Tibetan
ས་རིག་པའི་བདག་ཉིད་འགག་པ་ག་ལ་སྲིད། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡང་བྲལ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་ཀྱང་མི་འདོར་བ་སྟེ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྨྲ། འདི་ལྟར་སེམས་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཞེས་གཞིའི་གནས་ལུགས་སུ་བསྡུ་པར་མཛད་ལ། སེམས་ཉིད་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་ངོ་བོའི་གནས་ལུགས་འཐད་པས་གསལ་བར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡིད་ལ་སོགས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཡོད་པས་དག་བྱའི་དྲི་མ་ཡིན་ལ། །རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཚུལ། །ས་ར་ཧས་ཀྱང་། ཡིད་ཀྱི་དྲི་མ་དག་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། ། དེ་ཚེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་འཇུག་པ་མེད། །ཅེས་དང་། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་དབྱེ་བའང་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །འདུས་པའི་ཚོགས་སུ་སྤྲོས་བཀུན་གྱིས་གཡེངས་པའི་སེམས། །འཕོ་དང་འཇུག་པ་མེད་པ་རང་བཞིན་བརྟན་པ་ཉིད། །སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་གི་བར་ནི་ལེགས་གཏད་དེ། །སྨྱོན་པ་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ། །མཐའ་ཡིས་མ་གོས་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་མ་ཕྱེད་པ་དག །ཡིད་བཞིན་ནོར་འདྲའི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཅིག་པོ་དེ་ཁ་ལ་འཁྲུལ་བའང་སྣང་སྟེ། དེའི་དོན་ནི་སེམས་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཁྱབ་བྱེད་ཅན་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་སྨོས་པ་སྟེ། །སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་སྟེ། །གང་ལ་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འཕྲོ་བ། །ཅེས་པ་ལ་བརྟགས་པས་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་མི་འདོད་ན་དེ་མ་ཐག །སེམས་བཅིངས་ན་ནི་འཆིང་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཉིད་གྲོལ་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད། །བླུན་པོ་གང་གིས་བཅིངས་གྱུར་པ། །མཁས་རྣམས་དེ་ཡིས་མྱུར་དུ་གྲོལ། །ཞེས་བཤད་པའི་དོན་མ་མཐོང་བར་ཟད་པས་ད་དུང་དབེན་པ་བརྟེན་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན། རིག་པ་ལ་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་བྱེད་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་ལ། སེམས་དེ་ཉིད་རིག་པར་གྲོལ་བས་སངས་རྒྱས་ཞེས་གཞི་མཐུན་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། །རིག་བསམ་རིག་པ་ལ་ཕར་ཁྱབ་སྟེ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་མ་རིག་པ་ཅན་ལའང་རིག་པའི་ཆོས
Chinese
地的智慧自性怎会断绝？出自《圣妙宝积经》，也远离心、意和识，也不舍弃等持之境，这是如来心之不可思议的秘密。如是说当如何？如此，心是周遍分别轮回之法性，故说心无心，而归摄于基之体性中。心性是远离戏论，是寂灭之法性，故心之自性是光明。如是阐明本体之体性是合理的。因此，心的体性是具有意等识之自性，故是当净之垢染。智慧的体性是具有俱生智之自性，是清净之果。萨ra哈（梵文：Sarahah）也说：意之垢染若清净，即是俱生者，彼时无有相违品之行境。心与智慧之差别也是由彼所说：聚集之众中，心为诸戏论所散乱，无有迁变，自性稳固。心之精要善系于自身之中，如疯子般的心是无所作为的，不为边际所染之智慧当修习。如是。未能善辨此之体性者，对如意宝般的心顶礼。似乎也有人念错这一句，其义是为了成立心是如来藏的遍及者，故如是说。心性唯一是万物之种子，于何者生起有和寂灭。考察此则可知。若不如此认为，则立即，心若系缚则成束缚，彼若解脱则无疑。愚人被何者所束缚，智者则由此迅速解脱。因为没有见到如是所说之义，所以今后仍应努力依止寂静处。又从所遍及和能遍及的角度来分，因为智慧有心的遮蔽，所以称为有情，心性解脱为智慧，故称佛陀，安住于基相同之处。智慧之思惟遍及智慧，对于有情之自性无明者也有智慧之法
English
How could the essence of earth's wisdom be severed? From the 'Noble Heap of Jewels Sutra,' it is also free from mind, intellect, and consciousness, and does not abandon the state of samadhi. This is the inconceivable secret of the Tathagata's heart. How should one speak of this? Thus, the mind is the nature of pervasive conceptualization and samsara, so it is said that the mind has no mind, and it is gathered into the nature of the ground. The nature of mind is free from elaboration and is the nature of nirvana, so the nature of mind is luminosity. Thus, clarifying the nature of the essence is reasonable. Therefore, the characteristic of mind is that it possesses the nature of intellect and consciousness, so it is the impurity to be purified. The characteristic of wisdom is that it possesses the nature of coemergent wisdom, which is the pure fruit. Sarahah also said: 'When the impurity of the mind is purified, it is coemergent. At that time, there is no entry of conflicting factors.' The distinction between mind and wisdom is also made by him: 'In the assembly of gatherings, the mind is distracted by all elaborations, without change, its nature is stable. The essence of mind is well bound within oneself, the mind like a madman is without action, the wisdom unpolluted by extremes is to be cultivated.' Thus. Those who have not well distinguished this characteristic, prostrate to the mind like a wish-fulfilling jewel. It seems that some people also mispronounce this one line, its meaning is to establish that the mind is the pervader of the Tathagatagarbha, so it is said thus. The nature of mind alone is the seed of all things, in which arises existence and nirvana. It can be known by examining this. If one does not think so, then immediately, if the mind is bound, it becomes bondage, if it is liberated, there is no doubt. Whatever the fool is bound by, the wise quickly liberate themselves from it. Because the meaning of what is said is not seen, one should still strive to rely on solitude in the future. Also, dividing from the perspective of the pervaded and the pervader, because wisdom has the obscuration of mind, it is called sentient being, the nature of mind is liberated as wisdom, so it is called Buddha, abiding in the same ground. The thought of wisdom pervades wisdom, even for the ignorant nature of sentient beings, there is the dharma of wisdom.