Tibetan
་ལས་སེམས་ཅན་འཁྲུལ་ཚུལ་ནི། །དེ་ཉིད་མ་རིག་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་རྣམས། །ཐོག་མའི་གཞི་ལ་འཁྲུལ་བ་མ་མཆིས་ཀྱང་། །གཞི་སྣང་ཤར་བའི་རྣམ་པ་མ་རིག་པའི། །གློ་བུར་རྐྱེན་ནི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཐུར་སོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ། །མིང་དོན་བདག་རྟོག་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡི། །མ་རིག་གསུམ་ལས་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་བཞི་མཆེད། །གཞི་ཉིད་ཁྱིམ་ལྟར་གནས་བརྒྱུད་ཡི་རྐྱེན། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཤར་བ་བདག་པོའི་རྐྱེན། །དེ་ལས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དམིགས་པའི་རྐྱེན། །གསུམ་པོ་དུས་མཚུངས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན། །ཚོགས་ལས་རིམ་བཞིན་འཁྲུལ་པ་སྟོབས་གྱུར་ནས། །ཉོན་མོངས་ཚོགས་འཕེལ་འཁོར་བའི་གནས་རིགས་གྲུབ། །རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཤིང་རྟའི་འཕང་ལོ་བཞིན། །འདི་ལྟར་ཐོག་མའི་གཞི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང་། །གཞི་སྣང་དུ་ཤར་བའི་རང་ངོ་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ལས་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ལངས་པ་དེ་ཉིད་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་སོང་ནས་ངོ་མ་ཤེས་ཙམ་ལྡོག་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ངང་ལས་ཡུལ་འོད་སྣང་ལ་བདག་དང་གཞན་གྱི་བློས་གཉིས་སུ་སྣང་བར་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་མིང་དང་། དོན་དང་། བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་ཆར་སོང་བ་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྒྱུའི་རྐྱེན་མ་རིག་པ་གསུམ་པོ་ཚོགས་ཤིང་འདུས་པ་ནི་དཔེར་ན་ཡུལ་དང་། མིག་དང་ མིག་ཤེས་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས། །མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོར་བ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་རྐྱེན་བཞི་མཆེད་ཚུལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། །གཞི་དེ་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་ཕྲེང་ཙམ་ཅིག་འགྱུས་པ་ལས། ཤེས་བ་དམུན་པོ་ཕ་གི་ལས་དབྱུང་ངམ། ང་ལས་ཕ་གི་བྱུང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་གཞི་ལ་མོད་དེ་ཉམས་སམ་རྣམ་པ་ལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཏུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་
Chinese
众生从（何）处错乱的方式是：这（些）无明三界众生，在最初的基上没有错乱，但基显现的相是无明的，突发之缘是自性唯一，那向下沉沦的俱生（无明），于名、义、我执、遍计所生的，从三无明生起错乱的四缘。基自身如家般安住是因缘，于此生起分别念是主缘，由此境与有境是所缘，三者同时是等无间缘，从聚合次第错乱转为强大，烦恼众增长，轮回的处所种类成立。十二缘起如车轮。如此最初的基上没有错乱，但显现为基之相的自性，是无明之因自性唯一的无明。从中生起微细的分别智慧，那力量变得越来越大，只是不认识而颠倒，称为俱生无明。在那状态中，境光明以自和他（的）心识分为二，从分开的部分成为名，义，以及执我的部分，是遍计所生的无明，如此因之缘，三无明聚集汇合，譬如境，眼和 眼识三者聚集，从眼的聚集，以触之缘而生起感觉一样。从中四缘生起的方式是，从金刚萨埵心之明镜中说：三界的一切众生，都是从什么也不是的基上错乱的。那基的自性是空性，自性光明，悲心能显现于众生。于此，从执取的识，无明的部分生起如线般的一点点，生起“智慧从那边发出吗？我从那边生出吗？”的想法，仅仅是生起这样的想法就错乱了。无明在那基上存在，还是在现象或形象上存在呢？从形象上生起四种形象之缘。那也是基以光蕴的方式存在，称为因缘，是真正的无明。于此转为分别念，称为主缘。于此执取为境，称为所缘，譬如明镜中显现人的面容。
English
The way sentient beings are confused is: These ignorant sentient beings of the three realms, there is no confusion on the initial basis, but the appearance of the basis is ignorance, the sudden cause is the self-nature being one, that which sinks downwards, the co-emergent (ignorance), from name, meaning, self-grasping, and the fully imputed, from the three ignorances arise the four causes of confusion. The basis itself abiding like a house is the causal condition, the arising of discrimination upon it is the lord condition, from that, the object and the subject are the objective condition, the three simultaneously are the immediately preceding condition, from the assembly, the gradual confusion becomes powerful, the accumulation of afflictions increases, and the types of places of samsara are established. The twelve links of dependent origination are like a chariot wheel. Thus, although there is no confusion on the initial basis, the self-nature that appears as the basis is the ignorance of the cause of ignorance, which is of one self-nature. From that, a subtle discriminating wisdom arises, and that power becomes greater and greater, and just not knowing and reversing is called co-emergent ignorance. In that state, the object, light, is divided into two by the minds of self and other, and from the separated part it becomes name, meaning, and the part of grasping at self, which is the fully imputed ignorance. Thus, the cause of the cause, the three ignorances gather and assemble, just as the object, the eye, and eye consciousness gather, from the gathering of the eye, feeling arises from the condition of touch. The way the four conditions arise from that is, from the Vajrasattva Heart Mirror it says: All these sentient beings of the three realms are confused from a basis that is nothing at all. The nature of that basis is emptiness, self-nature is luminosity, and compassion can appear to sentient beings. Upon this, from the grasping consciousness, a little bit like a thread arises from the part of ignorance, and the thought arises, "Does wisdom arise from over there? Do I arise from over there?" Just having such a thought is confusion. Does ignorance exist on that basis, or does it exist on phenomena or appearance? From the appearance arise the four kinds of appearance conditions. That is also the basis existing in the form of a light sphere, called the causal condition, which is true ignorance. Upon this, it turns into discrimination, called the lord condition. Upon this, it is grasped as an object, called the objective condition, just as the face of a person appears in a mirror.
Tibetan
ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གི་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གི་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་བྱུང་ངོ་། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྐྱེན་བཞི་ལས་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། མིང་དང་། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ཚུལ་ཡང་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ །རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། །དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ཐུག་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ་། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲེངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པའོ། །ཆོས་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང་། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང་། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་གཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་པས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས། དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་ནས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་མདོར་བསྡུ་ན། རྒྱུའི་རྐྱེན་མ་རིག་པ་གསུམ་ནི་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བཞིན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་ལེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་མེ་ལོང་དང་། བྱད་བཞིན་དང་། བདག་དངོས་གསུམ་དུ་
Chinese
比如这样。这三者相同，所以叫做等无间缘。它本来是自己的基础，却不认识自己的面目，迷惑而形成了三界轮回。由此烦恼变得粗大，众生的形体也变得各不相同。就是从这样的基础中产生迷惑。如是说。这样，四缘使人对因、果、名、显现产生各种各样的迷惑，吉祥美饰中说：这也是由四缘产生迷惑，最终也归结于四缘。由于执著于具有对境的因，所以对各种各样的果的因产生迷惑。由于执著于具有所境的主，所以对各种各样的名产生迷惑。由于执著于具有智慧的对境，所以对没有穷尽的果产生迷惑。由于执著于具有执著的等无间缘，所以对各种各样的显现产生迷惑。 这是密宗基础的巨大迷惑之理。也就是在显现的方式上，由于无明的缘，与自性本空一起显现。这个无明也与五种根本烦恼一起，聚集了众多的分别念。与成千上万的缘一起，与多种多样的显现方式一起，被显现方式所充斥。也就是从任运成就的珍宝盒子的状态的显现没有停止中，基础没有改变而转变为显现，追随多种多样的境，对一切进行分别。法身的显现虽然没有改变，但是在迷惑的显现上却出现了改变的样子。金刚萨埵虽然没有迷惑，但是却示现了众生迷惑的方式。最终是将自己的显现回溯到自己的缘起基础。没有认识到无二的显现是自生的，执著于迷惑为主，所以是主缘。没有认识到自证的果是自生的，执著于因是相对的，所以是因缘。没有认识到境和识是空性的，执著于对境为境，所以是对境自性的缘。没有认识到依赖于时间而产生自生光明，产生了对不是它的东西执著为它的认识，相同，所以叫做等无间缘。如果简要归纳这些意义，那么因缘无明三者就像人的面容一样。对于它，转变为分别思辨的主缘就像镜子一样。对境的缘就像镜子、面容和自身实物三者一样。
English
Like that. Because these three are the same, it is called the immediately preceding condition. It is originally one's own basis, but one does not recognize one's own face, and becomes deluded, thus forming the cycle of the three realms. From this, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become different. It is from such a basis that delusion arises. So it is said. Thus, the four conditions cause one to be deluded about cause, effect, name, and various appearances. The Auspicious Beautiful Adornment says: This is also due to delusion by the four conditions, and ultimately it also comes down to the four conditions. Because of clinging to the cause as having an object, one is deluded about the cause of various effects. Because of clinging to the lord as having a place, one is deluded about various names. Because of clinging to the object as having intelligence, one is deluded about the endless effect. Because of clinging to the immediately preceding condition as having clinging, one is deluded about various appearances. This is the great principle of delusion of the basis of secret mantra. That is, in the way of appearing, due to the condition of ignorance, it appears together with its own self-nature. This ignorance also gathers many conceptualizations together with the five root afflictions. Together with thousands of conditions, together with many kinds of appearances, it is filled with appearances. That is, from the uninterrupted appearance of the state of the spontaneously accomplished precious box, the basis does not change but transforms into appearance, following various objects, and conceptualizing everything. Although the appearance of the Dharmakaya does not change, it appears as if there are changes in the appearance of delusion. Although Vajrasattva does not have delusion, he shows the way of delusion to sentient beings. Ultimately, it is to revert one's own appearance to one's own causal basis. Not knowing that the non-dual appearance is self-arisen, clinging to delusion as the lord, therefore it is the lord condition. Not knowing that the fruit of self-awareness is self-arisen, clinging to the cause as relative, therefore it is the causal condition. Not knowing that objects and consciousness are empty, clinging to the object as an object, therefore it is the condition of the object's own nature. Not knowing that self-arisen light arises dependent on time, the knowledge that clings to what is not it as it arises, and it is the same, therefore it is called the immediately preceding condition. If we briefly summarize these meanings, then the three causal conditions of ignorance are like the face of a person. For it, the lord condition that has turned into conceptual speculation is like a mirror. The object condition is like a mirror, a face, and one's own real object.