Tibetan
ས་དོན་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོར་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ལྔ་ནི་རྒྱུད་ལས། སྦྱོར་སྒྲོལ་མ་བྱིན་ལེན་པ་དང་། །རྫུན་དང་ངག་བླང་བརྗོད་པ་རྣམས། །ཐབས་མཆོག་ངེས་པར་ཟིན་པ་ཡིས། །གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་དང་མཐུན་པར་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་པར་བྱ། །རྫུན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་བར་བྱ། །མ་བྱིན་པར་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོང་། །བུད་མེད་དག་ཀྱང་བརྟེན་པར་བྱ། །རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནི་འདི་དག་གིས། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་མི་སྤོང་བ་ལྔ་ནི། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཉོན་མོངས་ལྔ། །མི་སྤོང་ལྔ་ནི་རང་རྒྱུད་པ་དང་དབྲལ། །དེ་སྐད་དུ་གསལ་བཀྲ་ལས། ཡང་དག་དུག་ལྔ་ལོག་དུག་ལྔ། །ཞེས་པས་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་འབྱེད་པ་མེད་པ་ནི་གཏི་མུག་དང་། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་ཐུགས་རྗེས་ཆགས་པས་འདོད་ཆགས་དང་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྒྲོལ་བའི་ཞེ་སྡང་དང་། མཉམ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྲོ་མ་ཤི་བའི་ང་རྒྱལ་དང་། གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ལྟ་སྤྱོད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་མི་ཆུད་པའི་ཕྲག་དོག་སྟེ་ལྔ་པོ་སྤངས་ན་དོན་དང་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་ དུག་ལྔ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྦས་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་རྒྱས་པ་ལས། རྣམ་རྟོག་ཉིད་ན་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །རྣམ་རྟོག་མི་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་བརྗོད་དུ་མེད། །ཅེས་སོ། །ལོག་པའི་དུག་ལྔ་ནི། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། དབང་མེད་བ་དང་། སྟོང་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད། ཕྱི་རྫས་དང་། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཞེན་ཅིང་སྲེད་པ་འདོད་ཆགས། ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་ཞེ་སྡང་། ཁོང་ཁེངས་ཤིང་མཉེན་ལྡུག་དང་མི་ལྡན་པ་ང་རྒྱལ། གཞན་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་ཕྲག་ཏུ་མི་ཤོར་བ་ཕྲག་དོག་སྟེ། འདི་དག་སྤངས་ན་ཤེས་པའི་གཤིས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རང་རྒྱུད་དུ་མི་ལྡན་པའི་ཀླུང་ལས་ལྡོག་ནས་ཉན་རང་གི་ལམ་དུ་གོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐབས་ཞག་ལས། གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་ང་རྒྱལ་དང་། །འདོད་ཆགས་ཕྲག་དོག་ཆེན་པོ་ནི། །བསྲུང་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་ཅན། །ད་ནི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་པདྨའི་ཞབས་ཀྱིས། གཏི་མུག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། མ་རིག་པ་སྤང་དུ་མེད། རིག་པ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་
Chinese
仅仅只是将忆念安住在地义上。其中首先要行持的五种行为，如经中所说：施舍解脱不予取，虚妄以及恶语说，以胜方便定把握，于彼等位应知晓。与此相符，在《集经》中也说：汝应杀害有情众，亦应宣说虚妄语，不予之物汝亦取，妇女亦应常亲近，以此金刚乘之道，一切有情得解脱。如是说。第二，不可舍弃的五种是：贪欲、嗔恨、愚痴五种烦恼，不舍弃五种是与自相续分离。如《光明疏》中所说：真实五毒与邪谬五毒。因此，了悟轮涅平等性而无分别，是愚痴。对未能如此了悟的有情，以大悲生起贪欲，以及为了救度邪谬的认知而生起嗔恨，以及了悟平等性的见解未泯灭的傲慢，以及执着二元对立的见行未能融入法性的嫉妒，这五者如果舍弃，则与意义不近，因此称为真实的五毒，是秘密之义。如《广大论》中所说：分别念中即是自生智慧，分别念不动，智慧不可说。如是说。邪谬的五毒是：总的体性是无常、是痛苦、是无我、是无自在、是空性。各自的体性是：对外在事物和内在有情执着贪恋是贪欲，总是恼害他人是嗔恨，内心骄傲且不柔顺是傲慢，对他人兴盛圆满心生嫉妒是嫉妒。如果舍弃这些，则从了知之自性中不具烦恼自性的空性中退转，而误入声闻缘觉之道。因此，《方便续》中说：愚痴嗔恨与傲慢，贪欲嫉妒此大者，具有无守护之律仪，如今即是金刚誓。如是说。其注释中，第二佛莲花生大师说：愚痴是毗卢遮那佛的誓言，为何呢？因为无明不可断，智慧不可修，于法界中味一体故。如是说。虽然如此，但就现在的状况
English
It is solely about keeping mindfulness close to the meaning of the ground. Among these, the first five to be practiced are as stated in the tantra: 'Giving away liberation, taking what is not given, falsehood and harsh speech, with the supreme method firmly grasped, in those situations, know them.' In accordance with this, it is also said in the Compendium Sutra: 'You should kill living beings, you should also speak false words, you should also take what is not given, you should also rely on women. Through these Vajra paths, all sentient beings will be liberated.' So it is said. The second five not to be abandoned are: desire, hatred, delusion, the five afflictions. The five not to be abandoned separate from one's own continuum. As it is said in the Clear Light Commentary: 'The five correct poisons and the five wrong poisons.' Therefore, realizing the equality of samsara and nirvana without distinction is delusion. Having compassion for sentient beings who have not realized this is desire, and hatred arises to liberate wrong perceptions, and pride where the view of realizing equality has not died, and jealousy where dualistic views and practices are not absorbed into the expanse of reality. If these five are abandoned, they are not close to the meaning, therefore they are called the five correct poisons, which are the hidden meaning. As it is said in the Extensive Commentary: 'In the midst of conceptual thought is self-arising wisdom, conceptual thought is unmoving, wisdom is inexpressible.' So it is said. The five wrong poisons are: the general characteristics are impermanence, suffering, selflessness, lack of control, and emptiness. Their individual characteristics are: attachment and craving for external objects and internal sentient beings is desire, always tormenting others is hatred, being arrogant and lacking gentleness is pride, and being jealous of others' prosperity and abundance is jealousy. If these are abandoned, one turns away from the space where the nature of knowing does not inherently possess afflictions, and strays onto the path of the Hearers and Solitary Realizers. Therefore, in the Means of Liberation it says: 'Delusion, hatred, and pride, desire and great jealousy, possessing vows without protection, now this is the Vajra Samaya.' So it says. In its commentary, the Second Buddha, Padmasambhava, said: 'Delusion is the Samaya of Vairochana, why? Because ignorance cannot be abandoned, wisdom cannot be cultivated, because in the realm of Dharma, the taste is one.' So it is said. Although this is the case, in the present situation
Tibetan
ན་རྨོངས་ཆེན་རྣམས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གྱ་ཚོམ་དུ་འདུག །མོས་གུས་དང་སེམས་བསྐྱེད། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བྲལ་བས་དེ་དག་ལ་ནི་ཐར་པ་མེད་ལ། རྟོག་གེ་ལྟར་སྣང་གི་སྔགས་ལ་ཞུགས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་ནི་ཧ་ཅང་རྣམ་རིག་གི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་ཞེན་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་དམ་ལ་བཞག་པ་འབའ་ཞིག་ལས་རྣལ་མའི་ལམ་ལ་འགྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔེར་ན་རྒྱུད་ལ་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་སྐྱེས་པའི་རང་ལྡོག་མེ་ཉམས་པ་ལམ་དུ་འདོད་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དྲན་པ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕ་གསོད་ཀྱི་བུ་ཡང་ལས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བའང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ལ་ལ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞིགས་ནས་ལམ་དུ་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉོན་མོངས་བསྒོམ་ལམ་གྱི་སྤོང་བྱེད་ཅན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་ལ་དགོངས་པ་དང་འདྲའོ། །ལ་ལ་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་བསྒོམས་ནས་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་གཉེན་པོ་ལམ་བྱེད་ཡིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །ལ་ལ་ཞེ་སྡང་འགགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐང་ཆད་པ་ལྟ་བུ་ལ་ལམ་དུ་འདོད་དེ། །དེ་ལྟ་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དུས་ན་སྤང་གཉེན་གང་རུང་གི་ཆ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་ལམ་རྒྱུན་དང་ལྟེ་ཆད་ལ། ཆད་པའི་རྗེས་ལ་དཔྱད་པ་རྣོན་པོའི་མཚམས་སྦྱོར་གྱིས་མཐུད་བས་འགོག་པ་བྲལ་འབྲས་དང་དངོས་གཉེན་གྱི་ལམ་བདེན་ཙམ་མོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རང་རྒྱུད་ལྡན་མ་གྲུབ་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྡང་བས་རང་ལྡོག་ཅན་དུ་ཡང་མི་གནས། དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞིགས་པའི་འབྲེལ་པ་ཡང་མ་གྲུབ། སྤང་བྱའི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའི་སྤྲོས་པ་རང་ཞིག །སོ་སོའི་ རང་བཞིན་མ་འགགས་པའི་ངང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པས་དེས་ལས་གསོག་པའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་ཤིང་། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་འདུ་མི་བྱད་པས་སྤང་དུ་མེད་དེ། རྡོ་རྗེ་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་སྒྱུ་འདྲ་ངོ་བོས་སྟོང་། །རང་གིས་མི་རྟག་རང་བཞིན་ཤེས་པས་གྲོལ། །ཞེས་དང་
Chinese
那些大愚者对于密咒的自性感到困惑。由于缺乏虔诚心和菩提心，以及缺乏方便、智慧和禅定，他们没有解脱。那些进入表面上像推理一样的咒语，并认为因果可以同时解脱的人，完全被分别念所控制，只是紧紧抓住执着的心，真正走上正道的人非常少。为什么呢？ 例如，有人认为，当内心生起强烈的嗔恨时，嗔恨的自然消退就是道。如果是这样，那么具有自主意识的弑父之子也不会被业所染污，所谓的解脱也只是一个名称而已。有些人通过逻辑推理来认为这是道。如果是这样，那么它与因明乘没有区别，类似于修善根和相应的烦恼，以及为了利益众生而修习对治道的想法。有些人通过修慈爱来对治嗔恨，从而将对治和所断视为二元对立。如果是这样，那么对治才是道，而不是将烦恼作为道。 有些人认为，嗔恨止息后的意识，就像精疲力竭一样，就是道。如果是这样，那么烦恼和智慧就是相互独立的。因此，这些自性在烦恼生起时，具有所断或对治的成分，因此不是以自己的体性成立的道，而是像脐带断裂一样。在断裂之后，通过敏锐的分析来连接，只是阻断了分离的果，以及真实的对治道而已。 那么，应该怎样呢？因为所知的本性中，烦恼不具有自主的体性，所以贪欲等生起之时，就立即显现为空性的法性，因此也不存在自相矛盾。对于它，通过逻辑推理来建立联系也是不成立的。修习所断的对治，其戏论自然寂灭。如果知道各自的自性没有止息的状态，其自性就是法性，那么由于烦恼的亲近之体性清净，因此它不能造作积业的行为。并且，依赖于它的习气也不会增长，因此没有必要断除。如金刚经所说：烦恼如幻，体性空虚。自己了知无常自性而解脱。
English
Those great fools are confused about the nature of secret mantras. Lacking devotion and bodhicitta, and lacking skillful means, wisdom, and samadhi, they have no liberation. Those who enter mantras that appear like reasoning and believe that cause and effect can be liberated simultaneously are completely controlled by discriminating thoughts, merely clinging tightly to an attached mind. Very few truly walk the genuine path. Why is that? For example, some believe that when intense anger arises in the mind, the natural fading away of that anger is the path. If that were the case, then even a son who kills his father, possessing autonomous awareness, would not be tainted by karma, and the so-called liberation would merely be a name. Some think of it as the path by examining it with logic. If that is the case, then it is no different from the Vehicle of Reasoning, similar to cultivating virtuous roots and corresponding afflictions, and the idea of practicing the antidote path for the benefit of sentient beings. Some cultivate loving-kindness as an antidote to anger, thereby making the antidote and what is to be abandoned into a duality. If that is the case, then the antidote is the path, not transforming afflictions into the path. Some believe that the consciousness following the cessation of anger, like being exhausted, is the path. If that is the case, then afflictions and wisdom are mutually independent. Therefore, the nature of these is that when afflictions arise, they possess the aspect of either what is to be abandoned or the antidote. Therefore, it is not a path established by its own nature, but like a severed umbilical cord. After the severance, it is connected by the junction of sharp analysis, merely blocking the result of separation, and a true antidote path. So, what should it be like? Because afflictions do not have an autonomous nature in the nature of knowable things, when desire and so on arise, they immediately manifest as the dharmata of emptiness, and therefore there is no self-contradiction. For it, establishing a connection through logical reasoning is also not established. The elaboration of cultivating the antidote to what is to be abandoned is naturally pacified. If one knows that the nature of each is not ceased, that nature itself is dharmata, then because the nature of clinging to afflictions is purified, it cannot perform the act of accumulating karma. And the habitual tendencies that rely on it will not increase, so there is no need to abandon them. As the Vajra Sutra says: "Afflictions are like illusions, empty in nature. Liberation comes from knowing their impermanent nature oneself."