Tibetan
ན་ཀླུའི་གཉེན་པོ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གིས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བ་དེ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་བལྟས་ནས། ཤེས་པ་ལ་སྒྲིན་པ་བསྐྱེད་དེ་ལྟོ་འགྲོ་རྣམས་མིད་པའི་རྗེས་ལ་ཅི་ཡང་མི་སེམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཟུང་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དངོས་སྣང་འབའ་ཞིག་ལ་བཞག་ན། གཟུང་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པའི་མཁྱེན་ཡུལ་ལ་བྱིན་རླབས་འཇུག་པའི་སྣང་བའང་སྣང་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དུ་མ་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་སྣང་བས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པ་མེད་ལ། དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་ཡུལ་དུ་སོང་བ་གང་ཞིག་ལ་འཛིན་སེམས་ཀྱི་དཔྱད་པས་བཅིངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏིལ་ལི་པས་ཀྱང་། སྣང་བས་མི་འཆིང་ཞེན་པས་འཆིང་། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཁྱད་པར་སྣང་ཡུལ་སེམས་སུ་འདོད་པ་ནི་གོལ་ས་ཆེན་པོ་སྟེ། སྣང་ཡུལ་ནི་རང་མེད་པའི་ཚེ་ནའང་ཡོད་པ་དང་། རང་གཞན་ དུ་སོང་དུས་ཀྱང་དེ་ཉིད་མི་འཕོལ། ཁ་དོག་ལ་སོགས་པར་སྣང་བས་སེམས་དང་རྫས་འགལ་བ་ཉིད་དང་། གལ་ཏེ་རང་གི་སེམས་ཡིན་ན་རང་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོ་འོང་དུ་བྱེད་པས། རང་ཡོད་དུས་ན་དེ་ཡང་ཡོད། མེད་དུས་ན་མེད་པར་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྣང་ཡུལ་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་དང་པོ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་པས་དེའི་རྩ་བ་ཆོད་ན་འཛིན་པ་རང་དག་ལ་འགྲོ་བའི་ཚུལ། གང་དུའང་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གློ་བུར་རྐྱེན། །སྲིད་པའི་བདག་པོ་ང་དང་ང་ཡི་བར། །མེད་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་ཆོད་གྱུར་ན། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་རང་བྱུང་རང་ལ་ཐིམ། །འདི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་གློ་བུར་བའི་སེམས་སྲིད་པའི་བདག་པོ་ང་དང་ང་ཡི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཕྲོ་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྩ་བ་སྟེངས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་རིག་པའི་དབྱིངས་སུ་རང་ལོག་སྟེ་གདོད་མའི་གཤིས་སུ་གྲོལ་བའི་ཚུལ་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཀུན་གྱིས། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཡིན། །གཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སེམས་དང་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་ས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་དྲི་མ་ཟད། །ཅེས་སོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཞིའི་བཞུགས་ཚུལ་དང་འབྲེལ་བར་འཁོར་འདས་ཀྱི
Chinese
而且，龙的仇敌鹏鸟也知道，它把显现为蛇的东西看作是捕捉的对象。为了敏锐地认知，它吞噬了所有生物后什么也不想。因此，如果将所取之境的特征仅仅放在显现上，那么从能取所取中解脱出来的圣者们，也会失去如幻的显现，并且对于佛陀的一切所知境，加持融入的显现也会变得无法显现等等，会有诸多过失。因此，显现并不会束缚石头、山、岩石等等，而对于在那里执着的贪恋，无论去向何处，都会被执着心的分别所束缚。因此，提洛巴也说：“显现不束缚，执着才束缚。断除执着吧，那若巴！”特别是，认为显现之境是心，这是一个巨大的错误。因为显现之境在自身不存在的时候也存在，并且在变成自他的时候也不会改变。因为显现为颜色等等与心和物质是相违背的。如果真的是自己的心，那么应该和自己一起行动，自己在的时候它也在，不在的时候它也应该不存在。因此，将显现之境，如土地、石头、山岩等等，作为对境，并对它产生最初的执着念头，这被称为显现。如果断除了它的根，那么能取就会自然清净。无论在哪里，无明能取所取都是突发性的。轮回的主宰，我和我的之间。在不存在的情况下，如果断除了迷惑的根源。那么普作王就会自生自灭。像这样，能取所取二者都是虚构的、突发性的心，是轮回的主宰，我和我的一切的基础。因此，如果断除了它的根源，那么八识聚和相应的阿赖耶识无记就会在法界中自我返回，并解脱为原始的本性。如《珍珠鬘》中所说：“心是所有习气，有情众生的垢染。所取是境，能取是心。因此是轮回的自性。远离心即是佛陀，有情众生的垢染尽。”《功德宝藏论》中说：自性大圆满的宗派，与不共之基的安住方式相关联，轮回和涅槃的
English
Moreover, the Garuda, the enemy of the Nagas, also knows this, and regards what appears as a snake as an object to be seized. In order to sharpen its awareness, it swallows all beings without thinking of anything else. Therefore, if the characteristic of the object to be grasped is placed solely on appearance, then even the noble ones who are liberated from the grasper and the grasped will lose the appearance of illusion, and the appearance of blessings entering into the Buddha's knowable realm will also become invisible, and so on, there will be many faults. Therefore, appearance does not bind stones, mountains, rocks, etc., but wherever attachment to them goes, it is bound by the discrimination of the grasping mind. Therefore, Tilopa also said, "Appearance does not bind, attachment binds. Cut off attachment, Naropa!" In particular, to regard the object of appearance as mind is a great mistake. For the object of appearance exists even when it does not exist in itself, and it does not change even when it becomes self and other. Because appearance as color, etc., is contrary to mind and matter. If it is really one's own mind, then it should go back and forth with oneself, so that when one exists, it also exists, and when one does not exist, it should also not exist. Therefore, taking the object of appearance, such as earth, stones, mountains, rocks, etc., as an object, and having the first thought of attachment to it, is called appearance. If its root is cut off, then the grasper will naturally become pure. Wherever ignorance, the grasper and the grasped, are sudden occurrences. The lord of samsara, between me and mine. If the root of delusion is cut off in the absence of existence. Then the all-creating king will dissolve into himself spontaneously. Like this, the grasper and the grasped are both fabricated, sudden minds, the lord of samsara, the basis of all that is me and mine. Therefore, if its root is cut off, then the eight consciousness aggregates and the corresponding Alaya consciousness, which is non-specified, will return to the Dharmadhatu and be liberated into the original nature. As it is said in the "Pearl Garland": "The mind is all the habitual tendencies, the defilement of sentient beings. The grasped is the object, the grasper is the mind. Therefore, it is the nature of samsara. To be separated from the mind is Buddhahood, the defilement of all sentient beings is exhausted." As it is said in the "Treasury of Precious Qualities": The Dzogchen tradition, related to the unique way of abiding of the ground, samsara and nirvana
Tibetan
་སྒོ་འཕང་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚོམས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་བསྟན་པའི་ཚོམས་ཏེ་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པ། ད་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རྫོགས་རིམ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཡིད་དཔྱོད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་སློང་པ་མིན་པའི་ཟུང་འཇུག་ལ། །བཀྲི་བའི་ལམ་ཆེན་ཕྱིན་དྲུག་ཡོན་ཏན་ཀུན། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་ཡང་དག་བསྟེན། །ལམ་དེ་ནམ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །དེ་ཡང་སློབ་པ་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་བཞིའི་ཐ་མ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྒྲ་དོན་གྱི་ངོས་ནས་གཞལ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པས་བར་དུ་འཕན་མི་འབྱིན་པས་བར་ཆད་མེད་པ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུར་མི་ཕོགས་པས་བརྟན་པ། དེས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་ཡན་ཆད་ཕིགས་པས་སྲ་བ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་རོ་གཅིག་པ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པས་ན་ཁྱབ་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་སློབ་པ་མིན་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་འབྲས་བུའི་གོ་འཕང་ལ་བཀྲི་བའི་ལམ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཀའི་རྩེ་མོར་ཡང་གྱུར་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་རྫོགས་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་ཅིང་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་མི་བླུན་པོ་དག་འདི་སྐད་དུ་ཚུལ་གཅིག་ཁོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཞེས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁོ་ན་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཟེར་ཞིང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་སུན་འབྱིན་ཏོ་ཞེས་པའི་གནོད་བྱེད་གང་གིས་སྤོང་ཟེར་ན། ལམ་ལ་རིམ་པས་བཀྲིས་པའི་རྩེ་མོར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བཞག་པས་ཉེས་པ་དེ་མི་འདུ་སྟེ། ཆུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སླེང་ནས་གྲུ་གཟིངས་འདོར་བས་གྲུ་ལ་སུན་འབྱིན་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཁྱད་པར་ཤེས་རབ་ཉིད་ལ་ནི་འོག་མའི་ལམ་རྫོགས་པའི་ཚུལ་ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་གྱི་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། མི་ འཛིན་པ་ནི་སྦྱིན་པའོ། །མི་བསྲུང་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །མི་གནས་པ་ནི་བཟོད་པའོ། །མི་བརྩོན་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །མི་སེམས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ། ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་བམ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་ཀྱང་། འོག་མའི་སྦྱིན་སོགས་དྲུག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་མཐའ་ལ་ཞེན་པས་ནི་དེ་དག་གི
Chinese
这是确定门径的章节，第十一章的解释完毕。 这是开示自性大圆满道的章节，第十二章的解释。 现在为了确定圣道的大圆满次第，即离于心识的法性之道。无论何者，对于非所求的俱生，引导的大道六度一切功德，皆应真实依止于般若波罗蜜多。此道永不成为他者的因。也就是，在有学道四阶段的最后，由无间道所摄持的金刚喻定，被称为常边的智慧。从词义的角度衡量，由于世间行持不能中断，故为无间。由于一切障碍不能侵扰，故为稳固。由此破除乃至细微的所知障，故为坚硬。由于无分别，故为一味，以诸法总相的真如为对境，故为周遍。如此智慧的后一刹那，引导至非有学的俱生果位之道，也成为六波罗蜜多的顶峰，智慧波罗蜜多的功德也圆满的体性，真实依止并安住于般若波罗蜜多本身。如此，愚笨之人会说，仅以一种方式即可成佛，即以空性的方式。并且说，唯应修学般若波罗蜜多，呵斥其余波罗蜜多，那么以何种损害来避免呢？由于在次第引导的道的顶峰安立了大圆满，故不会有那种过失。如同渡过水后舍弃船只，不会因此而呵斥船只，特别是对于智慧本身，下部道圆满的方式，在《梵天殊胜心请问经》中说：不执著是布施，不守护是持戒，不住留是安忍，不勤奋是精进，不作意是禅定，不缘说是智慧。如果，像这样的智慧，或者通达智慧的自性之后，仍然执着于行持下部的布施等六度的边际，那么对于那些...
English
This is the section on establishing the gateway, the commentary on Chapter Eleven is complete. This is the section on showing the path of the Great Perfection of Self-Nature, the commentary on Chapter Twelve. Now, in order to establish the path of the great perfection of the noble path, which is the very nature of reality, free from mental fabrication. Whatever it may be, for the coemergent that is not sought, the great path of guidance, all the qualities of the six perfections, should be truly relied upon in the Prajñāpāramitā. That path will never become the cause of another. That is, in the last of the four stages of the path of learning, the Vajra-like Samadhi, which is gathered by the uninterrupted path, is called the wisdom of the constant edge. Measured from the perspective of the meaning of the words, it is uninterrupted because worldly conduct does not interrupt it. It is stable because all obscurations do not invade it. It is hard because it shatters even the subtle obscurations of knowledge. It is pervasive because it is non-conceptual, one taste, and its object is suchness, the general characteristic of all knowable things. The next moment of such wisdom, the path that leads to the fruit of the non-learning coemergent, also becomes the pinnacle of all six perfections, and the qualities of the perfection of wisdom also perfectly rely and abide in the very nature of the perfection of wisdom itself. In this way, foolish people say that enlightenment can be attained by only one method, namely by the method of emptiness. And they say that only the Prajñāpāramitā should be studied, and that the remaining perfections should be refuted. By what harm is this avoided? Since the Great Perfection is established at the pinnacle of the path of gradual guidance, that fault does not occur. Just as abandoning a boat after crossing the water does not refute the boat, especially for wisdom itself, the way in which the lower path is perfected is stated in the Sutra of Brahma's Special Mind Inquiry: Non-grasping is generosity, non-guarding is discipline, non-dwelling is patience, non-exertion is diligence, non-thinking is meditation, non-objectifying is wisdom. If, after realizing such wisdom, or the nature of wisdom, one still clings to the extremes of practicing the lower six perfections such as generosity, then for those...