Tibetan
ང་སྟེ། ཤཱནྟི་བས། ཆོས་ལ་ཚད་མས་གཞལ་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་ཤིང་། ལས་དང་པོ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཐོས་བསམ་གྱིས་དམིགས་པའི་ལྟ་བའི་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ལ་བཞག་ནས། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རིགས་པ་རྣོན་པོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གཞལ་ཤིང་བློའི་བསྣོན་མ་བཏབ་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་དུས་ཉིད་ནའང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ལུགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་སླར་ལ་ལྡང་བ་དང་། ལྟ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་དེ་དང་དེར་རྟོག་པ་ལ་རྩ་ལྟུང་ དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་དེ་དང་དེར་རྟོག་པ། །ཞེས་སོ། །བཅུ་གཉིས་སྔགས་ཀྱི་སྣོད་རུང་གདུལ་བྱའམ། །དད་གསུམ་ལྡན་ལ་དོན་གཉེར་ཆོས་མི་སྟོན། །ཀུན་སློང་ངན་པས་གཞན་སེམས་སུན་ཕྱུང་ནས། །འདུན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཀྱོགས་པའོ། །དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་རུང་བའི་གདུལ་བྱ་སྟེ་བླ་མའི་མན་ངག་འཛིན་པ་ལ་དབང་བའམ། མིན་ཀྱང་རང་བཞིན་དུ་དྲང་བ་དང་། འདུན་པ་དང་། ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོ་སོའི་རྒྱུད་ཚོད་དང་བློ་མཐུན་གྱི་ཆོས་གདོང་བཟློག་ནས་མི་སྟེར་ཞིང་། །དེ་དག་གི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་བཞིན་དུ་ཀུན་སློང་ངན་པས་མི་བྱེད་པ་དང་། དེ་གང་ལ་དད་པའི་ལམ་ལས་འདུན་པ་ལྡོག་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས་དེའི་སེམས་སུན་འབྱིན་པ་དང་། གཡོ་རྒྱུ་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་བསམ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཆོས་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་འདུན་པ་ལས་གཞན་དུ་ཀྱོགས་ནས་ལམ་མིན་པ་ལ་སྦྱར་བ་སྟེ། ཤཱནྟི་པས། དད་ལྡན་སེམས་ཅན་བཟློག་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །བཅུ་གསུམ་སྦྱང་བྱའི་དམ་རྫས་རང་རྒྱུད་དུ། །བལྟས་ནས་ལ་ལ་སྤོང་ཞིང་ལ་ལ་སྲེད། །སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཇི་བཞིན་ཉམས་འོག་ཏུ། །མ་ཆུད་མཐའ་གཉིས་མལ་དུ་འཁྱམས་པའོ། །དེ་ལ་གཉིས། བླ་མེད་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་དང་། རྣལ་འབྱོར་དང་ཐུན་མོང་གི་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སྤྱོད་པ་དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བས་སྦྱང་བྱའི་དམ་རྫས་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། ཤ་ཆང་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བཏུང་གི་ཚོགས་དང་། བྲོ་གར་གླུ་ཚིག་རིག་མ་ལ་སོགས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའམ། དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་མཚོན་དང་དུ་བླང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་དགག་བྱ་དམིགས་བསལ་མེད་ཅིང་ནུས་པ་ ཐོབ་བཞིན་དུའང་དེ་དག་རང
Chinese
我，寂天（ཤཱནྟི་བ，Śānti），正如“不应以衡量法度量佛法”所说，以视无我之法为有我的心来分别。在初学者的阶段，将听闻思惟所缘的见解执着视为真实。即使在以敏锐的思辨理性衡量不可思议之法性，并加入自己的想法而安住之时，也以观照离戏之相的方式，从自性之法性中再次升起。并且认为见解的自性就是这样，以未脱离八识的执着，对那个和那个进行分别，这被认为是根本堕罪，即“分别彼彼空性”。 十二、不向堪为密咒之器的可调伏者，或具足三信且有求法意愿者传法：以恶劣的发心使他人心生厌烦，从而使意愿转向邪道。对于堪为密咒之器的可调伏者，即有资格接受上师口诀者，或者即使不是，但自性正直，且具足意乐、信解和虔诚三者，却不根据他们各自的根器和意愿来传授佛法。虽然有能力利益他们，却因恶劣的发心而不去做。并且，以想要使他们从所信仰的道路上退转的念头，使他们的心生厌烦。或者，以欺骗和非法的思想行为，使他们从如法行事的意愿转向歧途，而与非道相合。如寂天（Śānti）所说：“违背具信众生。” 十三、将应净化的誓言物视为自身所有，从而对某些产生厌恶，对某些产生贪恋：未能如实地将密咒的行持纳入修持之中，从而在两个极端中徘徊。这有两种情况：成为无上瑜伽的根本堕罪，以及成为瑜伽和共同的根本堕罪的方式。第一种情况是，由于行为与时间相关，因此，在接受应净化的誓言物，如五肉、五甘露、肉酒等饮食之物，以及舞蹈、音乐、歌曲、明妃等欲妙自性之会供轮，或勇士和空行母的宴会等时节的象征时，即使没有特别的禁忌，并且有能力
English
I, Shantipa, as it is said, "One should not measure Dharma with standards," analyze with a mind that views the selfless Dharma as having self. In the state of a beginner, one holds onto the attachment to the view that is the object of hearing and thinking as being real. Even when measuring the inconceivable Dharma-nature with sharp reasoning of analysis and adding one's own ideas and abiding in equanimity, one arises again from the Dharma-nature of self-nature in the manner of focusing on the characteristic of freedom from elaboration. And thinking that the nature of the view is just like this, with an attachment that has not separated from the consciousness of the eight aggregates, one analyzes that and that, which is said to be a root downfall, namely, "Analyzing that and that emptiness." Twelve, not teaching the Dharma to those who are suitable vessels for mantra, or who possess the three faiths and have a desire for Dharma: By evil intention, one makes others' minds weary, thereby turning their intention to the wrong path. To those who are suitable vessels for mantra, that is, those who are qualified to receive the guru's oral instructions, or even if not, but are naturally upright, and possess the three faiths of intention, conviction, and devotion, one does not teach the Dharma by turning away their faces, according to their respective capacities and inclinations. Although one has the ability to benefit them, one does not do so due to evil intention. And, with the thought of wanting to turn them away from the path they believe in, one makes their minds weary. Or, with deceit and unlawful thoughts and actions, one turns their intention from acting according to Dharma to the wrong path, and connects them with the non-path. As Shantipa said, "Turning away sentient beings who have faith." Thirteen, viewing the substances of vows to be purified as one's own, thereby developing aversion to some and attachment to others: Failing to truly incorporate the practice of mantra into one's practice, thereby wandering in two extremes. There are two situations: becoming a root downfall of unsurpassed yoga, and the way of becoming a root downfall of yoga and common. The first situation is that, because actions are related to time, therefore, when accepting the substances of vows to be purified, such as the five meats, the five ambrosias, food and drink such as meat and alcohol, and the symbolic representations of times such as the gathering wheel of the nature of desirable qualities such as dance, music, song, and consort, or the feast of heroes and heroines, even if there are no special prohibitions, and one has the ability
Tibetan
་རྒྱུད་པར་བལྟས་ནས་དད་དུ་བླང་མི་ནུས་པའམ། ཡང་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལྟ་བུ་ལ་རང་རྒྱུད་པའི་རྟོག་པས་གཟིར་ཏེ་དང་དུ་བླང་མི་ནུས་བཞིན་དུ་ཤ་ཆང་ལ་སོགས་ཆགས་སྲེད་རང་རྒྱུད་པས་བག་ཡངས་སུ་སྤྱོད་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་སེམས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པ་སྟེ། མདོར་ན་ཀླུ་དང་བྲམ་ཟེ་ལྟ་བུར་གཙང་རྨེའི་གཉིས་རྟོག་གིས་བཅིངས་པའམ། ཁྱི་དང་ཕག་པ་བཞིན་དུ་སྨྱོ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་མཐར་མ་ལྷུང་བར་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པའི་རྟོགས་པས་དང་དུ་བླང་པའི་ཚུལ་བདུད་རྩི་འབྱུང་པ་ལས། གཙང་དང་མི་གཙང་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་པས་བཀུར་སྟི་དང་ངེས་ཤེས་གང་ཡང་མེད་བཞིན་བཞད་གད་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་ལྟར་དྲིལ་བུ་ལ་མཚོན་ན་དེ་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཐབས་ཤེས་སུ་འབྲེལ་བའི་དམ་ཚིག་གི་རྟེན་དུ་མི་བསྟེན་པར་བརྙས་ཐབས་ཀྱིས་འདོར་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་ལ་སྒྲིབ་པ་དེ་ཉིད་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་སེམས་མེད་རྣལ་འབྱོར་པ། །གླང་པོ་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ་དང་མཚུངས། །ཞེས་པས་ཉེས་བྱས་སུའང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པར་ལག་པའི་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ན་བར་བལྟས་ནས་སྐྱེ་བོའི་ཁྲོད་དུ་སྨོད་ཅིང་བཞད་གད་བྱེད་པ་སྟེ་དཔལ་མཆོག་འགྲེལ་ཆེན་ལས། དད་པ་མེད་པས་བཞད་གང་བྱེད། །ཅེས་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་གནས་སུ་གསུངས་པའོ། །བཅུ་བཞི་རྣལ་འབྱོར་མ་སོགས་འཇིག་རྟེན་འདས། །མ་མོ་མཁའ་ འགྲོ་ལ་སོགས་སོ་མཚམས་འཛིན། །འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་ཁམས་ལ་རང་རྒྱུད་བལྟས། །དབང་གི་རྟེན་གྱུར་བུད་མེད་སྨོད་བའོ། །འདི་ལ་སྒྲ་ཡངས་པར་བྱས་ན་སྐུལ་བྱེད་མ་དང་། རལ་གཅིག་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་བུད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་སྟོན་པ་དག་ལ་སྨད་ན་ཡོ་ག་དང་བླ་མེད་གཉིས་ཀའི་རྩ་ལྟུང་ཡིན་ལ། སྤྱིར་མ་མོ་དང་མཁའ་འགྲོའི་སྒྲ་ཞུགས་ཚད་འདས་མ་འདས་ཀྱིས་མཚམས་ན་བཞུགས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྡེ་ཚན་གཅིག་ཏུ་སྨོས་ནས་དངོས་བསྟན་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་འཕགས་པའི་ས་ལ་བཞུགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་ལ་སོགས་པ་འཁོར་བའི་ཆ་ལུགས་བ་རྣམས་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ལྕེ་འབར་མའི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པ་ལས། མཁའ་འགྲོ་ལྷ་མོ་ནག་མོ་འདི།
Chinese
或者因为观察传承而无法生起信心，或者像五肉五甘露一样，被自相续的分别念所困扰而无法接受，却对肉酒等贪欲自相续放纵地享用，或者以声闻的威仪压制内心，心怀犹豫。总之，就像龙和婆罗门一样，被清净和不净的二取执着所束缚，或者像狗和猪一样，以疯狂的方式行事，不要堕入这两种极端，以证悟法性平等的态度来接受，如《甘露源》中所说：“清净与不清净，皆是分别念。智者不住中。”就像这样。第二种是金刚铃和手印等，因为不了解它们的真实意义，所以在没有任何恭敬和定解的情况下，进行嘲笑等行为。例如，铃代表五部如来的自性，是方便与智慧相结合的誓言物，如果不以恭敬的态度对待，反而轻蔑地丢弃，或者以没有遮蔽实相的心来摇动铃，那么就像《彼性无心瑜伽士，如象摇铃》所说，也会变成一种罪过。同样，对于手印等，如果只看到手势的变化，就在众人面前诽谤和嘲笑，如《吉祥胜乐大疏》中所说：“因无信心而嘲笑”，这被认为是超越誓言的境地。十四、瑜伽母等超越世间，母神空行等守护誓言，五大之界于自相续中观察，成为自在之所依的女性受到诽谤。如果对此进行广义解释，那么如果诽谤作为策励者的佛母、一发母、金刚亥母等示现女性形象的智慧空行，那么就犯了瑜伽和无上瑜伽二者的根本堕落。一般来说，虽然母神和空行的名号并非完全超越或不超越的界限，但金刚亥母和瑜伽母的名号被归为超越世间的一类，并且在字面意义上，即使已经安住于圣者的果位，但从世俗谛的角度来看，仍然具有世间法相，例如《炽燃火焰》第二十二品中所说：“此空行母黑女。”
English
Or, because of observing the lineage, one cannot generate faith, or like the five meats and five amṛtas, one is tormented by the conceptual thoughts of one's own mind and cannot accept them, but indulges in meat, alcohol, and other desires with a relaxed attitude. Or, one suppresses the mind with the discipline of a Śrāvaka, accompanied by doubt. In short, like nāgas and Brahmins, one is bound by the dualistic clinging to purity and impurity, or like dogs and pigs, one acts in a crazy manner. Without falling into either of these extremes, one should accept with the realization of the equality of dharmatā, as it says in the Amṛta Source: "Purity and impurity are both conceptual thoughts. The wise do not dwell even in the middle." Like that. The second is the vajra and bell, hand gestures, and so on. Because one does not know their true nature, one mocks them without any respect or certainty. For example, the bell represents the nature of the five families of buddhas, and is a support for the samaya of the union of method and wisdom. If one does not treat it with respect, but instead throws it away with contempt, or shakes it with a mind that does not obscure reality, then, as it says, "That mindless yogi is like an elephant shaking a bell," it will also become a transgression. Similarly, for hand gestures and so on, if one only sees the changes in hand movements, and then slanders and mocks them in public, as it says in the Great Commentary on the Glorious Supreme One, "Because of lack of faith, one mocks," this is said to be a state beyond samaya. Fourteen, yoginīs and others are beyond the world. Māmas, ḍākinīs, and others hold the boundaries. The elements of the five elements are viewed in one's own mind. Women who are the basis of power are reviled. If this is interpreted broadly, then if one slanders the wisdom ḍākinīs who show the form of women, such as the motivating mother, Ekajaṭī, and Vajravārāhī, then one has committed a root downfall of both yoga and anuttarayoga. In general, although the terms māma and ḍākinī do not reside on the boundary of being completely beyond or not beyond, the terms Vajravārāhī and yoginī are mentioned as a category of those who are beyond the world, and in terms of what is directly indicated, even if one has already resided on the ground of the noble ones, from the perspective of worldly dharma, they still have the appearance of samsara, as it says in the twenty-second chapter of the Blazing Flame, "This ḍākinī goddess, the black woman."