If one realizes the mind, it is wisdom, so one should cultivate the awareness of not seeking the Buddha elsewhere. Thus. The four lines summarize all the Sutras of practice. The awareness here should not be regarded as the nature of the aggregates held by the entity of one's own continuum. Because the five aggregates should also be truly viewed as empty in nature. It is contrary to this. Therefore, the awareness of the state of viewing emptiness is the discriminating wisdom, however, its function is the all-pervading Dharmata, so at the time of the wisdom of hearing and thinking, it is the conceptual investigation with discrimination, which will be explained below. At the time of the wisdom of meditation, it is non-conceptual, so there is no limit of habit.