Tibetan
་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་དང་བྲལ། །ལྟ་བ་ཉིད་ལ་བལྟ་རུ་མེད། །ཅི་ཕྱིར་བལྟ་བ་ཡོད་གྱུར་ན། །རིག་པའི་སྒྲོན་མ་མེད་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་རྫོགས་ཆེན་ཨ་ཏི་ལ། །ལྟ་བ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཉིད་མེད། །རྫོགས་ཆེན་ཨ་ཏི་ཡོ་ག་ལ། །འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །འབྲས་བུ་བྱས་མེད་རང་བྱུང་ཉིད། །རྟོག་མེད་ས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཡེ་ཤེས་དག་སྣང་ཆེན་པོ་ལ། །འཛིན་མེད་རང་གདངས་གསལ་བའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ན། །སངས་རྒྱས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །རང་བྱུང་རྩོལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །བྱས་པ་གང་དང་གང་ཡོད་པ། །འཇིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཞི་མེད་པས་ས་ལ་སྦྱང་པ་དང་། ལམ་ལ་བགྲོད་པ་དང་། འབྲས་བུ་དམིགས་པ་དང་། །དབང་དང་དམ་ཚིག་དང་། རིམ་གཉིས་དང་། ཕྲིན་ལས་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱར་མེད་དེ། །དེ་དག་ནི་འདུ་བྱས་ཡིན་ལ། །ཆོས་ཉིད་ནི་དུས་གསུམ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ཚུལ་ཀུན་བྱེད་ལས། །བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ནས། །ཀུན་བྱེད་བྱང་ཆུབ་ང་ལ་དད་པ་ཡིས། །ལས་དང་སྐལ་ལྡན་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པ། །ལྟ་བ་བསྒོམ་མེད་དམ་ཚིག་བསྲུང་དུ་མེད། །འཕྲིན་ལས་བཙལ་མེད་ལམ་ལ་འགྲོད་དུ་མེད། །ས་ལ་སྦྱང་མེད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད། །དོན་དམ་དང་ནི་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་གཉིས་མེད། །བསྒོམ་ཞིང་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་མཐོང་བ་དང་། །སེམས་བསྐྱེད་མེད་ཅིང་གཉེན་པོ་མི་མཐོང་བ། །ཀུན་བྱེད་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ཡིས། །དེ་ལྟ་བུ་ཡིས་དགོས་ཆེད་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རིམ་པ་བརྒྱད་པོའི་ཆོས་རྣམས་གང་གི་དོན་དུ་བསྟན་ཟེར་ན། འདི་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཐེག་པ་རིམ་འཇུག་གི་སྒོས་བསྟན་ལ། རྟོགས་བྱ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་བཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་ཟིན་པའི་གང་ཟག་གིས་ གདོད་བསྐྱར་ནས་བསྒྲུབས་ན་ཡེ་གྲོལ་ལ་ཡང་གྲོལ་གྱིས་ལྷད་བཏབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སྐྱེ་མེད་དོན་ལས་འདའ་མེད་ལ། །དམ་ཚིག་བསྲུངས་བས་སངས་མི་རྒྱ། །དཀྱིལ་འཁོར་ཡེ་ནས་རང་གནས་ལ། །དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པས་ལྷ་མི་མཐོང་། །ཕྱག་རྒྱ་མ་བསྒྱུར་ཡེ་རྫོགས་ལ། །རྩལ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཡལ། །སྙིང་པོ་ཡེ་ནས་རང་གསལ་བར། །སྙིང་པོ་བཟླས་པས་ས་བོན
Chinese
無有能見與所見，無有能觀於觀者，若有能見之存在，智慧之燈將滅亡。 因此，大圓滿阿底中，無有執持見解之法性。大圓滿阿底瑜伽中，宣說無有可修之果。果乃無作，自然而生。如來安住於無念之地。於廣大之原始清淨智慧中，因無執而自性光明。若有果之存在，則將無有佛陀。因其自然生而無造作，果乃造作之法性。凡有造作之事物，皆具壞滅之法性。因此，果不可修。如是。因無有見、修、行、果四者，故無有於地之修持，無有於道之行進，無有目標果，無有灌頂與誓言，無有二次第，亦無有事業之修持等。彼等乃是有為法。法性乃超越三時因果之無為法，故不依賴因緣之自性，於《普作王》中云：無數劫之前，以信普作王菩提，具業與福分之瑜伽士，無有見與修，無須守護誓言，無須尋求事業，無須於道上行進，無須於地修持，無有因與果，無有勝義與世俗二者，見無有可修與可證，無有發心且不見對治，見普作王心之自性，如是宣說其必要。如是。若問八次第之法為誰而宣說？乃為證悟如是無生之本性，以次第趨入之方式宣說。若已直接認識所證悟之法身為何者，若從初始再修，則稱為以再解脫染汙本初解脫。獅子奮迅云：不超越無生之義，守護誓言不能成佛。壇城本來安住，繪製壇城不能見本尊。不改變手印，本來圓滿，以造作手印失成就。心要本來光明，念誦心要失種子。
English
Devoid of both seer and seen, there is no looking at the looker itself. If there were a looking, the lamp of wisdom would be extinguished. Therefore, in Ati Dzogchen, there is no nature of holding views. In Ati Yoga Dzogchen, it is said that there is no fruit to be cultivated. The fruit is unmade, naturally arising. The Tathagata abides in the ground of non-thought. In the great primordial pure wisdom, because of non-grasping, the self-radiance is clear. If there were a fruit, there would be no Buddha. Because it is naturally arising and without effort, the fruit is the nature of being made. Whatever is made has the nature of disintegration. Therefore, the fruit cannot be cultivated. Thus it is. Because there are no four: view, meditation, action, and result, there is no practice on the ground, no progress on the path, no aiming at the result, no empowerment and samaya, no two stages, and no accomplishment of activities, etc. These are all conditioned. The nature of reality is unconditioned, beyond the three times, cause and effect, so it does not depend on the interdependence of causes and conditions. In the Kunje Gyalpo it says: From before countless eons, through faith in me, Kunje Gyalpo Bodhicitta, the yogi with karma and fortune, has no view or meditation, no need to keep vows, no need to seek activities, no need to walk on the path, no need to practice on the ground, no cause and effect, no ultimate and relative two truths, seeing that there is nothing to meditate on or accomplish, no generation of bodhicitta and no seeing of antidotes, seeing the nature of Kunje Gyalpo's mind, in this way the purpose is shown. Thus it is. If you ask for whose sake the teachings of the eight stages are taught, they are taught as a way to gradually enter the teachings for the sake of realizing such a state of unbornness. If someone who has directly recognized what the nature of the Dharmakaya to be realized is, if they practice again from the beginning, it is said that they have tainted the primordial liberation with a second liberation. In the Lion's Roar of Accomplishment it says: One does not transcend the meaning of the unborn, one does not attain Buddhahood by keeping vows. The mandala is naturally abiding from the beginning, one does not see the deity by drawing the mandala. The mudra is not transformed, it is naturally complete from the beginning, the accomplishment is lost by the skillful mudra. The essence is naturally clear from the beginning, reciting the essence loses the seed.
Tibetan
་རུལ། །གཞལ་ཡས་ཡེ་ནས་རང་རྫོགས་ལ། །གཞལ་ཡས་བསྐྱེད་པས་རང་སྣང་སྟོར། །ཐུགས་རྗེའི་འོད་ཟེར་རང་ཤར་ལ། །ཆ་ལུགས་བསྒོམས་པས་རང་དོན་ཡལ། །མ་བསྐྱེད་ལྷུན་གྱིས་རྫོགས་པ་ལ། །བསྐྱེད་རིམ་སྤྱན་འདྲེན་བྱ་མི་དགོས། །རྩོལ་བའི་མཆོད་བསྟོད་ལྷ་མི་དགྱེས། །ཆོས་སྐུ་འཛིན་མེད་ཟང་ཐལ་ལ། །མཚན་མའི་བསྒོམས་བས་དོན་མི་རྙེད། །ཅེས་སོ། ཁ་ཅིག་སྟོང་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་སྐུ་ཡོད་དོ་ཟེར་བའང་ཐོས་པ་ཉུང་དུ་རྣམས་དམིགས་འོག་ཏུ་ཆུད་པའི་བརླས་ཐབས་ཡིད་ལ་བཞག་པ་ཙམ་ལས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་དེ། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར་ས་དང་པོའི་མཐོང་སྤངས་དྲི་བྲལ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་སྐུར་གསུངས་པ་ཡང་མ་ངེས་ནས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ཚིག་ཐད་དྲང་དུ་ཞལ་གསལ་བར་སྟོན་པའི་གཞུང་བཤིག་ཅིང་། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཆེན་པོ་ཙམ་གྱིས་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ཁ་བའི་འོག་གི་འབར་འབུར་ལྟར་འཇལ་ནས་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཙམ་ཞིག་གོ །དེ་ལྟར་མི་འདོད་ན་ཤེར་ཕྱོགས་ཟབ་མོ་ཐམས་ཅད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད་པར་བསྟན་པས་ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གང་། །ཚོར་བ་མེད་པར་བསྟན་པས་རིམ་གཉིས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ། །འདུ་ཤེས་མེད་པར་བསྟན་པས་དམ་ཚིག་གང་གིས་བསྲུང་། །འདུ་བྱེད་མེད་པར་བསྟན་པས་ རྒྱུ་འབྲས་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། །རྣམ་ཤེས་མེད་པར་བསྟན་པས་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་པ་གང་། །ལམ་མེད་པར་བསྟན་པས་ས་ལམ་གང་དུ་བགྲོད། །ཐོབ་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །མ་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པ་ཆོས་ཉིད་གང་དུ་འང་མ་གྲུབ་པར་འགག་བསྡམས་པ་སྟེ། །དེ་སྐད་དུ་ས་ར་ཧས། ཀྱེ་མ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ལམ་བལྟ་ཞིག །དངོས་པོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་མིན་ཏེ། །རེ་དང་དོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་སེམས་མྱོས་ན། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གནས་དེར་འཆིང་བར་འགྱུར། །ཀྱེ་མ་རང་བཞིན་བྲལ་བའི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་དུ་ཡིད་མ་ཟེར། །གལ་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ་དང་སྒོམ་བྱད་གཉིས་རྟོག་ན། །གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤངས་ནས། །སྐྱེས་བུ་དེ་ཡིས་རང་གི་རང་ལ་སྡིག་པ་བྱས། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་བློར་མི་ཆུད་བ་དག་འཕགས་པས་མཐོན་པོའི་ལམ་ལའང་བསྐྱེད་རིམ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་གཉིས་མེད་ན་གཟུགས་སྐུའི་ས་བོན་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་ཅིང་དམིགས་པ་མེད་པའི་རྫོགས་རིམ་ཟབ་མོ་སྟོན་པའི་མན་ངག་ལ་བསྐུར་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཧེ་ནི
Chinese
坏灭。 坛城本来自性圆满， 生起坛城则自显消失。 慈悲光芒自然显现， 修持仪轨则自利消逝。 无需生起本自俱足者， 无需生起次第迎请。 勤作供赞天人不悦， 法身无执通彻中， 以相之修持不得其义。 如是。有些人说空性之外另有法身，这只是少闻者陷入执著，心中只想着欺骗的方法，没有其他理由。 导师圣天在《法界赞》中说，初地见道所断之垢离，自性清净之法身，也是不确定，而破坏了直接明示确定意义甚深之词的论典，仅仅以无生等大词，像雪下的肿块一样衡量胜义谛的实相，而执着于见解。 如果不这样认为，那么从一切甚深般若方面来说，既然已经显示空性无色，那么神和坛城在哪里？既然已经显示无受，那么二次第如何修持？既然已经显示无想，那么以什么誓言来守护？既然已经显示无作，那么因果如何联系？既然已经显示无识，那么见、修、行是什么？既然已经显示无道，那么在哪个地道中行走？既然已经显示无得，那么结果是什么？没有得到，也没有不得到，这是说在任何法性中都没有成立，是阻断。 如是萨ra哈说： 唉呀！因和果二者看路途， 实物生之因和果非有也。 希望和疑惑之心令瑜伽心醉， 俱生之智慧于彼处束缚成。 唉呀！自性离之彼性莫说修， 若谓修持所修与修者二者思， 二取之心舍弃菩提心， 彼士夫以自之自作罪业。 如是。不理解这种道理的人，即使是圣天所说的高深道路，如果没有生起次第等的二资粮，也无法成就色身的种子。 他们如此断定，并且诋毁了宣说无缘深奥圆满次第诀窍的教言，真是太糟糕了！
English
Destruction. The mandala is inherently complete, Generating the mandala destroys self-appearance. The light of compassion naturally arises, Practicing rituals causes self-interest to vanish. For that which is spontaneously perfect without arising, There is no need to generate the stages of invocation. Effortful offerings and praises do not please the gods. In the unobstructed, empty expanse of the Dharmakaya, Meaning is not found through meditation on signs. Thus it is said. Some say that there is a Dharmakaya other than emptiness, but this is only because those with little learning are caught in attachment, and only think of deceptive methods in their minds, without any other reason. The teacher Aryadeva, in his "Praise of the Dharmadhatu," said that the Dharmakaya of the first ground, free from the stains of what is abandoned by seeing, and of pure nature, is also uncertain, and destroys the scriptures that directly and clearly show the profound words of definite meaning. They only measure the reality of ultimate truth with great words such as unborn, like a bump under the snow, and cling to views as supreme. If you do not think so, then from all the profound aspects of Prajna, since emptiness has been shown to be formless, where are the gods and mandalas? Since feeling has been shown to be absent, how are the two stages practiced? Since perception has been shown to be absent, with what vows are they protected? Since formation has been shown to be absent, how are cause and effect connected? Since consciousness has been shown to be absent, what are view, meditation, and conduct? Since the path has been shown to be absent, on which ground and path do you travel? Since attainment has been shown to be absent, what is the result? There is no attainment, and there is also no non-attainment, which means that it is not established in any Dharma nature, and is blocked. Thus Saraha said: Alas! Look at the path of cause and effect, There is no cause and effect of the arising of objects. If the mind of hope and doubt intoxicates the yogic mind, The co-emergent wisdom will be bound there. Alas! Do not say to meditate on that nature that is devoid of self-nature, If you think of the object of meditation and the meditator as two, The mind of duality abandons the Bodhicitta, That person commits sin against himself. Thus it is. Those who do not understand this kind of reasoning, even on the high path spoken of by Aryadeva, cannot accomplish the seed of the Rupakaya without the two accumulations of the generation stage and so on. They are so certain of this, and they slander the instructions that teach the profound and unconditioned completion stage, which is terrible!