Tibetan
པའི་ཆ་ནས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་སུ་བརྗོད་པའོ། །ཀུན་གཞེས་སོའི་བྱེད་ལས་ནི་དང་པོས་འཁྲུལ་གཞི་བྱེད། གཉིས་པས་ལུས་སེམས་སུ་འབྲེལ་ནས་བདེ་སྡུག་ལ་སྦྱོར། །གསུམ་པས་ལུས་དང་ཚོགས་པ་དུ་མར་འབྲེལ་བའི་རྐྱེན་བྱེད། །བཞི་བས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གསོག་བྱེད་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་རང་བྱུང་བདེ་བ་འཁོར་ལོ་ལས། །སྒོ་ལྔ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡིན་ཀྱང་། །དེ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་མ་དཔྱད་པ། །ཀུན་གཞི་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་མིན། དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་བགོས་གྱུར་ཀྱང་། །བག་ཆགས་བརྟས་པར་མི་ནུས་པས། །རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཀྱང་ཀུན་གཞི་མིན། །རྣམ་ལྔ་ཅིར་ཡང་སྣང་བ་ལ། །གཉིས་མེད་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པ་དང་། །ཚོགས་བརྒྱད་འདུས་ཤིང་འཛོམ་པ་ལ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ཀུན་གཞིའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། །ལས་སྔ་མའི་ རྗེས་འཇོག་བས་བག་ཆགས། ཕྱི་མ་ཉེ་བར་ལེན་པས་རྣམ་སྨིན། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་སྨིན་པའི་སྡེབས་དང་། བདེ་སྡུག་གི་ཀུན་སྦྱོར་བྱེད་པས་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཞུགས་པའོ། །ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའི་རྣམ་དབྱེ་མ་ཕྱེད་པ་དང་། །ཀུན་གཞི་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་གཞི་མའང་ཡིན། །ཞེས་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ནི་ཐུན་མོང་ཐོག་པའི་སྐབས་སུའང་བ་བཀག་ན་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ། རང་ཤར་ལས། ལ་ལ་ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འདོད། དེ་ལ་ལན་གདབ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་གཞིའི་མཚན་ཉིད་འདི་ལྟར་ཡིན། །དེ་ནས་དེ་ཡིས་ལན་སྨྲས་པ། །ཐམས་ཅད་རྫོགས་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ཡིན། །དེ་ནས་དྲིས་པའི་ཚིག་གིས་བཟློག །སངས་རྒྱས་འགྱུར་བ་ཡོད་པར་རིགས། །ཀུན་གཞི་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་སེམས་ཅན་རིགས། །ཅི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ན་རེས་འཇོག་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཅི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་ཕྱིར། །རེས་འགའ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་འགྱུར། །རེས་འགའ་སེམས་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཅི་ཕྱིར་རེས་འཇོག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནས་དྲིས་པ་བཟློག་སྟེ་སྨྲས། །འོ་ན་ཀུན་གཞི་མེད་དམ་ཅི། །དེ་ནས་དྲིས་པའི་ལན་བཏབ་པ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་ལ། །སྣ་ཚོགས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་བསླད། །ཀུན་གཞི་མ་རིག་དངོས་པོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་གཉིས་ལེགས་པར་ཕྱེད་དགོས་པའི་ཚུལ། ཀློད་དྲུག་པ་ལས་ཀྱང་། ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ་མི་ཕྱེད་ན་གཟུགས་གཅིག་ལ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་འདྲ་སྟེ། །དོན་སོ་སོར་སྣང་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་སྐུའི་མཚན་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ། །རང་བཞིན་གསལ་བ་འོད་ཀྱི་སྙིང་ བོ། །ཐུགས་རྗེ་འགག་མེད་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པས་ཡིད་དང་སེམས་དང་། མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཆད་པས་ས་ལམ་སྦྱར་བགྲོད་ལས་འདས་པ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ཕོ་བྲང་འགྱུར་མེད་ནི། རང་རང་ཙིཏྟའི་དཀྱིལ་ན་གསལ་བར་གནས། །སྟོང་པ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོའོ། །གསལ་བ་འོད་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། །རང་བྱུང་རིག་པའི་སྙིང་པོའོ། །སྙིང་པོ་གསུམ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡེ་ཤེས་དོན་རྟོགས་ས་ལམ་བགྲོད་དུ་མེད། །བརྗོད་པའི་མཐའ་བྲལ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་འདི། །ཀུན་ལ་གནས་ཏེ་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་པ་མེད། །ཡིད་མེད་སེམས་མེད་མ་རིག་འཁྲུལ་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་མཚོན་པ་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྐུ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དང་། དབྱིངས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོའི་བརྡར་བཏགས་ཀྱང་འདོགས་བྱེད་དེ་ཉིད་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པས་རང་ངོ་བརྗོད་མེད་བློ་འདས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པས་ཆོས་སྐུའི་གནས་ལུགས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་རང་རིག་རང་གསལ་དུ་མི་འདོད་པ་དང་། བློས་མཐའ་བྲལ་དུ་གཞལ་བའི་མཚུངས་དཔེར་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ལ་རྩིས་གཞིར་བྱེད་པ་དབུ་མ་བ་དང་མི་མཚུངས་པ་དང་། ཕྱི་ནང་དང་དུས་གསུམ་མེད་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐ་མལ་པའི་སེམས་སུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང་། རང་དང་གཞན་མེད་པས་མུ་སྟེགས་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལྟར་རང་གི་རིག་པ་ཉིད་དུའང་མ་གྲུབ་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་ཡོད་མ་མྱོང་ཡང་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལྟར་མཁྱེན་གཉིས་དང་བྲལ་བར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཚོར་རིག་གི་ཡུལ་ན་མེད་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་གི་འགལ་བྱེད་དུ་མི་གནས་པ་དང་། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞི་ལྟར་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་སུ་ཡང་ མ་གྲུབ་པ་དང་། གསལ་དང་མི་གསལ་མེད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རང་གསལ་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ་པ་དང་། རིག་དང་མ་རིག་ལས་འདས་པས་རིག་པའང་ལམ་སྣང་ཙམ་དུ་གདགས་ནས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྦྱང་བ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་དེ། ཆོས་ཉིད་མི་གཡོ་བའི་མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་གཡོ་བ་བྱ་བའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ། སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་གཟོད་མ་ནས་མ
Chinese
从属于它的角度来说，被称为五门识。阿赖耶识的作用是，第一，作为产生错觉的基础；第二，与身心相连，感受苦乐；第三，作为身体与众多组合相连的因缘；第四，作为积累业和烦恼的工具，以及建立因果关系的纽带。如《自生乐轮》中所说：五门是显现的对境，但若未经意识分别，虽是阿赖耶识，却非识。即使意识的各种习气被划分，也无法使习气增长，虽是识，却非阿赖耶识。五种显现无论为何，都与无二完全融合，八识聚集并汇合之处，被称为阿赖耶识。如是说。总而言之，阿赖耶识被称为阿赖耶识的原因是：由于追随先前之业而有习气，由于接纳后来之业而有异熟，由于因果先后成熟的顺序，以及作为苦乐的共同结合者，因此被称为阿赖耶识。如果不区分这样的差别，并且误以为“阿赖耶识是万物的根基，也是涅槃的根基”，而将阿赖耶识视为法身，那么即使在共同的显现中加以遮止，更何况是在无上秘密的乘中呢？《自显》中说：有些人认为阿赖耶识是法身，为了回答这个问题，阿赖耶识的定义是这样的。然后他回答说：因为一切圆满，所以是阿赖耶识。然后用提问的语句反驳：难道佛会变化吗？因为阿赖耶识显现各种各样的事物，因为一切都从中圆满，众生才能成佛。为什么一切都圆满呢？或者会变成轮流交替的。为什么会显现各种各样的事物呢？有时会变成佛，有时会变成众生。为什么会有轮流交替呢？然后反过来提问说：那么，难道没有阿赖耶识吗？然后回答说：阿赖耶识执着于分别念，被各种错觉的知识所迷惑，阿赖耶识是无明的实体。如是说。因此，这二者必须 ভালোভাবে区分开来。《六解脱》中也说：阿赖耶识和
English
From the perspective of belonging to it, it is called the five sense consciousnesses. The functions of the Alaya-consciousness are: first, to serve as the basis for generating illusions; second, to connect with body and mind, experiencing pleasure and pain; third, to act as the cause for connecting the body with numerous aggregates; and fourth, to serve as the tool for accumulating karma and afflictions, as well as establishing the link of cause and effect. As it is said in the "Self-Arisen Wheel of Bliss": The five senses are the objects of manifestation, but if not examined by the mind, although it is Alaya-consciousness, it is not consciousness. Even if the various habitual tendencies of the mind-consciousness are divided, they cannot cause the habitual tendencies to increase; although it is consciousness, it is not Alaya-consciousness. Wherever the five forms manifest, they are completely integrated with non-duality, and the place where the eight consciousnesses gather and converge is called Alaya-consciousness. So it is said. In short, the reason why the term Alaya-consciousness is used is: because of the habitual tendencies that follow previous actions, because of the maturation that receives later actions, because of the order in which cause and effect mature sequentially, and because it is the common binder of pleasure and pain, it is called Alaya-consciousness. If one does not distinguish such differences, and mistakenly believes that "Alaya-consciousness is the basis of all things, and also the basis of Nirvana," and regards Alaya-consciousness as the Dharmakaya, then even if it is prohibited in the common appearance, what need is there to mention it in the supreme secret vehicle? The "Self-Manifestation" says: Some people think that Alaya-consciousness is the Dharmakaya. In order to answer this question, the definition of Alaya-consciousness is like this. Then he answered: Because everything is complete, it is Alaya-consciousness. Then he refuted with a question: Can the Buddha change? Because Alaya-consciousness manifests various things, because everything is completed from it, sentient beings can become Buddhas. Why is everything complete? Or it will become alternating. Why do various things manifest? Sometimes it will become a Buddha, sometimes it will become a sentient being. Why is there alternation? Then he asked back, saying: Then, is there no Alaya-consciousness? Then he answered: Alaya-consciousness clings to conceptual thoughts, and is deceived by various illusory knowledges. Alaya-consciousness is the entity of ignorance. So it is said. Therefore, these two must be well distinguished. The "Six Liberations" also says: Alaya-consciousness and
Chinese
如果（法）身不可分割，就像将一个形体执着为不同的认知一样，不能显现各自的意义。如是说。那么，法身的特征是：本体是空性智慧的精华，自性是光明之精华，大悲无间断是觉性的精华，因此，意和心以及无明的根本断绝，超越了地道结合修持，如《自显》中所说：法身的不变宫殿，在各自心（藏文：ཙིཏྟ།）的中央显明而住。空性智慧之精华啊！光明之精华啊！自生觉性之精华啊！具足三种精华法身，证悟智慧之义，无有地道可修。言说边际断绝此大法身，存在于一切却不被一切所证悟。无意无心无无明之错乱。如是说。这又从表诠的词语之门，立名为法身、菩提心、自生智慧、法界任运大圆满，然而能立名者彼即是分别念，因此自性不可言说，超离心识，离戏唯一而显现，故称法身的境界为大圆满。不像瑜伽唯识宗那样不承认自知自明，对于以心识衡量边际断绝的比喻，以虚空般的空性作为计算的基础，与中观宗不相同，由于没有内外和三时，因此也未成立为异生凡夫的心识，由于没有自和他者，因此也未成立为像外道常见那样成为自己的觉性，虽然未曾有过能取所取，但也未成立为像灭尽定那样远离二知，虽然不在觉知的对境中，也不安住于胜观的违品，虽然没有心和心所，但也未成立为像十二处四句那样成为无记的心，由于没有明和不明，因此也未成立为阿赖耶识的自明，由于超离了觉和不觉，因此觉性也仅是安立为道相，从而清净所知障，本体无有的境界乃是大智慧的法性，如《法性不动的经》中所说：一切法自性不生，本体不动的，远离有为的边，超离戏论之境，本来就没
English
If the (Dharma) body is indivisible, it is like holding a single form as different cognitions, and cannot manifest their respective meanings. Thus it is said. So, the characteristics of the Dharmakaya are: its essence is the essence of emptiness-wisdom, its nature is the essence of clarity-light, and its compassion is the essence of unceasing awareness. Therefore, the root of mind, thought, and ignorance is severed, transcending the combined practice of the grounds and paths. As it is said in 'Self-Arisen': The immutable palace of the Dharmakaya dwells clearly in the center of each citta (Tibetan: ཙིཏྟ།). The essence of emptiness-wisdom! The essence of clarity-light! The essence of self-arisen awareness! The Dharmakaya possesses three essences, realizing the meaning of wisdom, there is no ground or path to traverse. This great Dharmakaya, beyond the limits of expression, exists in all, yet is not realized by all. Without mind, without thought, without the delusion of ignorance. Thus it is said. Furthermore, through the expressive door of words, it is named Dharmakaya, Bodhicitta, self-arisen wisdom, and the spontaneously accomplished Great Perfection of the Dharmadhatu. However, the one who names is none other than conceptual thought. Therefore, its own nature is inexpressible, beyond mind, free from elaboration, and appears as the sole reality. Thus, the state of the Dharmakaya is called the Great Perfection. Unlike the Yogacara-cittamatra school, it does not affirm self-knowing self-illumination. As for the analogy of measuring the limits of mind, it takes emptiness like space as the basis for calculation, which is different from the Madhyamaka school. Since there is no inner or outer, and no three times, it is not established as the mind of an ordinary being. Since there is no self or other, it is not established as one's own awareness, like the eternalist views of non-Buddhists. Although there has never been a grasper or grasped, it is not established as being separated from the two knowledges, like in cessation samadhi. Although it is not in the realm of perception and awareness, it does not abide as an opponent to higher seeing. Although there is no mind or mental factors, it is not established as an unspecified mind, like the fourfold possibilities of the twelve ayatanas. Since there is no clarity or non-clarity, it is not established as the self-illumination of the alaya-vijnana. Since it transcends awareness and non-awareness, awareness is merely posited as an appearance on the path, thereby purifying the obscurations of knowledge. The state of being without inherent existence is the nature of the great wisdom, as it is said in the 'Sutra of the Unmoving Nature of Reality': All phenomena are unborn by nature, unmoving in essence, free from the extremes of action, transcending the realm of elaboration, and primordially