Tibetan
་པར་རྣམ་པར་བརྟགས། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཚུལ་ཡང་ཡུལ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཤེས་ད་ལྟར་བའི་ཤེས་པ་དྲུག་པོའི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཙམ་པོ་བ་ཉིད་པས་སྟོན་སྒོམ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམ་ལ་མ་བཞག་པ་མི་སྣང་། དབང་ཤེས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་རྟེན་དང་འབྲེལ་བ་ད་ལྟར་བའི་ཤེས་པ་དྲུག་གོ །ཚོར་བ་ནི་མ་འོངས་པའི་ཆ་སྟེ་རྣམ་པ་དྲུག་གོ །དེ་བས་ན་ཡུལ་གང་ལ་རྣམ་ཤེས་འཇུག་ཀྱང་སྔ་ལོགས་པའི་ཤེས་པ་དྲུག་གང་རུང་གི་རྒྱུན་ཡོད་པ་ནི་ཡུལ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ལ་སྐད་ཅིག་གིས་དེའི་རྣམ་པར་འཛིན་པ་ནི་ད་ལྟའི་ཤེས་པའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་ཡུལ་དང་ཤེས་པ་འདུས་པ་ལས་བདེ་སྡུག་བར་མ་གསུམ་ཅི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཚོར་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །མདོར་ན་གཤིས་རིག་པར་གནས་ཀྱང་དེའི་སྒྲིབ་བྱེད་ནི་རང་རྩལ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་ཀུན་གཞི་དང་། དེ་ལས་མེ་ལོང་དྭངས་པ་ལྟར་ད་ལྟ་མངོན་སུམ་དུ་མ་ཤར་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་ཤར་བའི་གཞི་བྱེད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། དེ་ལས་ཡིད་དང་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པར་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་དྲུག་ཚ་ན་གསུམ་ལས་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དུ་བྱེད་པའི་གཙོ་བོ། །ཤེས་པ་ཀུན་ཏུ་འཇུག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་དང་། དྲན་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་སྡུད་ཅིང་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་འཇུག་པའི་ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་ཁམས་གཉིས་ལས། དང་པོའི་རྩལ་གྱིས་ཐལ་བྱུང་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པར་གྲུབ་ཀྱང་། དེ་ལ་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་དེ། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། རྒྱལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི་ལ་གང་ཞིག་འཇུག་འདོད་པ། དེས་ནི་བསམ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྦྱངས། །རྟོག་དང་རྣམ་པར་རྟོག་དང་འདུ་ཤེས་འཛིན་སྤོངས་ལ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཡིད་ཀྱིས་འདི་ལ་འཇུག་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རིག་པ་དང་། དེའི་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་གཞི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཕྱེད་བཞིན་དུ་གླེན་པའི་དག་བགྲོས་ལ་ཕྱོགས་ཏེ་གང་ཤར་ཆོས་སྐུའི་ཡོ་ལངས་ཡིན་ནོ་ཟེར་ནས་བསྒོམ་པ་སེམས་བྱུང་གི་རྣམ་རྟོག་ལ་རེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་དུ་སྣང་ཡང་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལས་མི་འདའ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་དང་མཚུངས། །ཞེས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལས་ར་ཏས།
Chinese
被彻底区分开。正如上面所说。关于它的方式，对境是眼等六识的当下识之前的识，仅仅是粗略的，没有将所有见修行都安立于如是之性的誓言中。识是与眼等根相联系的当下六识。感受是未来的部分，即六种相。因此，无论心识进入何种对境，都存在先前六识之一的延续，这被称为对境。在那一刹那，执持它的相状是当下的识。之后，对境和识结合，感受随之而来，可能是乐、苦或中性三种之一，这是五根聚集，因触的缘故而产生的感受。简而言之，虽然自性智慧存在，但其障碍是自力无明的方面产生的阿赖耶识。从阿赖耶识中，像清澈的镜子一样，虽然现在没有显现，但它是各种显现的基础，因此是阿赖耶识的相状。由此产生意和五门识。这样，从六处到三处，成为十八界的根本。从识普遍进入而产生的意界，以及将所有记忆汇集在一起并进入各种对境的意聚集而产生的触界这二者中，以第一个的力量来观察超越性的空性，被认为是各自的分别智。然而，这没有胜观的特征，因为《广大游戏经》中说：谁想进入胜者的行境， 他应将思想训练得像虚空。舍弃分别、种种分别和执持， 以如虚空般的意进入此境。这与上述经文非常矛盾。此外，在没有区分智慧和作为其障碍的阿赖耶识及其支分的情况下，倾向于愚蠢的争论，说任何显现都是法身的嬉戏，并依赖于心所的分别念来禅修，这似乎是轮回的自性，无法超越。如《根本慧论》中说：所说是颠倒的， 因为心的行境是颠倒的。不生不灭的， 法性与涅槃相同。这与上述经文非常矛盾。关于这些，Ra Tas说。
English
are thoroughly distinguished. As it is said above. Regarding its manner, the object is the consciousness prior to the present consciousness of the six consciousnesses such as the eye, and it is merely rough, without establishing all the views, practices, and conducts in the vow of suchness. Consciousness is the present six consciousnesses that are connected with the senses such as the eye. Feeling is the future aspect, namely the six aspects. Therefore, whatever object the consciousness enters, there is a continuation of one of the previous six consciousnesses, which is called the object. At that moment, grasping its aspect is the present consciousness. After that, the object and consciousness combine, and feeling arises accordingly, which may be one of the three: pleasure, pain, or neutral, this is the gathering of the five senses, and feeling arises due to the condition of contact. In short, although intrinsic awareness abides, its obscuration is the ālaya arising from the aspect of self-grasping ignorance. From that, like a clear mirror, although it does not manifest manifestly now, it is the basis for various manifestations, therefore it is the aspect of the ālaya consciousness. From that, mind and the five sense consciousnesses arise. Thus, from the six places to the three places, it becomes the basis of the eighteen elements. Among the mind element arising from the universal engagement of consciousness, and the contact element arising from the gathering of mind that gathers all memories and engages in various objects, examining the transcendent emptiness by the power of the first is considered to be the discriminating wisdom of each. However, there is no reason for the characteristic of higher seeing in that, because the *Large Play Sutra* says: Whoever wishes to enter this conduct of the Victorious One, Should train the mind to be like the sky. Abandoning thought, various thoughts, and holding onto concepts, Enter into this with a mind like the sky. This is very contradictory. Furthermore, without distinguishing the characteristics of awareness and the ālaya, which obscures it, along with its branches, turning to the debates of fools, saying that whatever arises is the play of the dharmakāya, and meditating by relying on the conceptual thoughts of mental factors, this seems to be the practice of those who cannot transcend the nature of samsara. As the *Root Wisdom* says: What is said is reversed, Because the sphere of the mind is reversed. Unborn and unceasing, The nature of reality is the same as nirvāṇa. This is very contradictory. Regarding these, Ra Tas said.
Tibetan
སྤྱད་བསམ་ངོམས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །བྱས་པ་རྣམས་དང་བྲལ་ཞིང་བསགས་པའི་ལས་མིན་ཞེས། །རང་ཉིད་ཤེས་པ་མདའ་བསྣུན་གྱིས་ནི་དེ་སྨྲས་པ། །མཁས་པ་ཐམས་ཅད་སྙིང་ལ་དུག་གིས་ཁྱབ་པར་འགྱུར། །སེམས་ཉིད་རྣལ་མའི་དོན་ནི་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་དཀའོ། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཚིག་གི་ལམ་དུ་མི་མཚོན་པས་མ་བསྒོམས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་ལ། བདེན་པ་མ་མཐོང་བར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མི་རྟོགས་པས་རང་བཞིན་བཞག་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་དང་། རང་གི་བློའི་འཇུག་ཚུལ་གཅིག་ལ་དཔགས་པའི་ལྟ་བ་གོ་ཡུལ་ཙམ་དུ་འབྱོར་པས་ཁེངས་ཏེ། ངས་ནི་རྟོགས་སོ་གཞན་ནི་འཁྲུལ་ལོ་སྙམ་པའི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་འཛིན་གྱིས་བློས་ངེས་དོན་ཐང་དྲང་དུ་སྟོན་པའི་མན་ངག་རྙེད་པར་དཀའ་བ་འདི་དག་བླ་སྐུར་པ་གདབ་པར་མི་བྱའོ། །འདི་ལྟར་མན་ངག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ བརྗོད་བྱ་གཏིང་ཟབ་ལ་རྗོད་བྱེད་ཞལ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་གཏིང་ཟབ་པ་ལ་མཚོན་ན་འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཆ་ལ་ཕུང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཚུལ་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། མི་རྟོག་པའི་ཕུང་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། བསམ་གཏན་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་། རིག་པ་ཉིད་ཟག་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྐྱེ་མེད་དུ་སྣང་བས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། དྲི་མ་རྣམས་སྔོན་དུ་དག་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། རྣམ་པར་དག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕུང་པོའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་མཆེད་ལས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆ་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་གཞན་ལས་མངོན་པར་འཕགས་པ་ཡོད་དོ། །རྗོད་བྱེད་ཞལ་གསལ་བ་ལ་མཚོན་ན། ཐལ་འགྱུར་ལས། གནས་ལུགས་འདུག་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ། བཤད་ན་ཉན་ཐོས་རང་སངས་རྒྱས། །རབ་ཏུ་སྐྲག་སྟེ་བརྒྱལ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་མཆོག་ཏུ་གསང་བར་བྱ། །བརྟགས་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། །བྱུངས་མེད་པས་གཞི་ཞེས་བྱ། །དེ་ལ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དངོས་དང་སྟོང་པ་གང་མི་གནས། །གསལ་དང་མུན་པ་སྲིད་འབྱུང་མིན། །འགྲོ་འོང་སྲིད་མཐའ་མོད་ཕྱིར་རོ། །འབད་ཅིང་རྩོལ་བསམ་བཅིངས་པས། །ཟང་མ་ཉིད་དང་ཐལ་བྱུང་ངོ་། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པའི་ཕྱིར། །དགེ་དང་སྡིག་པའང་གྲུབ་པ་མེད། །དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀ་སེལ་ཕྱེར་རོ། །འཁོར་དང་འདས་པར་མི
Chinese
享用、思考、炫耀，如是之智是，远离作为，不是积累之业。自己了知，以箭相抵而说此，所有智者，心中毒遍布。心性本然之义，众人皆难悟。如是。因此，佛之智慧，不能以言语之道诠释，故不以未修之名相而定。未见真谛，则不依言语而解，故自性难以安立，因此，仅凭一种法相，以及自己心之趋入方式，便满足于仅达理解之境的见解，执着于“我已悟，他人迷”之见，以心执持，难以寻得直指真义之窍诀，故不应将此等归咎于上师。如是，大圆满窍诀乃是，所诠深邃，能诠明晰。若论所诠深邃，则如圣者超离世间者们各自自证之分，以五蕴之体性无自性而确立之理，如日月交融中所说：此不思之蕴，如是，以汇集一切禅定故，是三摩地之蕴；觉性本身，以漏尽故，是解脱智慧之蕴；彼之义显现为无生故，是智慧之蕴；诸垢染先已清净故，是戒律之蕴；超越一切清净故，是解脱之蕴。如是。同样，从处开始，逆转能取所取之差别，亦有胜于其他之处。若论能诠明晰，则如驳论中所说：此安住之方式，若说与声闻、独觉，则会极度惊恐而昏厥。因此，应极度保密。无有分别之法，以无生故，称为基。于彼无有安住之故，有与空皆不住。明与暗，非有生。去来，有边际故。努力勤奋思缚，则为糟粕与灰烬。无有局限偏袒之故，善与恶亦无成立。善恶二者，皆为遣除。轮回与涅槃不
English
Enjoying, contemplating, and boasting, such is the wisdom of Suchness, it is apart from actions and not the karma of accumulation. Knowing oneself, by countering with an arrow, it is said that all the wise ones, their hearts are filled with poison. The meaning of the true nature of mind is difficult for all to realize. Thus, the wisdom of the Buddha cannot be expressed in words, and therefore cannot be established by the terminology of the unpracticed. Without seeing the truth, one does not understand according to the words, so it is difficult to establish the nature. Therefore, relying on only one aspect of the Dharma and one's own way of understanding, being content with a view that only reaches the level of understanding, clinging to the view of "I have realized, others are mistaken," it is difficult to find the pith instructions that directly show the true meaning, so one should not blame this on the lama. Thus, the Great Perfection pith instructions are: What is expressed is profound, and what expresses it is clear. As for what is expressed being profound, it is like the way the noble ones who have transcended the world establish the nature of the five aggregates as being without inherent existence in their own self-awareness, as it says in the Union of the Sun and Moon: This non-conceptual aggregate is like this: because it gathers all meditations, it is the aggregate of samadhi; because awareness itself is free from outflows, it is the aggregate of liberation wisdom; because its meaning appears as unborn, it is the aggregate of wisdom; because impurities are purified beforehand, it is the aggregate of morality; and because it transcends all purity, it is the aggregate of liberation. Thus. Similarly, starting from the sense bases, the distinction of reversing the grasped and the grasper also has a distinction that is superior to others. As for what expresses it being clear, it is as it says in the Refutation: This way of abiding in reality, if explained to the Shravakas and Pratyekabuddhas, they would be terrified and faint. Therefore, it should be kept extremely secret. Dharmas without examination, because they are unborn, are called the basis. Because there is no abiding in it, neither existence nor emptiness abides. Light and darkness, are not produced. Going and coming, are because there is an end. Striving and binding thoughts, are like dross and ashes. Because there is no limitation or partiality, neither virtue nor vice are established. Both virtue and vice are for elimination. Samsara and Nirvana do not