Tibetan
ན་ལྟར་འཁྱིལ་ཞིང་རྨོངས། །རྩལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སྐྱོང་བས་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་སུ་བཏང་ན་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་བསྒྲུབ་པས་གཉིས་འཛིན་རང་རྒྱུད་ཅན་གྱི་རིག་པའི་སྒྲོན་མ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ལྟ་བ་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཡིན། །དྲི་མེད་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་དང་བྲལ། །ལྟ་བ་ཉིད་ལ་བལྟ་རུ་མེད། །ཅི་ཕྱིར་བལྟ་བ་ཡོད་གྱུར་ན། །རིག་པའི་སྒྲོན་མ་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་རྫོགས་ཆེན་ཨ་ཏི་ལ། །ལྟ་བ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཉིད་མེད། ། རྫོགས་ཆེན་ཨ་ཏི་ཡོ་ག་ལ། །འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །འབྲས་བུ་བྱས་མེད་རང་བྱུང་ཉིད། །རྟོག་མེད་ས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་སོ། །ཡང་རིག་པ་ནི་གནམ་སྟོང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། གཏིང་གསལ་གྱི་རང་འོད་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཉམས་ལ་མེད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་སྣང་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་པས་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱི་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཅེས་སོ། །སེམས་ནི་བཅོ་ལྔའི་ཟླ་འོད་ཡུལ་སྣང་ལ་འདྲེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དྲན་བསམ་གྱི་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཤར་བས་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ལ་སེམས་བྱུང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་འདྲེས་པ་སྟེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་དངོས་མ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་ཀུན་དང་བྲལ་འགྱུར་ཀྱང་། །སེམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་བག་ཆགས་སྡུད་པར་བྱེད། །སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མ་ཕྱེ་ན། །སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་རྩ་བ་མི་ཆོད་པ། །རྐྱེན་བྲལ་ཆོས་ཉིད་དག་ཀྱང་རྟོགས་པར་དཀའ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སེམས་ནི་རིག་པའི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་ལ། །རིག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བས་སེམས་ཀྱི་གཞན་དབང་དུ་མ་གྱུར་པའོ། ཁ་ཅིག་བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱར་རུང་བའི་ཕྱིར་རྟོག་དཔྱོད་ནི་ཤེས་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཙམ་ལས། དང་ཐོག་ཏུ་མྱོང་བས་མ་གོས་པའི་གད་རྒྱངས་ཙམ་མོ། །འདིར་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་དུ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ལ་རང་གནས་ཀྱི་རིག་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་ཅིང་། དེའང་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པའི་རིག་པའི་དྭངས་ཆ་ནས་གསལ་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་ངས་ཡུལ་གྱི་རང་ བཞིན་ལ་རྗེས་སུ་མི་རྟོག །མི་དཔྱོད། མི་འཛིན་པས་རང་ངོ་ལ་ཡུལ་སྣང་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལྟར་རྫས་གཅིག་ངོ་
Chinese
如同雾气弥漫而愚昧。如果将技巧、思辨作为修行，分为能见与所见两部分，通过成就见者与所见的因果，就会损害具有二取自性的明智之灯。如《虚空六法》所说：见是心的污垢。在无垢清净的法性中，远离能见与所见二者。见本身没有可见之处。如果存在见，明智之灯就会消失。因此，在圆满大阿底瑜伽中，没有执持见的法性。圆满大阿底瑜伽中，说没有可以成就的果。果是无为自生。于无念之地，如来安住。又，明智犹如虚空中的月亮。虽然清澈的自光没有丝毫减损，但智慧的技巧显现并不进入意识的境地，因此称为各自自明的智慧。如《赞颂持声之母》中所说：不可说、不可思、不可言说的般若波罗蜜多（梵文：Prajñāpāramitā），不生不灭，虚空的自性，各自自明的智慧所行之处。心犹如十五的月光与境相混合，在忆念思索的境地中，思辨的知识显现，因此五根的境地与心所的亲近相混合。如《功德圆满》中所说：心与智慧不是习气之实。虽然智慧远离一切习气，但心却积聚各种习气。如果心与智慧不分开，显现境的根本就不会断绝，即使远离因缘的法性清净，也难以证悟。而且，心是明智的追随者。明智不追随心，因此不为心所左右。有些人说，因为思辨可以作为证悟真理者们的境地，所以思辨是所知。这种说法只是向外看，只是最初没有被体验污染的空谈。在这里，在不将自生智慧作为境的方面，自住的明智是任运成就的。而且，虽然从非异体的明智清净部分显现不灭，但我不会随境的自性而思索，不会思辨，不会执持，因此在自性中，境相如同镜子中显现的影像一样，本体唯一。
English
Like a fog swirling and obscuring. If skill and contemplation are cultivated as practice, dividing it into the seen and the seer, by accomplishing the cause and effect of the seer and the seen, it will harm the lamp of awareness that possesses the self-nature of dualistic grasping. As it says in the "Six Spaces": Seeing is the impurity of the mind. In the stainless, pure Dharma-nature, there is separation from the seer and the seen. Seeing itself has no place to be seen. If seeing exists, the lamp of awareness will disappear. Therefore, in Ati Dzogchen, there is no Dharma-nature of holding onto seeing. In Ati Yoga Dzogchen, it is said that there is no fruit to be accomplished. The fruit is unmade and self-arisen. In the state of non-thought, the Tathagata abides. Furthermore, awareness is like the moon in the empty sky. Although the clear, intrinsic light is not diminished in the slightest, the manifestation of the skill of wisdom does not enter the realm of the mind-consciousness, therefore it is called the self-aware wisdom of each individual. As it says in the "Praise to the Mother Who Holds the Sound": Inexpressible, unthinkable, unspeakable Prajñāpāramitā, unborn, unceasing, the nature of space, the realm of activity of self-aware wisdom. The mind is like the light of the fifteenth moon mixed with the appearance of objects, in the realm of memory and thought, the knowledge of contemplation arises, therefore the realm of the five senses is mixed with the close taking of mental factors. As it says in the "Perfection of Skill": Mind and wisdom are not the actual imprints. Although wisdom is separated from all imprints, the mind gathers various imprints. If mind and wisdom are not separated, the root of the appearance of objects will not be severed, and even if the Dharma-nature free from conditions is pure, it will be difficult to realize. Moreover, the mind is the follower of awareness. Awareness does not follow the mind, therefore it is not under the control of the mind. Some say that because contemplation can be made into the realm of those who see the truth, therefore contemplation is the knowable. This statement is merely looking outward, merely empty talk that is not initially tainted by experience. Here, in the aspect of not contemplating self-arisen wisdom as an object, self-abiding awareness is spontaneously accomplished. Moreover, although clarity is unceasing from the pure part of awareness that is not different, I do not contemplate the nature of objects, I do not contemplate, I do not grasp, therefore in its own nature, the appearance of objects is like the reflection appearing in a mirror, the substance is one.
Tibetan
བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ལས་ཡུལ་སྣང་རང་མཚན་དུ་མ་གྲུབ་པ་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། ཡུལ་ལ་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ནི་འཁོར་བའི་སེམས་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པའི་ཞི་གནས་དང་། དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ལ་ཟུང་འཇུག་དང་ཟུང་འཇུག་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་གང་དུ་བསྒྲུབ་ཀྱང་དེར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་ལས་མི་འཕག་གོ །དེ་བས་ན་རིག་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་ཟིན་ནས་དེའི་ངང་དུ་གློད་ཤེས་ན་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་རིག་པའི་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པས་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་དག་ནས་བག་ཆགས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ཤར་ལས། རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ནི། །རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས། །བརྗོད་མེད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས། །ཡིན་དང་མིན་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །དགག་དང་བསྒྲུབ་པ་མེད་པ་ཉིད། །འཛིན་དང་ཆགས་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །དྲི་མེད་འོད་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་ཉིད། །ཅེས་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་པས། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་གོས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་རིག་པ་རང་གནས་ཤེས་རབ་སྟེ། །བསམ་གཏན་ཐབས་ལ་མ་བལྟོས་བྱིང་རྒོད་བྲལ། །སེམས་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་པས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ། །རིག་པ་ཡུལ་ལ་ཤར་ཡང་སྣང་བ་ཡི། །ཟིལ་གྱིས་མ་ནོན་ད་དུང་ཆུ་སར་ལྷུང་འདྲ། །སེམས་ནི་གཟུང་འཛིན་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱོགས་དང་འདྲེས། །རིག་པས་སེམས་ཉིད་གཞན་ དུ་མ་སྤངས་ཀྱང་། །སེམས་དང་རིག་པ་ལྷན་ཅིག་མི་འདུ་བས། །ཡུལ་དང་རྣམ་པར་རང་དང་རྫས་གཅིག་པའི། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྤྲན་ནས་བྲོས། །དེ་ལ་རིག་པ་རང་གནས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་རིག་པའི་ངོ་ལ་ཡུལ་སྣང་མི་འགག་ཀྱང་། །རིག་པ་ཉིད་སྣང་ཐོག་ཏུ་མི་འཚོར་བས། །བསམ་གཏན་གྱི་ངང་དུ་སེམས་བཅུར་བའི་ཐབས་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང་། །དེ་ལྟར་མ་བཅུར་བས་གནས་འགྱུ་ཐམས་ཅད་ལ་རིག་པས་དབང་བྱས་ནས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གནོད་པས་ཀྱང་བརྫི་བར་མི་ནུས་སོ། །སེམས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ཇི་ལྟར་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འདོགས་ཤིང་དེ་ཡང་ལྟ་བསྒོམ་གཉིས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་རིག་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་དུ་སོང་ནས་རྣམ་རྟོག་ང་ལ་གསོ་བའི་བསྟི་གནས་ལྟ་བུ་ལས་ཆོད་ཆུང་པ་ཉིད་དེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་
Chinese
从唯一性中，外境显现不成立自性，是觉性的功德。显现于外境的意识是轮回的心，因为不超出能取所取的相状，所以专注于空性的止观，以及对此进行观察的胜观二者，无论安立为双运或非双运，因为在那里享用执着的对境，所以不能超越世间的禅定。因此，如果直接认识觉性，并能放松于其状态中，心的垢染是突发的，未成立为觉性的本性，所以会自然消散无痕，不会被习气所染。如《自显现》所说：觉性自身之显现，超越常断二边。不可言说极清净之法，超越是与非之边。无有破立之自性，超越执着之边。无垢光明任运成就。如是。《普作王》中说：自生智慧不思虑对境，故不染分别之习气。如是。同样，觉性是安住自性的智慧，不依赖禅定的方便，远离沉掉。心专注于所缘境，与禅定和所依能依相关联。觉性虽然显现于外境，但未被显现所胜伏，仍然像落入水土中一样。心与能取所取部分相连，与取分别念之方混合。觉性虽然没有将心本身抛弃到其他地方，但心与觉性不会同时存在，外境和显现与自性本体相同，烦恼也一起逃离。其中，觉性安住自性的智慧是殊胜的胜观，因此，在觉性的面目上，外境显现不会停止。觉性本身不会在显现上被感知。不依赖于在禅定中收摄心的方法。这样不收摄，觉性就能掌控一切处和动摇，也不会被沉掉的损害所胜伏。以心为道的禅定，是如何专注于所缘境的呢？而且观和修如同所依能依般双运，这本身就成了觉性的障碍，成了滋养分别念我的温床，只是小小的了悟，而不是大圆满。
English
The non-establishment of self-nature in the appearance of objects from the single essence is the merit of awareness. The consciousness that appears in objects is the mind of samsara, because it does not go beyond the aspect of grasping and being grasped. Therefore, the shamatha that focuses single-pointedly on emptiness, and the vipassanā that examines it, whether they are established as union or non-union, because they enjoy the object of clinging there, they do not transcend worldly meditation. Therefore, if awareness is directly recognized and one knows how to relax in its state, the adventitious stains of the mind, not established as the nature of awareness, will naturally dissolve without a trace and will not be stained by habitual tendencies. As it is said in 'Self-Arisen': The appearance of awareness itself, transcends the extremes of permanence and annihilation. The inexpressible, completely pure Dharma, transcends the extremes of yes and no. The nature of no negation and affirmation, transcends the extremes of grasping and attachment. Immaculate, luminous, spontaneously accomplished. Thus. In 'The All-Creating King' it says: Self-born wisdom does not conceptualize objects, therefore it is not stained by the habitual tendencies of conceptualization. Thus. Similarly, awareness is wisdom abiding in its own state, not relying on the means of meditation, free from sinking and excitement. The mind is single-pointed on the object of focus, related to samadhi and the supported and the supporter. Although awareness arises in the object, it is not overcome by appearance, still like falling into water and earth. The mind is connected with the parts of grasping and being grasped, mixed with the side of taking conceptual thoughts. Although awareness does not abandon the mind itself to another place, mind and awareness do not occur together, objects and appearances are the same as self-nature, and afflictions also flee together. Among them, the wisdom of awareness abiding in its own state is a special vipassanā, therefore, in the face of awareness, the appearance of objects does not cease. Awareness itself is not perceived on the appearance. It does not rely on the method of restraining the mind in meditation. Because it is not restrained in this way, awareness controls all places and movements, and cannot be overcome by the harm of sinking and excitement. How does the meditation that makes the mind the path focus single-pointedly on the object of focus? And the union of view and meditation like the supported and the supporter becomes an obstacle to awareness, a breeding ground for nourishing conceptual thoughts, only a small realization, not the Great Perfection.